.jpg)
Να ξανά γυρίσω στα τραγούδια κι αφήνοντας πίσω μας το Down the Road, περνάμε στο 10λεπτο(!) ομώνυμο κομμάτι, σύνθεση του κιθαρίστα Kerry Livgtren, ένα πλούσιο και συνθετικά ευρηματικό κομμάτι, με τα πλήκτρα του οργανίστα/τραγουδιστή Steve Walsh να εξισορροπούνται με τον ήχο του Robby Steinhardt στο βιολί, και να ηχογραφούν ένα από τα καλύτερα progressive τραγούδια. Όχι σε σχέση με αυτά των αγγλικών συγκροτημάτων, αλλά σίγουρα των αμερικάνικων!
Προσέξτε την ανάπτυξη και τη διαβάθμιση πλήκτρων και βιολιού. Σε κάθε δευτερόλεπτο, το κομμάτι αλλάζει, καθηλώνοντας τον ακροατή που περιμένει την εξέλιξή του. Στο ίδιο στυλ είναι και το Lamplight symphony που κλείνει την Α! πλευρά είναι ένα ακόμη progressive κομμάτι, πιο συγκρατημένο σε σχέση με το Song For America, αλλά εξ ίσου ενδιαφέρον. Το Lonely street που ανοίγει την Β! πλευρά του βινύλιου όπως και το Devil Game που ακολουθεί, είναι 2 hard rock κομμάτια στο ύφος του Down the Road για να τελειώσει ο δίσκος με το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι που ηχογράφησαν, το Incomudro-Hymn to the Atman, που το χαρακτηρίζει το σόλο πλήκτρων, τα πολύπλοκα ορχηστρικά μέρη, ένα σόλο ντραμς του Phil Ehart και ένα καλύτερο σόλο κιθάρας του Kerry Livgren. Χαρακτηριστικά που το καθιστούν σαν ένα από τα καλύτερα κομμάτια τους!
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
- Στα κείμενα μου, ίσως να έχετε συναντήσει την ατάκα «δίσκος εισαγωγής». Να εξηγήσω στους νεότερους ότι πέραν των ελληνικής εκτύπωσης δίσκων, τα ίδια τα τμήματα πωλήσεων των εταιρειών δίσκων, έφερναν μικρές ποσότητες δίσκους εισαγωγής (ολλανδικούς, γερμανικούς και σπάνια αμερικάνικους και αγγλικούς) από τίτλους που δεν θα πούλαγαν ποσότητες για να βγάλουν τα έξοδά τους. Το όριο για να τυπωθεί ένας δίσκος ελληνικής εκτύπωσης, ήταν τα 1.000 κομμάτια κι όσα μπορούσαν να πουλήσουν λιγότερα, ερχόντουσαν σε μικρές ποσότητες, εισαγωγής. Σταδιακά, οι εταιρείες δίσκων καθιέρωσαν τις κυκλοφορίες με το αυτοκόλλητο LED (limited Edition), όπου ο δίσκος τυπωνόταν σε ελληνικό εργοστάσιο (300-500 αντίτυπα) και το εξώφυλλο (χωρίς εσώφυλλο), ερχόταν από το εξωτερικό. Με την πάροδο των ετών, από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 80, τα ίδια τα καταστήματα, άρχισαν να φέρνουν μόνα τους δίσκους εισαγωγής, εμπλουτίζοντας τα ράφια με χιλιάδες δίσκους.
- Αυτά μόνο στην Αμερική συμβαίνουν! Το 10λεπτο κυκλοφόρησε σε μικρό δίσκο, όχι βέβαια στην αρχική χρονική μορφή του αλλά το έκοψαν σε ένα 3λεπτο edit, σκοτώνοντας το.
- Το Song for America τις πρώτες εβδομάδες κυκλοφορίας του, πούλησε περίπου τα 250.000αντίτυπα και τον Ιανουάριο του 1978 έφθασε τις 400.000 για να πιστοποιηθεί χρυσό για πωλήσεις 500.000 αντιτύπων τον Ιούνιο του 1980. Ο λόγος που το άλμπουμ παρουσίασε μια σταθερή αυξητική εικόνα πωλήσεων ήταν η κυκλοφορία των Leftoverture και Point of Know Return που συμπαρέσυραν τις πωλήσεις του
ΤΙ ΕΚΑΚΑΝ ΜΕΤΑ
Λίγους μήνες αργότερα κυκλοφόρησαν το Maque(1975).
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
28/8/26
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ SONG OF AMERICA
Το οπισθόφυλλο
O Brian May των Queen είπε κάποτε πωs οι Kansas είναι το καλύτερο συγκρότημα που βγήκε απ την Αμερική! θα συμφωνήσω μαζί του, διότι εκτόs τηs εκπληκτικήs μουσικήs ποιότηταs, σ αυτό το άλμπουμ ειδικά η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα.. εννοώνταs οτι το debut album τηs μπάνταs ήταν μεν καλό αλλά όχι κάτι το συγκλονιστικό.. αλλά το δεύτερο, Song for America του 1975 προσωπικά με άφησε άφωνο! δηλαδή έγινε το αντίθετο απ ο,τι συνέβαινε συνήθωs στιs δισκογραφίεs σχεδόν όλων των συγκροτημάτων. θεωρώ οτι οι μουσικοί του prog-rock στην Ευρώπη - κυρίωs Αγγλία, αλλά και Γερμανία Ολλανδία Ιταλία - θα είδαν στουs Kansas ένα υπολογίσιμο αντίπαλο δέοs! τί να πρωτοπώ γι αυτή τη δισκάρα.. και μόνο το ομώνυμο έποs Song for America, με στίχουs μουσική παραγωγή ενορχήστρωση, ζωγραφίζει! έξι διαφορετικέs εισαγωγέs πριν μπει στο κύριο θέμα! θα έλεγα οτι δεν έχει τίποτα να ζηλέψει απ το Minstrell in the Gallery των Jethro Tull που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά..το λέω για να τονίσω τα συγκρίσιμα μεγέθη με τουs Αγγλουs πρωταγωνιστέs του progressive! και δεν φτάνει αυτή η κομματάρα, έρχεται στη συνέχεια κι άλλη μία φανταστική σύνθεση, το Lamplight Symphony που μαζί με το Incomudro - Hymn to the Atman σε ισοπεδώνουν κυριολεκτικά. και μόνο αυτά τα τρία τραγούδια να περιείχε το άλμπουμ, θα ήμουν καλυμμένος με το παραπάνω! με βασικό συνθετικό πυλώνα τον Kerry Livgren αλλά και την φωνάρα του Steve Walsh καθώs και την άριστη τεχνική κατάρτιση του drummer Phil Ehart, το συνολικό αποτέλεσμα είναι επιεικώς συναρπαστικό! παράγει έναν classic rock ήχο εμπλουτισμένο με ευρηματικά και απρόβλεπτα στοιχεία prog-rock που δύσκολα μπορεί κάποιοs να παραβλέψει! μπορεί μεν να δανείστηκαν και να επηρεάστηκαν από τουs ευρωπαίουs δάσκαλουs του είδουs αλλά ποτέ δεν αντέγραψαν, σφράγισαν τη δική τουs ταυτότητα, και έβαλαν τιs στέρεεs βάσειs για τα επόμενα τέσσερα τουλάχιστον αντίστοιχηs ποιότηταs άλμπουμs που ακολούθησαν. αυτή η δημιουργία συνιστά μία πολύ αξιόλογη μουσική πρόταση εμπνευσμένων συνθέσεων!. κι όλα αυτά από την Topeka του Kansas!
Δημοσίευση σχολίου