Είναι αδύνατο να απεμπλακείς από κάποια πράγματα! Ιδιαίτερα όταν τα αγαπάς τόσο πολύ! Επιστρέφοντας πίσω στην δεκαετία του ογδόντα πηγαίνουμε στις αρχές της και μάλιστα στην περίοδο της χρυσής ακμής του A.O.R. ήχου της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ. Σε μία εποχή όπου η τελειότητα στην παραγωγή, τα ανεβαστικά grooves και οι αξέχαστες μελωδίες κυριαρχούσαν στον αέρα υπήρχαν καλλιτέχνες - στυλοβάτες του είδους που διέθεταν γνώση και έμπνευση για να δημιουργήσουν αντίστοιχα έργα που θα συμπύκνωναν απόλυτα όλα τα παραπάνω στοιχεία. Το 1981 ο Bill Champlin θα κυκλοφορούσε την δεύτερη προσωπική του δουλειά με τίτλο Runaway ετοιμάζοντας το μεγάλο του άλμα για τους Chicago, λίγο αργότερα.
Το Runaway δεν είναι απλώς ένας δίσκος της εποχής του, αλλά ένας από τους πιο αντιπροσωπευτικούς πρεσβευτές της χρυσής δεκαετίας του '80, αποτυπώνοντας στο ακέραιο τον ενθουσιασμό και την αισθητική μιας αξέχαστης μουσικής περιόδου. Το βαρύ όνομα του David Foster στα χειριστήρια της παραγωγής καθώς επίσης και η συνδρομή της αφρόκρεμας των μουσικών του Los Angeles όπως Toto, είναι το χαρακτηριστικό δείγμα εγγύησης ως προς την αυθεντικότητα σε κρυστάλλινες ενορχηστρώσεις, λαμπερά synths και απαράμιλλο groove με επίκεντρο όλων το φωνητικό πάθος του πρωταγωνιστή, Bill Champlin. Έχοντας αφήσει πίσω του τους Sons of Champlin το 1977, ο Bill Champlin αποφάσισε να ξεκινήσει σόλο καριέρα κυκλοφορώντας το άλμπουμ Single το 1978. Το 1981 θα είχε κάνει την μετάβαση σε καινούργια εταιρεία, Elektra Records, κυκλοφορώντας το άλμπουμ που εξετάζουμε στο συγκεκριμένο άρθρο αλλά η αποχώρηση του διευθυντικού στελέχους που είχε την επίβλεψη του δίσκου τον οδήγησε πιο γρήγορα στην λήψη μιας απόφασης που θα άλλαζε την ζωή του. Η απόφαση αυτή αφορούσε την εισχώρησή του στο συγκρότημα των Chicago.
Το όνομα του David Foster ήταν αρκετά γνωστό στο μουσικό κύκλωμα του LA εκείνη την εποχή και πολύ περιζήτητος ο ίδιος. Η συνεργασία του με τον Champlin είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη δουλειά του και έτσι συνεχίστηκε και στη νέα του. Ο δίσκος περιλάμβανε επίσης τη συμμετοχή του Kenny Loggins στην παραγωγή του τραγουδιού Take It Uptown, το οποίο συνέγραψαν ο Loggins και ο Champlin. Το τραγούδι Sara φέρει την υπογραφή του Alan Thick ενώ το single, Tonight Tonight συντέθηκε αρχικά ως μπαλάντα με τίτλο My Everlasting Love για τον δεύτερο, ομώνυμο δίσκο του Rey Kennedy, ένα τραγούδι στο οποίο ο Champlin συμμετείχε κάνοντας δεύτερα φωνητικά. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι ο δίσκος έφτασε μέχρι το νούμερο 178 στο Billboard. Η πραγματική δύναμη του δίσκου βρίσκεται στο «ποιος παίζει τι» . Το Runaway είναι ουσιαστικά μια συγκέντρωση της απόλυτης ελίτ των session μουσικών του Λος Άντζελες. Με τα μέλη των Toto (Steve Lukather, Jeff Porcaro, David Hungate) να δίνουν τον παλμό στο ρυθμικό μέρος, και με προσθήκες όπως ο Jay Graydon, ο Richard Page και ο Kenny Loggins, το άλμπουμ αναπνέει τον αέρα της μουσικής ιδιοφυΐας που κυριαρχούσε τότε στη Sunset Boulevard. Στην καρδιά του δίσκου δεσπόζει η φωνή του Champlin. Μία μοναδική blue-eyed soul φωνή που προσφέρει ατόφιο συναίσθημα και δύναμη.
Οι καλύτερες στιγμές του άλμπουμ συμπυκνώνονται στα εξής τραγούδια : Στο Tonight, Tonight, ένα εκρηκτικό AOR/funk-pop διαμάντι με ενέργεια και φοβερά πνευστά. Στο Sara, μία ευάλωτη μπαλάντα που αποδεικνύει ότι ο Champlin δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους μεγάλους soul ερμηνευτές της εποχής. Στο Gotta Get Back To Love, ένα λαμπερό παράδειγμα καλοπαιγμένου West Coast με φωνητικές αρμονίες που σε βάζουν πάνω στο yacht και σε ταξιδεύουν στο πέλαγος. Στο Take It Uptown, ένα τραγούδι που συνυπογράφει ο Kenny Loggins με ανεβαστικό funk/rock feel και με κιθαριστικό νεύρο που δείχνει τη rock πλευρά του Champlin.
Το Runaway δεν είναι απλώς ένας καλός δίσκος της εποχής του· είναι ένα μνημείο μιας χρυσής δεκαετίας και ο απόηχος από μία ολόκληρη σκηνή στο peak της εποχής της. Αν αγαπάτε τους Tοτο, τους Cηιψαγο, ή απλώς τον ήχο του καλιφορνέζικου γυαλισμένου rock αυτό το άλμπουμ είναι υποχρεωτικό άκουσμα.
ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
26/8/26
Δημοσίευση σχολίου