Η δισκογραφική περίοδος που ξεκίνησε από τον Ιούνιο του 1974 έως και τον Σεπτέμβριο του 1977 ήταν η πιο ολοκληρωμένη και γλυκιά για το αγγλικό συγκρότημα των Barclay James Harvest(Les Holroyd, John Lees, Mel Pritchard και Stuart "Woolly" Wolstenholme). Κι ανάμεσα σε αυτά τα 4 χρόνια, ένα από τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν ήταν και το Gone to Earth, το 8o στην καριέρα τους, με 11 μήνες διαφορά με το επίσης πανέμορφο Octoberon. Σέβομαι τις γνώμες όλων αγοράζουν μουσική αλλά θα μου επιτρέψτε να δίνω μια παραπάνω βάση σε αυτούς που ΕΖΗΣΑΝ τα άλμπουμ και τα συγκροτήματα στην εποχή τους. Γιατί οι περισσότερες, αν όχι όλες, κριτικές/παρουσιάσεις στο Internet, προέρχονται από ανθρώπους που ΔΕΝ έζησαν την εποχή, άσε που σε πολλές περιπτώσεις, υπάρχει αντιγραφή, σε βαθμό κακουργήματος! Όλα αυτά τα γράφω γιατί διαβάζω και σε ελληνικά αλλά και σε ξένα sites, δίπλα από το όνομα των Barclay James Harvest, την…ιδιότητα «progressive band”. Ας γυρίσουμε το χρόνο στο 1977 που κυκλοφόρησε το Gone to Earth κι ας θυμηθούμε ποια progressive άλμπουμ είχαν κυκλοφορήσει: Animals – Pink Floyd, Going for the One – Yes, Works Vol1 - Emerson Lake and Palmer, Rain Dances – Camel, The Quiet Zone/The Pleasure Dome – Van Der Graaf Generator, Even in the Quietest Moments... - Supertramp, για να αναφέρω μερικά. Ακούγοντας το Gone to Earth αλλά και τα προηγούμενα άλμπουμ των BJH, πιστεύετε ότι είναι… progressive συγκρότημα; Κατά τη φτωχή άποψη μου, οι Barclay James Harvest είναι ένα soft rock συγκρότημα, με πολλά μελωδικά στοιχεία κι είναι progressive όσο είναι οι Ambrosia ή οι Fleetwood Mac (από το 1976 και μετά)! Και για να γυρίσω στα πολλά μελωδικά και συμφωνικά στοιχεία που διαβάσατε λίγο πιο πάνω, υπάρχουν σε αφθονία στο Gone to Earth, που συνδυάζονται με έντονα συναισθηματικούς στίχους.
Το Hymn, που ανοίγει το άλμπουμ, δεν αναφέρεται σε θρησκευτικό θέμα, αλλά γράφτηκε από τον John Lees στη μνήμη μια φίλης του που πέθανε από ναρκωτικά. Οι στίχοι μιλούν για τον κίνδυνο της χρήσης των ναρκωτικών κι είναι αφιερωμένο στους Jimi Hendrix, Paul Kossoff και Janis Joplin. Οι στίχοι τα υπόλοιπα τραγούδια, αναφέρονται σε κοινωνικά θέματα (Friend of Mine, Leper's Song), αλλά και οικολογικά ( Spirit on the Water για το κυνήγι των ζώων για τη γούνα τους), ενώ μουσικά θα ήθελαν να αναφέρω το μελαγχολικό Sea of Tranquility και τα Love is like a violin και Hard hearted woman. Τελευταία άφησα τη σύνθεση του κιθαρίστα/τραγουδιστή John Lees, Poor Man's Moody Blues, από τα super classic των πάρτις στη δεκαετία του 70. Το τραγούδι μοιάζει πολύ με το Nights in White Satin των Moody Blues και φυσικά όλοι σκεφτήκαμε ότι το αντέγραψαν. Δεν ήταν όμως καθόλου έτσι, αφού η γέννηση του συγκεκριμένου τραγουδιού, μάς πηγαίνει στην κριτική του δημοσιογράφου (σ.σ. το όνομά του δεν αναφέρεται πουθενά) της μουσικής εφημερίδας Sounds, όπου χαρακτήρισε την μπάντα ως ‘’poor man’s Moody Blues’’(ως "Moody Blues των φτωχών), με τον συγκεκριμένο χαρακτηρισμό να εξοργίζει τα μέλη των BJH και ιδιαίτερα τον κιθαρίστα John Lees. ‘’Αφού διάβασα την κριτική, επέστρεψα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου και άρχισα να δουλεύω σε μια συγχορδία, η οποία θύμιζε το Nights in White Satin. Ήμουν τόσο ενοχλημένος (pissed off) με τον δημοσιογράφο, που κάθισα και συνέθεσα το μεγαλύτερο μέρος του κομματιού, το ενορχήστρωσα ώστε να ομοιάζει με το Nights in White Satin των Moody Blues και χρησιμοποίησε τη φράση του συντάκτη ως τίτλο». Ο τραγουδιστής των Moody Blues, Justin Hayward, φέρεται να μην διασκέδασε με το απροκάλυπτο νεύμα, αν και ο Les Holdroyd ζήτησε συγγνώμη εκ μέρους του συγκροτήματος, χρόνια αργότερα όταν συνάντησε τον Hayward.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Κάνοντας μια κριτική στον ήχο τους, τον έχουν βελτιστοποιήσει, προσθέτοντας συμφωνικά στοιχεία, περιορίζοντας ταυτόχρονα τις βαριές ενορχηστρώσεις υπέρ μιας προσιτής, μελωδικής σύνθεσης τραγουδιών, βασισμένης στο Mellotron και Hammond του Stuart "Woolly" Wolstenholme και στις κιθάρες του John Lees. Ίσως οι παλαιότεροι fans τους να ενοχλήθηκαν που προσεταιρίστηκαν έναν ήχο πιο radio friendly αλλά πάντα τα τραγούδια των BJH δεν ήταν προσιτά στο ραδιόφωνο;
Το Gone to Earth έφτασε στο Νο 30 στο UK Albums Chart και στο Νο10 της Γερμανίς όπου παρέμεινε για 197(!!!) εβδομάδες στο γερμανικό chart των άλμπουμ. Το Gone to Earth είναι το άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του συγκροτήματος, περισσότερα από ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε όλο τον κόσμο
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Ο τίτλος Gone to Earth, αναφέρεται στην κραυγή του κυνηγού αλεπούδων που χρησιμοποιείται για να δείξει ότι το θήραμα έχει επιστρέψει στη φωλιά του, με τις πρώτες εκδόσεις του βινύλιου να κυκλοφορούν με κομμένο το εξωτερικό εξώφυλλο για να φαίνεται το εσώφυλλο …και τώρα είναι δυσέρευτο!
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Το 1978 κυκλοφόρησαν το XII, στο ίδιο ύφος, το τελευταίο άλμπουμ εκείνης της περιόδου.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
21/8/26
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ GONE TO EARTH
Το εξώφυλλο με το εσώφυλλο
Oι κομπλεξικοί ξερόλεs δισκοκριτικοί που στη προσπάθειά τουs να απαξιώσουν τουs καλλιτέχνεs έπεφταν σε καραμπινάτεs μπαρουφολογίεs υπήρξαν ανέκαθεν το κακό σπυρί σε κάθε αξιόλογη μουσική προσπάθεια.. όπωs ο τύποs που είπε κάποτε στουs ΒJH οτι είναι οι Moody Blues των φτωχών! και "τα πήρε" ο John Lees και συνέθεσε το αριστούργημα Poor man's Moody Blues. σημ: είχε δημοσιευθεί ανάλογο άρθρο του Γιάννη Παναγάκου γι αυτό το θέμα στο Rockmachine το 2017. για όποιον θέλει να ανατρέξει.. Οταν μιλάμε για τουs μουσικούs που οριοθέτησαν το είδοs συμφωνικό soft rock, ένα είναι το όνομα: Barclay James Harvest! Στο άλμπουμ Gone to Earth του 1977 συναντάμε την αποθέωση τηs αρμονίαs και τηs μαγευτικήs μελωδίαs, συναισθηματικού βάθουs και νοσταλγικού ρομαντισμού, δίχωs όμωs γλυκανάλατουs μελοδραματισμούs και ψυχοπλακωτική πεσιμιστική ατμόσφαιρα, αρχήs γενομένηs απ το Hymn, μια πανέμορφη σύνθεση με επικό μεγαλοπρεπέs ύφοs εμπλουτισμένο κυρίωs από τα πλήκτρα του Wooly Wolstenholme. Hard hearted woman, όσο απλό και ευχάριστο φαίνεται τόσο εθιστικό και αξέχαστο παραμένει στο πέρασμα των χρόνων. Φυσικά και δεν έκρυψαν ποτέ την αγάπη τουs και την επιρροή τουs απ τουs Moody Blues, αλλά τουs τίμησαν, τουs σεβάστηκαν, δεν τουs αντέγραψαν, και πάνω στιs μουσικέs φόρμεs που οι Moodies πρωτοκαθιέρωσαν, κατέθεσαν την δική τουs μουσική πρόταση. Nομίζω η έμπνευση περισσεύει όταν ακούs την υπνωτιστική ελεγεία Sea of tranquility. αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση αλλά είναι τόσο πλούσιο σε κλασσικότροπη μελωδική δομή που αφήνει ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα. Last but not least που λέμε στο χωριό μου το συγκλονιστικό Poor man's Moody Blues.. εδώ καταθέτω την υποκειμενική μου γνώμη, οτι το έχω εντάξει μέσα στη λίστα με τιs τρειs κορυφαίεs μουσικέs δημιουργίεs μαζί με το Epitaph και NIghts in white satin! λόγω τηs αναπόφευκτα συγκρίσιμηs μουσικήs ομοιογένειαs και τηs αξεπέραστηs λυρικήs ευαισθησίαs τουs! Με αυτόν τον ύμνο μαs καληνύχτισαν στη μοναδική συναυλία τουs στην Ελλάδα στο ιστορικό Ρόδον πριν 25 χρόνια, όπου ράγισαν και οι τοίχοι!
Δημοσίευση σχολίου