Τα άλμπουμ, τα singles και τα maxi singles των Smiths, πέραν της μουσικής τους, χαρακτηρίζονται από μια σειρά φωτογραφιών, τις περισσότερες φορές ανδρών, που έχουν μια ιδιαίτερη αισθητική. Τον πρώτο και τελευταίο λόγο στις φωτογραφίες των εξωφύλλων, είχε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος, Morrissey, που από τη μια πλευρά δημιούργησε μια σειρά αναγνωρίσιμων εξωφύλλων, αλλά από την άλλη έφερε κάποια προβλήματα στο νομικό τμήμα της δισκογραφικής τους εταιρείας, Rough Trade. Αυτό συμβαίνει επειδή ο Morrissey, σαν σινεφίλ, προτιμούσε στα εξώφυλλα, φωτογραφίες από ταινίες ή παλαιές διαφημιστικές φωτογραφίες ηθοποιών και ηθοποιών που του άρεσαν κι αυτό απαιτούσε μια σειρά απόκτησης δικαιωμάτων! Στο πρώτο ομότιτλο άλμπουμ των Smiths, στο εξώφυλλο είναι ο Αμερικάνος ηθοποιός Joe D’Allesandro, όπου η φωτογραφία του είναι μέρος από μια σκηνή της ταινία Flesh (1968). To δεύτερο άλμπουμ τους Hatful of Hollow(1984) απεικονίζει το μοντέλο Fabrice Colette, με ένα τατουάζ και η φωτογραφία τραβήχτηκε για μια ειδική έκδοση της γαλλικής εφημερίδας Libération ( Ιούλιος 1983). Η φωτογραφία επανασχεδιάστηκε για το εξώφυλλο και αφαιρέθηκε το τατουάζ. Στο τρίτο άλμπουμ τους The Queen is Dead (1986) κι εικονίζεται ο γνωστός Γάλλος ηθοποιός Alain Delon από την ταινία The Unvanquished (1964), που έδωσε άδεια για τη χρήση της εικόνας και τον τίτλο του άλμπουμ να προέρχεται από το μυθιστόρημα του Αμερικανού συγγραφέα Hubert Selby Jr. του 1964, Last Exit to Brooklyn. Ο Delon, σύμφωνα με την Αυτοβιογραφία του Morrissey, ήταν η τέταρτη επιλογή που επέλεξε ο Morrissey, αφού οι Alan Bates, Albert Finney και George Best είχαν αρνηθεί την τιμή. Αλλά όπως διαβάσατε πιο πάνω έστω κι αν κάποιος από τους τρεις, έλεγε «ναι», υπήρχε το εμπόδιο της εκκαθάρισης των δικαιωμάτων της εικόνας με τα κινηματογραφικά στούντιο και τις εταιρείες παραγωγής. Η διευθύντρια παραγωγής της Rough Trade, Jo Slee, η οποία συνεργάστηκε με τον Morrissey σε κάθε εξώφυλλο των Smiths (σ.σ. τι θα τράβηξε η καημένη) και τη δεκαετία του 90, έγινε η μάνατζέρ του, είπε: «Ο Morrisey έστελνε κάποια πρόχειρα σχέδια και αφού μάς έλεγε ποιος ήταν στη φωτογραφία που είχε επιλέξει, ξεκίναγε η έρευνα εντοπισμού «ποιος ήταν στην εικόνα και ποιος είχε τα δικαιώματα» θυμάται η Slee στο βιβλίο Document and Eyewitness: An Intimate History of Rough Trade. «Σίγουρα υπήρχαν αρνήσεις από άτομα που ο Morrissey ήθελε να χρησιμοποιήσει στα εξώφυλλα όπως ο Harvey Keitel, από όσο θυμάμαι ήταν ευγενικός αλλά προσεκτικός. Ο Morrisey ήθελε να χρησιμοποιήσει μια φωτογραφία του προσώπου του από την ταινία του 1967, Who’s That Knocking At My Door, την οποία πολύ λίγοι άνθρωποι, εκτός από τους πραγματικούς λάτρεις του Martin Scorsese, είχαν δει (η ταινία γυρίστηκε με προϋπολογισμό 70.000 δολαρίων και είχε εισπράξει λιγότερα από 17.000 δολάρια στους κινηματογράφους).
Η εικόνα που είχε επιλέξει ο Μόρισεϊ, ήταν μια φωτογραφία του 28χρονου Keitel, να γελάει μανιακά, με το κεφάλι γερμένο προς τα πίσω, το στόμα ανοιχτό, με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το ποτήρι ουίσκι σε κοντινή απόσταση από το άλλο, ήταν ιδανική για τον τίτλο και τον τόνο του νέου και τελικά τελευταίου άλμπουμ των Smiths, Strangeways Here We Come. Σχεδιασμένο με ένα σκούρο μπλε Pantone στο παλιό στυλ τζαζ δίσκων που προτιμούσε ο Morrissey, θα μπορούσε να είχε καταταγεί ανάμεσα στα καλύτερα εξώφυλλα δίσκων των Smiths, αν ο Keitel είχε δώσει την έγκριση του στο Rough Trade. Ο Αμερικάνος πρωταγωνιστής ταινιών όπως Taxi Driver, Mean Streets, Alice Doesn't Live Here Anymore, The Last Temptation of Christ κ.α. τούς είπε ότι δεν είχε ακούσει ποτέ για τους Smiths και δεν μπορούσε να συμφωνήσει στη χρήση της εικόνας του. Έτσι οι άνθρωποι της Rough Trade αναγκάστηκαν να ψάξουν για μια νέα ιδέα, με το άλμπουμ να είναι έτοιμο αλλά χωρίς εξώφυλλο.
Τότε ο Morrissey σκέφτηκε ένα παλιό και κλασικό όνομα, αυτό του James Dean, που με τη σειρά του τον οδήγησε στην ταινία στην οποία πρωταγωνίστησε το 1955, το East of Eden. Επικεντρώθηκε στον λιγότερο γνωστό συμπρωταγωνιστή του Dean, Richard Davalos, ο οποίος ήταν θαυμαστής των Smiths! Στην εικόνα που επέλεξε ο Morrisey, ο Davalos στέκεται πίσω από τον James Dean (σ.σ. δεν φαίνεται στο εξώφυλλο) ο οποίος κάθεται σκεπτικός σε μια καρέκλα. Είναι ενδιαφέρον ότι ο Morrissey επέλεξε να χρησιμοποιήσει αυτή τη φωτογραφία, εστιάζοντας στο ελαφρώς εκτός εστίασης πρόσωπο του Davalos, που σίγουρα θα αναρωτήθηκε γιατί δεν είχε επιλεγεί μια καλύτερη εικόνα του, με τους fans των Smiths να έχουν αποδοκιμάσει το εξώφυλλο του Strangeways, βρίσκοντάς το λίγο… άγευστο σε σύγκριση με τα προηγούμενα.Το Meat Is Murder είναι το μοναδικό άλμπουμ των Smiths που έφτασε στο Νο1 του Βρετανικού Chart και στο εξώφυλλο του χρησιμοποιήθηκε μια φωτογραφία του 1967 του Αμερικανού δεκανέα πεζοναυτών Michael Wynn κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ, αλλά η φράση στο κράνος του άλλαξε κι από Make War Not Love, έγινε Meat Is Murder. Η αρχική εικόνα χρησιμοποιήθηκε στο ντοκιμαντέρ του Emile de Antonio το 1968, In the Year of the Pig ενώ στο δίσκο , το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Morrissey ο οποίος δήλωσε ότι αυτή η εικόνα είχε σκοπό να δείξει ότι ο μόνος τρόπος για να τερματιστούν βιομηχανίες όπως το κρέας είναι να δοθεί στους ανθρώπους «μια γεύση από το δικό τους φάρμακο". Από την άλλη πλευρά, ο στρατιώτης Wynn, δήλωσε το 2019 ότι δεν του ζητήθηκε ποτέ άδεια για τη χρήση της φωτογραφίας και ότι "δεν ήταν πραγματικά χαρούμενος" που άλλαξε η φράση στο κράνος.
Αυτή είναι η ιστορία των εξωφύλλων των 4 studio άλμπουμ των Smiths, ενώ πρέπει να αναφερθεί ότι στο μοναδικό live άλμπουμ τους, Rank (1988), η κοπέλα που εικονίζεται είναι η ηθοποιός Alexandra Basted και προέρχεται από το βιβλίο του φωτογράφου John D. Green, Birds of Britain (1967). Σχεδόν όλα τα singles τους έχουν μια φωτογραφία προσώπου, με πιο χαρακτηριστική αυτή του Shoplifters of the World Unite, που δεν συμπεριλήφθηκε σε κανένα άλμπουμ τους και εικονίζει στο εξώφυλλο τον Elvis Presley!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
20/8/26
Δημοσίευση σχολίου