10 από την κυκλοφορία του Tubular Bells είναι πολλά. Κι είναι πολλά, γιατί σε αυτά τα 10 χρόνια, πολλά άλλαξαν, κάποια όμως έμειναν ίδια. Το κυριότερο ήταν ότι το progressive είχε υποχωρήσει, αφήνοντας ελάχιστους «μαχητές του» να συνεχίζουν απτόητοι, κι ένας από αυτούς είναι κι ο 30χρονος πλέον Mike Oldfield, που εξακολουθεί να ηχογραφεί άλμπουμ, υπηρετώντας αυτό το είδος. Μόνο από την εποχή του QE2(1980), ακούγεται να έχει βάλει νερό στο κρασί του (ή καλύτερα στο progressive), ηχογραφώντας και 3λεπτα(!) τραγούδια που άλλες εποχές ούτε θα το σκεπτόταν! Τη λογική τη συνέχισε με επιτυχία και στο επόμενο άλμπουμ του, Five Miles Out (1982), με το Family Man (την επόμενη χρονιά οι Hall&Oates το διασκεύασαν και το έκαναν μεγάλη επιτυχία στην Αμερική, Νο6), επιλέγοντας να αλλάξει μουσική κατεύθυνση κι από τις μακροσκελείς συνθέσεις με τις οποίες είχε γίνει γνωστός, προς πιο εμπορικά και απλά pop-rock τραγούδια. To Crises(1983, No6UK), έχει μια progressive πλευρά, διάρκειας 20 λεπτών με λίγα φωνητικά, από τον ίδιο τον Oldfield, που με το πρώτο άκουσμα θυμίζει το εναρκτήριο θέμα του Tubular Bells. Καθόλου τυχαίο ότι ο Oldfield το χαρακτήρισε σαν ένα από τα καλύτερα κομμάτια που είχε ηχογραφήσει από την εποχή του Tubular Bells αλλά αν θέλετε την άποψη μου, το βρήκα απλά συμπαθητικό. Είναι από αυτά τα κομμάτια , που όταν τελειώνουν δεν σου μένει τίποτε…. Και έτσι όλο το βάρος μετατοπίζεται στη Β! πλευρά που περιέχει 5 τραγούδια, δύο από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες! To Moonlight Shadow (Νο4 Μ.Βρετανία και Νο1 σε Αυστρία, Βέλγιο, Ιταλία, Ολλανδία, Ισπανία, Σουηδία, Ελβετία…ξέχασα κάποια χώρα;) σε κερδίζει με το πρώτο άκουσμα, με την χαρισματική Σκοτσέζα Maggie Reilly να μπαίνει στις ζωές μας. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε σε μικρά τμήματα και χρησιμοποιήθηκαν πολλαπλά drop-in, τα οποία χρειάστηκαν λίγο χρόνο για να μιξαριστούν.
Το In High Places που ακολουθεί δεν έγινε επιτυχία, αλλά η διαυγής φωνή του Jon Anderson (Yes) είναι τόσο όμορφη. Εκείνη την εποχή ο τραγουδιστής ζούσε στα Barbados, οπότε ο Όλντφιλντ του τηλεφώνησε από την Αγγλία και του τραγούδησε τη μελωδία του τραγουδιού κι ο Anderson έγραψε τους στίχους. Οι δυο μουσικοί συναντήθηκαν και ολοκλήρωσαν το τραγούδι στο στούντιο του Oldfield. Στο κομμάτι βιμπράφωνο παίζει ο Pierre Moelern (Gong). Και πάλι η Maggie Reilly κερδίζει τις εντυπώσεις με το Foreign Affair, για να περάσουμε στο μάλλον αδιάφορο instrumental Taurus 3 για να κλείσει το άλμπουμ με μια άλλη επιτυχία, το Shadow on the Wall με τη φωνή του Roger Chapman (Family). Το τραγούδι απέτυχε στην αγγλική αγορά, αλλά έγινε Νο1 στην Αυστρία και Νο3 στη Δ. Γερμανία, όπως και στη χώρα μας που τότε δεν είχε chart.
Ίσως οι fans του από τη δεκαετία του '70 να διαφωνούν με τα pop τραγούδια της Β! πλευράς, αλλά η μουσική αλλάζει και δεν είναι κακό να προσαρμόζονται οι καλλιτέχνες. Εξ΄άλλου από το Crises εκείνο που έχει μείνει είναι τα Moonlight Shadow και Shadow on the wall.
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Το εξώφυλλο του άλμπουμ είναι εικονογραφημένο από τον Terry Ilott και βασίστηκε στο γλυπτό του Auguste Rodin, «Ο Σκεπτόμενος». Σε συνέντευξη του ο Oldfield δήλωσε ότι "Είμαι ο άνθρωπος στη γωνία και ο πύργος είναι η μουσική μου".
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Όταν ρώτησαν τον Oldfield πως σκέφτηκε να συνεργαστεί με τους Chapman και Anderson, απάντησε «τα πίναμε στο ίδιο bar”.
Στην πρώιμη ηχογράφηση του Moonlight Shadow, φωνητικά έκανε η Hazel O'Connor.
Τα Taurus 1 και 2 συμπεριλήφθηκαν στο QE2 και το Five Miles Out, αντίστοιχα.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
3/7/26
Ο ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΚΟΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ CRISIS
Όταν ο Mike Oldfield το καλοκαίρι του 1983 κυκλοφορούσε το Crisis, είχε αφήσει το αυστηρά progressive instrumental ύφος του και πειραματιζόταν με όλο και περισσότερο pop φόρμες. Είχα την τύχη να τον δω ζωντανά στο θέατρο Λυκαβηττού το 1981, ενώ το 1982 αγοράζοντας το Five Miles Out, διαπίστωσα ότι η Maggie Raily δεν έκανε μόνο φωνητικά όπως στο QE2 αλλά τραγουδούσε κανονικά με στίχους με τον Mike Oldfield να κερδίζει το ραδιόφωνο με το Family Man. Στο Crises η συνταγή εξελίσσεται, οι pop φόρμες πληθαίνουν, η πρώτη πλευρά όπως και στο Fine Miles Out παραμένει instrumental, με το ομώνυμο Crises, διάρκειας 20:40 να καταλαμβάνει μια ολόκληρη πλευρά. Στη Β! πλευρά κυριαρχούν τα υπερπετυχημένα singles, Moonlight Shadow και Foreign Affair, ενώ το Shadow on the wall με τον εξαιρετικό Rodger Chapman, κλείνει ιδανικά το δίσκο. Έκπληξη αποτελεί η ονειρική φωνή του Jon Anderson (Yes) στο In High Places. Με το Crises, o Mike Oldfield πετυχαίνει την ιδανική αναλογία progressive και pop μουσικής, παρουσιάζοντας ένας instrumental progressive pop κομψοτέχνημα.
Δημοσίευση σχολίου