Πρώτη metal ημέρα στο φετινό Release και οι Βρετανοί Sylosis ήταν αυτοί που βγήκαν πρώτοι, τρώγοντας στο κεφάλι όλον τον καυτό ήλιο. Ένα καλοδουλεμένο extreme metal σχήμα, που άρεσε στους fans του είδους, με τον υπόλοιπο κόσμο απλά να τους παρακολουθεί. Brutal φωνητικά, γρήγορο παίξιμο, μού θύμισαν Slayer και Exodus, αλλά έως εκεί.
Πριν προχωρήσω στους Sepultura πρέπει να σημειώσω ότι η διαρρύθμιση του χώρου έχει αλλάξει, με τον πύργο που στεκόταν στη μέση να έχει δώσει τη θέση του σε μια τεράστια τέντα που βρίσκεται όλος ο εξοπλισμός (φωτισμός/ήχος/κάμερες), με τα καταστήματα παραμένουν περιφερειακά στο χώρο.
Όσο πέρναγε η ώρα, ο κόσμος πλήθαινε, με τους Sepultura να βγαίνουν στη σκηνή την προγραμματισμένη ώρα 19.45 και να παίζουν όλα τα κλασικά κομμάτια τους, με την οθόνη να γράφει Sepultura 40 Years. Έτσι, για να θυμούνται οι παλαιότεροι, στιγμές από το Ρόδον του 1992! Ο κόσμος ήξερε τους στίχους, τραγουδώντας τους, ενώ πίσω τους οι οθόνες έτρεχαν video με animation. Άκρως εντυπωσιακή στιγμή, στο μέσω του set τους και στο κομμάτι Kaiowas όπου ΟΛΟΙ έπαιζαν ντραμς και περκάσιονς σε βραζιλιάνικους ρυθμούς! Το συγκρότημα ακούστηκε γεροδεμένο, με πολύ καλό κι επικοινωνιακό τον επιβλητικό τραγουδιστή Derrick Green για να κλείσουν με τα κλασικά Beyond the Dream, Territory, Refuse/Resist, Arise και Roots Bloody Roots, αφήνοντας μας με μιας γλυκιά γεύση. Ακόμα πιο εντυπωσιακή η τελική εικόνα, με την γιγαντιαία οθόνη να γράφει SEPULTURA ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, στα ελληνικά! Κι εμείς το ίδιο!
Με τα φώτα της σκηνής να σβήνουν όλα, εκτός από λευκούς προβολείς που φώτιζαν τον David Mustaine που φόραγε το λευκό του πουκάμισο, ξεκίνησε η μεγαλειώδης εμφάνιση των Megadeth, με το Tripping Point από τον καινούργιο δίσκο και να ακολουθούν τα καταιγιστικά Hangar 18, Wake Up Dead και Sweating Bullets. Το set list ήταν ένα βαρβάτο Best of με 3 καινούργια, τα Tipping Point, I don’t care και Puppet Parade και με τον κόσμο να έχει φθάσει τις 15.000! Το συγκρότημα, ακολουθεί αυτό που είχε κάνει και την προηγούμενη φορά που έπαιξαν στη χώρα μας, και πάλι στο Release, το 2024, Πλούσιος φωτισμός, πεντακάθαρος ήχος χωρίς περιττά εφφέ, βόμβες, εκρήξεις, καπνούς, θυμίζοντας συναυλίες…παλιού τύπου και με το συγκρότημα, μια καλολαδομένη μηχανή, που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Αν εξαιρέσω τη φωνή του Mustaine που την άκουσα ελαφρά πεσμένη, αλλά τον ίδιο, πάντα επικοινωνιακό, μπορώ να γράψω ότι τους βρήκα λίγο καλύτερους από την τελευταία φορά. Δύο προσωπικές παρατηρήσεις: Το συγκρότημα, βασικά ο Mustaine έχει την μοναδική ικανότητα να προσαρμόζει το κάθε καινούργιο μέλος στον ήχο και στην αισθητική των Megadeth, ώστε να ακούγεται πάντα το ίδιο. Όσο για την παρατήρηση που διαβάσατε πιο πάνω σχετικά με τη φωνή του Mustaine, παλιά, νόμιζες ότι έφτυνε τις λέξεις, κάτι που δεν συμβεί τώρα. Δεν πειράζει. Σε αγαπάμε κι έτσι! Λίγο πριν το τέλος της συναυλίας, σχεδόν όλος ο κόσμος φώναζε 'Τελεία και Παύλα, Mustaine είσαι κ@#8!α" με τον ...πρωταγωνιστή να λέει "Δεν ξέρω τι λέτε αλλά θα είναι πολύ cool".
To set list όπως διαβάσατε πιο πάνω ήταν ένα γεροδεμένο best of. Ξεχώρισα τις 2 διασκευές στα κομμάτια των Metallica (Mechanix και Ride the Lighting) όπου ο κόσμος ξεσάλωσε, τον Vic Rattlehead που εμφανίστηκε 2 φορές, μια στο I don’t care όπου βγήκε στη σκηνή με το άσπρο κοστούμι όπως ακριβώς είναι και το εξώφυλλο του τελευταίου δίσκου και στο Peace Sells με τη βαλίτσα με τα δολάρια. Τέλειωσαν κρατώντας για encore τα Symphony of Destruction και Holy Wars..με τον κόσμο να τραγουδάει και τον Mustaine ….να απολαμβάνει! Σαν συμπέρασμα θα γράψω ότι πρέπει να ικανοποιήθηκε κι ο πιο απαιτητικός fans, ήταν υπέροχοι.
Φωτογραφίες: ΑΡΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Κείμενο: ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΚΟΛΙΟΣ
2/7/26
Δημοσίευση σχολίου