Για εμένα, το Release είναι ίσως το καλύτερο φεστιβάλ της χώρας. Έχει εύκολη πρόσβαση, σωστές παροχές στο κοινό, καλή οργάνωση, σοβαρές επιλογές συγκροτημάτων, καλό ήχο και γίνεται σε ένα πολύ όμορφο μέρος. Δυστυχώς όμως θα μετακινηθεί και ελπίζω πως στο νέο μέρος που θα πραγματοποιείται από του χρόνου να μην μου αλλάξει αυτή την άποψη. Χτες 10Ιουλίου, κατηφόρισα και εγώ λοιπόν προς Φάληρο μεριά, να δω δύο από τις αγαπημένες μου μπάντες. Και λέω δύο μιας και τους Ashes of Ares δεν μπορώ να τους συμπεριλάβω σε αυτή την κατηγορία αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι παρουσίασαν ένα ποιο σκληρό, πιο ωμό σε σχέση με αυτόν των Iced Earth. Πολύ καλός ο Matt Barlow με τη φωνή σε εξαιρετικό επίπεδο, λες και τον ακούσαμε μόλις χθες για πρώτη φορά, οι Ashes of Ares έπαιξαν10 τραγούδια από τα οποία τα 7(!)ήταν εποχής Iced Earth, με τον κόσμο να τα υποδέχεται με ιδιαίτερο ενθουσιασμό.
SAXON
Οι Saxon δεν ήταν ποτέ η μεγαλύτερη μπάντα του heavy metal. Ούτε η πιο εμπορική, ούτε η πιο τεχνική, ούτε εκείνη που άλλαξε μόνη της την πορεία της ιστορίας. Είναι όμως, χωρίς αμφιβολία, μία από τις πιο αγαπημένες μπάντες του χώρου. Μια μπάντα που απολαμβάνει εδώ και δεκαετίες τον σεβασμό, την αγάπη και την αφοσίωση των οπαδών της, γιατί δεν πρόδωσε ποτέ αυτό που εκπροσωπούσε. Και αυτό, τον σεβασμό τους τον αποδώσαμε χτες. Όχι γιατί ως κοινό χρωστάμε κάτι στο οποιοδήποτε συγκρότημα. Αλλά γιατί οι Saxon το αξίζουν! Μπορεί να μην έχεις ακούσει τα δέκα τελευταία άλμπουμ τους, μπορεί να έχεις χρόνια να ασχοληθείς μαζί τους, αν όμως τους δεις ζωντανά, θα καταλάβεις αμέσως γιατί παραμένουν τόσο σημαντικοί. Οι Saxon ανεβαίνουν στη σκηνή σαν να είναι η πρώτη τους περιοδεία. Παίζουν με πάθος, με αυθεντικότητα και με μια ειλικρινή αγάπη για το heavy metal που δύσκολα συναντάς σήμερα. Ακόμα και εάν ο ήχος μερικές φορές προδίδει τις κιθάρες τους, δεν μας ενοχλεί ούτε αυτό, ούτε τους αφαιρεί το παραμικρό.
Κάθε φορά που τους βλέπουμε, επιβεβαιώνεται η ίδια διαπίστωση, μπορεί να μην ήταν ποτέ η μεγαλύτερη μπάντα του χώρου, αλλά είναι μία από εκείνες που σχεδόν ποτέ δεν μας απογοήτευσαν πάνω στη σκηνή. Και αυτό είναι μια παρακαταθήκη που δεν μετριέται ούτε με πωλήσεις ούτε με διακρίσεις. Οι Saxon είναι η πιο αξιόπιστη μπάντα του heavy metal.
 |
| SAXON |
HELLOWEEN
Οι μπάντες πολλές φορές αναζητούν δικαίωση μέσα από τα set list των συναυλιών τους. Είναι ο τρόπος με τον οποίο επιχειρούν να αποτυπώσουν την πορεία τους στην ιστορία της μουσικής όσο πιο ολοκληρωμένα και πειστικά γίνεται. Εκεί βρίσκεται, άλλωστε, και το πραγματικό αποτύπωμά τους στον χρόνο. Θα μου πείτε βέβαια πως συγκροτήματα όπως οι Maiden, οι Priest, οι Megadeth, οι Saxon και οι Helloween διαθέτουν τόσο μεγάλη δισκογραφία, ώστε αυτή η αποστολή μόνο εύκολη δεν είναι. Να αποδώσεις ζωντανά την ιστορία σου έχοντας είκοσι άλμπουμ στην πλάτη και μόλις δυόμισι ώρες στη διάθεσή σου (βάλε και την ηλικία...), απαιτεί διορατικότητα, σεβασμό και σωστή κρίση. Ειδικά στην περίπτωση των Helloween, που καλούνται να εκπροσωπήσουν διαφορετικές δημιουργικές περιόδους, το εγχείρημα γίνεται ακόμη δυσκολότερο.
Αυτό το ιστορικό βήμα, με μπροστάρη τον mastermind Andi Deris, αποτέλεσε μια τεράστια πρόκληση. Χρειάστηκε σωστό management, διαμεσολάβηση ώστε να επιστρέψουν όλοι ικανοποιημένοι, ισορροπία στη συγγραφή των τραγουδιών, σεβασμός στην ιστορία της μπάντας, ξεκάθαρο μοίρασμα ρόλων και πραγματική ισοτιμία. Το αποτέλεσμα όμως ήταν ένας θρίαμβος χωρίς προηγούμενο για τους Helloween. Γι' αυτό και χθες, 10 Ιουλίου 2026, απολαύσαμε για δεύτερη φορά αυτό που εγώ αποκαλώ το «θαύμα των Helloween».
Μια μπάντα με δύο –ή μήπως τρεις;– τραγουδιστές και τρεις κιθαρίστες να αποδίδει αρμονικά, σαρωτικά και απόλυτα πειστικά ολόκληρη την ιστορία της. Και αυτό είναι κάτι που ελάχιστοι τόλμησαν να επιχειρήσουν. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη υπέρβαση των Helloween, που σήμερα αποτελούν ένα από τα ισχυρότερα brand names του ευρωπαϊκού heavy metal.
Ανεβαίνουν στη σκηνή χωρίς άγχος, με εμφανή διάθεση να απολαύσουν και οι ίδιοι τη συναυλία, έχοντας πλέον ξεπεράσει την ανάγκη να αποδείξουν οτιδήποτε σε οποιονδήποτε. Αρκεί να δει κανείς το set list για να καταλάβει πως οι παλιές έχθρες και οι εγωισμοί ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα που δίνει χώρο στον Kai Hansen να παρουσιάσει το δικό του κεφάλαιο, στον Michael Kiske να ερμηνεύσει μόνος του τραγούδια της δικής του εποχής και φυσικά στον Andi Deris να κάνει το ίδιο. Στα υπόλοιπα, οι τρεις τους μοιράζονται τις ερμηνείες χωρίς κανένα ίχνος εγωισμού ή διάθεσης ιδιοκτησίας απέναντι στο υλικό, ανεξάρτητα από το ποιος βρισκόταν τότε στη μπάντα. Και όλοι μαζί απογειώνουν τους Helloween μέσα από ένα ξέφρενο set list που δύσκολα αφήνει κάποιον δυσαρεστημένο. Ή σχεδόν κανέναν, ανάλογα με το πώς βλέπει ο καθένας τα πράγματα. Κάποια τραγούδια, αναπόφευκτα, θα μείνουν εκτός για να ακουστούν κάποια άλλα. Εξαιρετικές προσθήκες από το τελευταίο, εξαίσιο άλμπουμ τους ήταν τα A little is a little too much, Universe, This is Tokyo και η μπαλάντα Into the sun. Ευχάριστη έκπληξη για τα δικά μου αυτιά αποτέλεσαν τα Hell was made in heaven και Hey Lord!, αλλά πολύ σωστά βρήκαν τη θέση τους στο set list. Από εκεί και πέρα, ήταν το ένα κλασικό μετά το άλλο: March of time, The king for a 1000 years, Future world, We burn, Twilight of the gods, Ride the sky, I want out, εξαιρετική η εκτέλεση των In the middle of a heartbeat και A tale that wasn't right, ενώ το Halloween ακούστηκε σαρωτικό, σε όλο του το μεγαλείο.
Στο encore ο Michael Kiske ανέλαβε το Eagle fly free, ο Andi Deris το Power, οι δυο τους μοιράστηκαν το επικό Dr. Stein, ενώ ο ιδανικός επίλογος γράφτηκε με το πανέξυπνο κλείσιμο του Keeper of the seven keys.
Η παραγωγή της συναυλίας ήταν σύγχρονη και εντυπωσιακή, με εξαιρετικά ψηφιακά εφέ και τον Keeper να παρεμβαίνει επιτυχημένα στις εισαγωγές πολλών τραγουδιών. Μια φανταστική βραδιά από μια μπάντα που βρήκε τον δρόμο για μια δεύτερη — ή μήπως τρίτη; — ευκαιρία στην καριέρα της και την άρπαξε πραγματικά από τα μαλλιά.
Φωτογραφίες: ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ
Κείμενο: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
11/7/26
Δημοσίευση σχολίου