Για πολλούς, η ταυτότητα ενός συγκροτήματος είναι οι άνθρωποι που έγραψαν και ηχογράφησαν τα κλασικά τραγούδια. Στην περίπτωση των Foreigner, πλέον δεν εμφανίζεται κανένα ιδρυτικό μέλος στη σκηνή. Από την άλλη όμως αρκετά μέλη της τωρινής σύνθεσης βρίσκονται στο συγκρότημα εδώ και 15–20 χρόνια, οπότε δεν πρόκειται για μουσικούς που μπήκαν χθες. Η εμπειρία τού να ακούσω τα κλασικά τους τραγούδια ζωντανά, ήταν το βασικό κίνητρο για να ανηφορίσω προς το ΟΑΚΑ. Περίπου στις 7, λίγο αφότου άνοιξαν οι πόρτες, μπήκα στον χώρο της συναυλίας. Το Ολυμπιακό Κέντρο Αντισφαίρισης είναι ένας χώρος καθαρός, άριστα οργανωμένος, ιδανικός για συναυλίες με περίπου 5.000 θεατές, καθώς έχει άριστη ηχητική και επιτρέπει την αλληλεπίδραση καλλιτέχνη-κοινού. Αξιοσημείωτη και η ευγενική συμπεριφορά του προσωπικού, είναι χαρακτηριστικό ότι μας βοήθησαν ακόμη και στο να φωτογραφηθούμε, ενώ καθοδηγούσαν τον κόσμο από την είσοδο μέχρι την ακριβή του θέση.
Καθώς ο ήλιος έδυε μεγαλώνοντας τη σκιά στις εξέδρες, χαλαρώναμε ακούγοντας A.O.R. και rock επιτυχίες από τα 80’s και τα 90s. Το κλίμα αρκετά οικογενειακό, κυρίως άνθρωποι που ήταν έφηβοι όταν οι Foreigner σάρωναν τα charts στα πρώτα χρόνια των 80s.
Παραφωνία οι λευκές καρέκλες (τύπου δεξίωσης) που κάλυπταν τον χώρο της αρένας. Ευτυχώς την παραφωνία θα αντιλαμβανόταν έγκαιρα και ο εκπληκτικός performer Luis Maldonado λίγο αργότερα, όταν θα σήκωνε στο πόδι όλο το στάδιο δίνοντας ζωή και στην αρένα.
Λίγο μετά τις 8 ανεβαίνει στην σκηνή ο Άρχοντας του ελληνικού rock ο Κώστας Τουρνάς, με τη χορωδία του να τραγουδά το ρεφρέν του "Άνθρωπε Αγάπα". Αν και ακούω τον Τουρνά από τα παιδικά μου χρόνια δεν είχα καταφέρει ποτέ να τον δω ζωντανά. Γέμισε τη σκηνή με την επιβλητική παρουσία του, ξεκινώντας με το "Άναψε Φωτιά". Αφού μας κάλεσε να υποδεχθούμε με την πατροπαράδοτη φιλοξενία τους Foreigner καθότι είναι…ξένοι (κάνοντας λογοπαίγνιο με το όνομα του γκρουπ), συνέχισε με κομμάτια που έχουμε χιλιοτραγουδήσει:" Όμορφη", "Τι να μας κάνει η νύχτα", "Ο πιο καλός τραγουδιστής", "Στιγμές", "Όπου φυσάει ο άνεμος".
Ο Τουρνάς είναι πάντα διακριτικός, αθόρυβος και εκπέμπει μια μοναδική ευγένεια μέσα από τα τραγούδια του, όπως το διαχρονικό "Κυρίες και κύριοι" ή το ριζοσπαστικό "Ο Αχιλλέας απ’ το Κάιρο". Συχνά έδινε την ευκαιρία στο κοινό να τραγουδήσει μαζί του, όπως στο αθάνατο "Ήλιε μου, ήλιε μου" και το "Δε μετανιώνω". Η φωνή του αναλλοίωτη, τα τραγούδια του αγγίζουν ακόμη την ψυχή μας. Ολοκλήρωσε με το "Μην της το πεις" και το "Άνθρωπε αγάπα". Δίπλα του ο, συνεργάτης του εδώ και χρόνια, κιθαρίστας Δημήτρης Τσοπανέλης που έκανε και φωνητικά. Τα τραγούδια προσεκτικά επιλεγμένα μέσα από τον θησαυρό της δισκογραφίας τού πρωτοπόρου του ελληνικού rock. Συγκίνηση και απέραντο θαυμασμό ένιωθα καθώς ο Κώστας αποχωρούσε από τη σκηνή, ενώ οι τεχνικοί χωρίς να χάσουν χρόνο έτρεξαν να ετοιμάσουν τη σκηνή για τους Foreigner.
Περίπου στις 9 ο χώρος είχε σχεδόν γεμίσει και χαμηλώνοντας τα φώτα οι (νέοι) Foreigner μπήκαν στη σκηνή! Ξεκινώντας το σετ με δύο κλασικά κομμάτια από ομότιτλα άλμπουμ, τα Double Vision και Head Games, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν ήρθαν απλώς για να κάνουν αρπαχτή. Ο νέος τραγουδιστής Luis Maldonado είναι πραγματικός δυναμίτης με πληθωρική παρουσία στη σκηνή. Μοιάζει να έχει μελετήσει τους κορυφαίους performers του rock με στόχο να τους πλησιάσει. Και πραγματικά μοιάζει να βρίσκεται σε καλό δρόμο. Τα άλλα μέλη του γκρουπ καταξιωμένοι μουσικοί: Jeff Pilson (Dokken, Dio) John Roth (Winger), Chris Frazier (Whitesnake). Ένα δεύτερο πληκτρολόγιο μεταφέρθηκε στο μπροστινό μέρος της σκηνής και ακούστηκαν οι γνωστές νότες του Cold As Ice, με το κοινό να εκστασιάζεται. Στη συνέχεια, πέφτουν οι τόνοι με το Waiting For A Girl Like You. Όπως ήταν αναμενόμενο άναψαν τα κινητά και ο χώρος μετατράπηκε σε μια θάλασσα από χέρια που κυμάτιζαν. Πριν παίξουν το Blue Morning, Blue Day, ο Luis ζητά ανάψουν οι προβολείς προς τις εξέδρες για να δει το κοινό. Ακολουθεί μια φοβερή rock εκτέλεση του That Was Yesterday. Αμέσως μετά ο Luis αναφέρει ότι είναι η πρώτη φορά που οι Foreigner παίζουν στην Ελλάδα, ζητά από τον κόσμο να σηκωθεί και να απολαύσει αυτή την πρώτη φορά με το κλασικό Feels Like The First Time. Είναι η στιγμή που αισθάνομαι ότι βλέπω ένα από τα καλύτερα live των τελευταίων ετών. Όμως, στη συνέχεια αποφάσισαν να παίξουν μια διασκευή του Bridge Over Troubled Water των Simon and Garfunkel, αλλάζοντας η ροή της συναυλίας. Η συγκεκριμένη διασκευή έγινε για τις ανάγκες των γυρισμάτων ενός ντοκιμαντέρ για τους Foreigner. Εκεί αισθάνθηκα να σβήνει για λίγο ο ενθουσιασμός του κοινού, αλλά το Urgent ξεσήκωσε πάλι τον κόσμο. Ένα τραγούδι που το έχω ακούσει εκατοντάδες φορές, αλλά κάθε φορά με ξεσηκώνει κάνοντάς με να τραγουδώ τους στίχους του. Πολύ ενδιαφέρουσα η χρήση Keytar στα μέρη του σαξοφώνου. Ακολούθησε ένα δεκαπεντάλεπτο με solo ντραμς και κήμπορντς, διάφορα θεατρικά κόλπα του Maldonado και παρουσίαση των μελών. Όλα αυτά ενταγμένα σε μια long version του Juke box hero. Σίγουρα χάθηκε λίγο από τον δυναμισμό και τη ζωντάνια του τραγουδιού, αλλά πραγματικά θαύμασα το δέσιμο και το κέφι που έβγαζε η μπάντα. Αμέσως μετά σύντομη αποχώρηση και επιστροφή για το encore με το Long, Long Way From Home, πριν ανέβει στη σκηνή η χορωδία του Κώστα Τουρνά για να συνοδεύσει τη δεύτερη από τις μεγάλες μπαλάντες, το I Want To Know What Love Is. Η συναυλία ολοκληρώθηκε με το διαχρονικά αγαπημένο Hot Blooded, ένα τραγούδι συνυφασμένο με τα live των Foreigner. Φεύγοντας αισθανόμουν δικαιωμένος, όχι τόσο για την επιλογή μου να παρακολουθήσω τη συναυλία, αλλά κυρίως για τη στήριξη σε συγκροτήματα όπως οι Foreigner, που για χρόνια (κυρίως από τη δεκαετία του ‘90 και έπειτα) απαξιώθηκαν και εισέπραξαν ειρωνεία από μεγάλη μερίδα μουσικοκριτικών.
Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να εκτιμήσει κανείς την επιτυχία μιας συναυλίας από ένα συγκρότημα με πωλήσεις εκατομμυρίων και αμέτρητους πλατινένιους δίσκους, το οποίο δεν διαθέτει πλέον κανένα από τα αρχικά του μέλη; Αυτή είναι μια ερώτηση με την οποία οι οπαδοί του κλασικού ροκ καλούνται να ασχοληθούν όλο και περισσότερο στις μέρες μας, καθώς πολλά συγκροτήματα συνεχίζουν να περιοδεύουν χωρίς τους μουσικούς που ήταν υπεύθυνοι για τη δημιουργία των μεγαλύτερων επιτυχιών τους. Κάποιοι μπορεί να πουν ότι η επιτυχία πρέπει να κριθεί από το πόσο καλά η νέα σύνθεση μοιάζει με την παλιά. Άλλοι μπορεί να πουν ότι το συγκρότημα πρέπει να ξεπεράσει αυτό το κριτήριο και να δώσει την εντύπωση ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα συγκρότημα που παίζει διασκευές. Ωστόσο, πιστεύω ότι έχει να κάνει κυρίως με τις αναμνήσεις — το να ξυπνάς παλιές και να δημιουργείς νέες. Αν το συγκρότημα είναι σε θέση να το κάνει αυτό σε μια συναυλία, τότε, τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό, είναι επιτυχία. Και χθες οι Foreigner το κατάφεραν απόλυτα!
Φωτογραφίες: ΝΙΚΟΣ ΚΑΜΠΑΝΗΣ
Κείμενο: ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ
29/6/26
Δημοσίευση σχολίου