To 1966 λοιπόν γεννιούνται οι πρώιμοι Scorpions, με σύνθεση: Rudolf Schenker κιθάρα, Wolfgang Dziony τύμπανα, Achim Kirchoff μπάσο και Karl Heinz Vollerκιθάρα. Οι στίχοι τους ήταν στα γερμανικά και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’70 έπαιζαν, κυρίως διασκευές τραγουδιών της εποχής, συνεχώς στη Γερμανία όπου υπήρχαν μεγάλες αμερικανικές βάσεις.
Στα τέλη του 1970 είχε έρθει ο καιρός πλέον για τον Rudy να κοιτάξει μπροστά, να σταματήσει να παίζει διασκευές άλλων και να γράψει τη δική του μουσική. Αποφάσισε ότι ο τραγουδιστής των Cry και Copernicus, Klaus Meine είχε πολύ καλύτερη φωνή απ’ τη δική του και τον κάλεσε στο συγκρότημα. Ο Klaus μεσολάβησε στον πατέρα Schenker για να πάρουν μαζί τους και τον πιτσιρικά (αλλά παιδί θαύμα) Michael ο οποίος είχε προλάβει ήδη στα 13 του να παίξει με τους Cry, αλλά και να έχει στενές επαφές με το αλκοόλ! Έτσι ο Klaus Meine, εμφανίστηκε ως σοβαρό άτομο στους γονείς Schenker και πήρε υπό την προστασία του τον μελλοντικό μάγο της κιθάρας. Άλλωστε, όπως διηγείται και ο ίδιος: «το αυτοκίνητό μου ήταν μεγαλύτερο από το Volkswagen του πατέρα τους!».
Έτσι στα 1971 είχαν γεννηθεί οι καινούριοι Scorpions με σύνθεση: Klaus Meine φωνητικά, Rudolf Schenker ρυθμική κιθάρα, Michael Schenker lead κιθάρα, Lothar Heimberg μπάσο και Wolfgang Dzionyντραμς. Μετά από εμφανίσεις σε πολλά clubs, προσελκύουν το ενδιαφέρον της γερμανικής εταιρείας Brain/Metronome, στην οποία θα ηχογραφήσουν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο Lonesome Crow. Το αυθεντικό άλμπουμ κυκλοφόρησε με διπλό εξώφυλλο, πράσινη ετικέτα Brain στο βινύλιο και ήταν το πρώτο άλμπουμ στη σειρά 1000 series της εταιρείας, που αφορούσε το progressive rock. Και πράγματι το άλμπουμ είχε να κάνει περισσότερο με το progressive rock παρά με το hard rock που θα χαρακτήριζε τα κατοπινά τους άλμπουμ. Ήταν ένα συγκλονιστικό ντεμπούτο για πρωτοεμφανιζόμενο και μάλιστα γερμανικό συγκρότημα.
Από τον τίτλο κιόλας έμπαινες αμέσως στο νόημα. Τον είχε επιλέξει ο Klaus Meine και σήμαινε Μοναχικό Κοράκι. Στο οπισθόφυλλο ένα κοράκι στεκόταν πάνω απ’ το πτώμα ενός μακρυμάλλη άνδρα που είχε δεχτεί τσίμπημα από το θανατηφόρο κεντρί ενός σκορπιού. Το Lonesome απεικόνιζε τη μοναξιά, τη μελαγχολία της εποχής, την οποία επέτεινε το Crow, εμπνευσμένο προφανώς από το ομώνυμο μελαγχολικό ποίημα του μεγάλου Αμερικανού ποιητή Έντγκαρ Άλαν Πόε. Η δεκαετία του ’60 μόλις είχε περάσει. Τα όνειρα μια γενιάς για ειρήνη-αγάπη, για έναν καλύτερο κόσμο είχαν συντριβεί. Η αρχή της νέας δεκαετίας έφερε μαζί της τον πόνο για τη χαμένη ευκαιρία, αλλά ταυτόχρονα και μια βαριά ατμόσφαιρα, που αντανακλούσε και στη μουσική. Τα αδιέξοδα για τον άνθρωπο υπήρχαν ακόμη και η μουσική αναζήτηση συνεχιζόταν τόσο σε πιο έντεχνες progressive φόρμες, όσο και σε πιο σκληρά ηχητικά ακούσματα. Οι Scorpions στον πρώτο τους δίσκο δείχνουν μια πρωτοφανή ωριμότητα και σπάνιο ταλέντο, πετυχαίνοντας τον συγκερασμό διαφορετικών μουσικών ειδών όπως: hard rock, jazz, avant garde, psychedelic rock.
Το Lonesome Crow έχει βασικά δύο πρωταγωνιστές: τον Klaus Meine (θεατρικό όπως ποτέ και με φωνή που η χροιά της δεν έχει ξανακουστεί) και τον μόλις 16-17 χρονών Michael Schenker να σκορπά ατελείωτα και μανιακά σόλα, που τον αναδείκνυαν από τότε σε ήρωα της κιθάρας. Φυσικά δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει τη συνεισφορά του Rudolf στις συνθέσεις και το πολύ δεμένο jazz παίξιμο των Dziony-Heimberg. Απλώς τα αστέρια που λάμπουν περισσότερο είναι των Klaus-Michael. Όποιος έχει ακούσει τα I’m going mad και In search of the peace of mind θα καταλάβει για τι μιλάω. Στο πρώτο νομίζει κανείς ότι ακούει μουσική από στοές ή κατακόμβες. Η ατμόσφαιρα ανατριχιαστική, ο Klaus αρχιερατικός στην αρχή απαγγέλλει και στη συνέχεια ξεσπά σε απόκοσμα θεατρικά φωνητικά, τραγουδώντας μια ωδή στην παράνοια. Τα κρουστά δίνουν έναν υπέροχο ρυθμικό ήχο, ενώ ο Michael λυσσομανάει.
Στο In search of… τα πράγματα ξεκινούν σαν μπαλάντα, πριν το ψυχικό και λυρικό ξέσπασμα του Klaus τα φέρει σε μια άλλη πλευρά. Το It all depends είναι γεμάτο αλλαγές ρυθμών και παλινδρομεί από το σκληρό rock ‘n roll των δύο κιθαριστών στα jazz μοτίβα των Dziony-Heimberg. Πραγματικά κομμάτι γεμάτο ποικιλία που σε αφήνει έκπληκτο. Το Leave me έχει μια underground εισαγωγή σχεδόν ψυχεδελική, ενώ τον Klaus στα γερμανικά ερμηνευμένα αγγλικά του (μ’ αυτό το accent που τα κάνει σπουδαία) συνοδεύουν αρμονικά φωνητικά. Το κομμάτι περιέχει ένα υπέροχο μελωδικό σόλο του Michael πριν ολοκληρωθεί σ’ ένα αρμονικό ξέσπασμα των μουσικών. Η δεύτερη πλευρά ανοίγει με τo Inheritance, απ’ τα καλύτερα του δίσκου με πολλές εναλλαγές και ψυχολογικές μεταπτώσεις. Μια ακόμη ωδή στη μοναξιά, στη σκοτεινή σχέση ανθρώπου- χρήματος-εκβιασμού. Τη σκυτάλη παίρνει το Action, πιο δυναμικό με τον hard rock ήχο της κιθάρας να θυμίζει Hendrix. Ωραίο μελωδικό μπάσο στο γύρισμα , ονειρικά φωνητικά. Και το άλμπουμ κλείνει με το ομώνυμο, διάρκειας 13.30 λεπτών κομμάτι, μια πραγματική εμπειρία. Μια ψυχεδελική hard rock απογείωση. Μια βουτιά στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Πολύ το κομμάτι που ξεπερνά το αντίστοιχο Black Sabbath των Black Sabbath. Κι αυτό γιατί οι Sabbath δεν είχαν την ευτυχία να έχουν Michael Schenker ή Klaus Meine. Το Lonesome Crow ακούγεται καλύτερα τη νύχτα κι από ακροατές πρόθυμους να ταξιδέψουν σε δύσκολα και συχνά πειραματικά μονοπάτια.
 |
| Scorpions 1972 |
Με το Lonesome Crow τέθηκαν οι βάσεις για το προοδευτικό hard rock και επηρέασε πάρα πολλά group στη διαμόρφωση του δικού τους ήχου. Ταυτόχρονα εισήγαγε στον κόσμο του rock το μεγαλύτερο, για μας, συγκρότημα τους Scorpions, που απ’ την αρχή έδειξαν ένα πρωτόφαντο ταλέντο και μια αστείρευτη φαντασία και πειραματισμό. Και να σκεφτεί κανείς πως ηχογραφήθηκε μέσα σε μόνο 10 μέρες (άλλοι μιλούν για 6-7) με τον τότε πρωτόγονο εξοπλισμό και με έναν lead κιθαρίστα μόλις 16 χρονών! Παραγωγός ήταν ο διάσημος Conny Plank που, σε συζήτηση του γκρουπ για το όνειρό τους να παίξουν κάποτε στην Αμερική, είπε χαμογελώντας: «Αυτό παιδιά ξεχάστε το!». Πού να ήξερε πως 10 χρόνια αργότερα με το Blackout και αργότερα με το Love at first sting οι Scorpions θα σάρωναν τα αμερικανικά στάδια και αρένες και θα γίνονταν το Νο 1 heavy metal group παγκοσμίως! Θα πρέπει ακόμη να αναφέρουμε πως ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του Lonesome Crow, μουσική των Scorpions χρησιμοποιήθηκε για το soundtrack της ταινίας Das kalte paradies (The cold paradise) με αναφορές στον τεχνητό παράδεισο των ναρκωτικών.
Το Lonesome Crow έκανε ενθαρρυντικές πωλήσεις στη Γερμανία. Οι Scorpions είχαν πια γερά θεμέλια για να χτίσουν πάνω τους την καριέρα τους. Το 1972 έδωσαν 136 συναυλίες οργώνοντας απ΄άκρη σ΄άκρη τη Γερμανία, κάνοντας support σε ονόματα όπως ο Rory Gallagher, Uriah Heep, UFO κλπ. Το φανταστικό παίξιμο της κιθάρας από τον Michael Schenker θα γίνει όμως η αιτία της «απαγωγής» του από τους UFO και για δυο χρόνια θα φέρει το συγκρότημα πίσω, έτοιμο να διαλυθεί και με τους Klaus Meine και Rudolf Schenker μόνους επιζώντες να προσπαθούν να ξεκινήσουν απ΄ την αρχή, μ’ ένα νέο line up, το «ταξίδι τους για το ουράνιο τόξο».
Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο ελληνικό fanzine, Hurricane και αναδημοσιεύτηκε κατόπιν άδειας του συντάκτη του.
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΠΕΤΡΟΥ
Το Lonesome Crow δεν είναι απλώς το πρώτο βήμα των Scorpions. Είναι ένα ντοκουμέντο μιας μπάντας που ακόμη αναζητά ταυτότητα μέσα στο ρευστό τοπίο του early ’70s ευρωπαϊκού rock. Μακριά από τις μετέπειτα επιτυχίες τους, εδώ οι Scorpions κινούνται σε ένα υβρίδιο ψυχεδέλειας, proto–heavy rock και krautrock, με αποτέλεσμα ένα άλμπουμ άνισο αλλά γοητευτικό. Το μεγαλύτερο ατού του δίσκου είναι αναμφίβολα ο νεαρός Michael Schenker. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, επιδεικνύει αξιοσημείωτη ωριμότητα: τα solos του είναι μελωδικά αλλά και τολμηρά, προδίδουν έναν κιθαρίστα που ήδη ξεπερνά τα δεδομένα της σκηνής. Η συμβολή του δίνει στο άλμπουμ μια ένταση που διαφορετικά ίσως να χανόταν μέσα στον πειραματισμό. Η φωνή του Klaus δεν έχει αποκτήσει τη μελωδική καθαρότητα και την εκφραστική ακρίβεια που θα τον καθιερώσουν αργότερα. Εδώ ακούγεται πιο σκληρός, σχεδόν αποστασιοποιημένος, κάτι που ωστόσο ταιριάζει με τη μουντή αισθητική του άλμπουμ. Το Lonesome Crow δεν είναι το πιο προσιτό έργο της μπάντας, ούτε το πιο ολοκληρωμένο. Ωστόσο, μέσα στην ατέλειά του κρύβεται η γοητεία μιας μπάντας που ακόμη διαμορφώνεται—και αυτό το καθιστά πολύτιμο για όποιον θέλει να κατανοήσει την πλήρη καλλιτεχνική διαδρομή των Scorpions.
ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ
Δημοσίευση σχολίου