Χαμένες ευκαιρίες στο παρελθόν για Rainbow reunion με Dio και Deep Purple με Lord, Coverdale, ο θάνατος του Jon Lord που τον επηρέασε τόσο, ώστε να μην μπορεί να κρύψει την συγκίνησή του όταν έπαιζε το Carry on Jon, και η συνειδητοποίηση πως το τέλος δεν είναι μακρυά, τον έκαναν να ζητήσει για μία ακόμα φορά να παίξει με τους Purple σε μία τελευταία εμφάνιση. Από τον Gillan.
Η επιθυμία του, έγινε δεκτή αυτή τη φορά.
Ο Ritchie Blackmore το έκανε αυτό για τον εαυτό του και μόνο, για κανέναν άλλο λόγο, τα κίνητρά του ήταν καθαρά συναισθηματικής αξίας. Να παίξει μία τελευταία φορά με το συγκρότημα που δημιούργησε με τον Jon Lord, τόσα χρόνια πίσω, και για το οποίο έγραψε όλα τα σημαντικά τραγούδια στην ιστορία του. Αυτά που έγιναν classics, και έκαναν τους Purple παγκόσμιο μουσικό φαινόμενο.
Το ίδιο το συγκρότημα υποβάθμισε το γεγονός, δεν έκανε καμία επίσημη ανακοίνωση πριν την εμφάνιση, κανένας δεν είχε ενημερωθεί, ο μουσικός κόσμος, ο μουσικός τύπος, και κυρίως το κοινό, όλοι είχαν πλήρη άγνοια.
Έτσι, η περίσταση απαξιώθηκε ως μη σημαντική, σαν ένα απλό τζαμάρισμα με κάποιον τυχαίο τύπο που ξέρει λίγη κιθάρα. Τον Blackmore δηλαδή. Μετά την αθλιότητα στο Hall of Fame που αρνήθηκαν να παίξουν μαζί του, τώρα απέκρυψαν την εμφάνισή του από τον κόσμο όλο, διαπράττοντας μία ακόμα μεγαλειώδη ασέβεια απέναντι στον ίδιο τον ιδρυτή του γκρουπ, αλλά προς όλους που τους στήριξαν όλα τα χρόνια, εμάς δηλαδή. Για φτύσιμο.
Καμία γιορταστική ατμόσφαιρα, καμία προετοιμασία, καμία συνέντευξη, καμία επίσημη κάμερα για να καταγράψει, για το μουσικό αρχείο, για την ιστορία του συγκροτήματος.
Ήταν ο ίδιος ο Blackmore, που την νύχτα πριν το γεγονός το ξεφούρνισε σε ένα podcast, και το youtube πήρε φωτιά από τους γνωστούς podcasters, που βγάζουν χρήμα μιλώντας σαν ειδικοί πάνω στην ιστορία του συγκροτήματος αραδιάζοντας αρλούμπες και φρικτές ανακρίβειες.
Η ευκαιρία για κάτι ωραίο, για μία αληθινή γιορτή αντάξια της διαδρομής τους χάθηκε και η ηλιθιότητα θριάμβευσε. Με την φτηνιάρικη αντιμετώπιση, του δεν τρέχει και τίποτα. Με αυτόν τον τρόπο αρνήθηκαν την αναγνώριση και το ευχαριστώ του κοινού στον μουσικό, το χειροκρότημα από τους όρθιους θεατές. Τα λίγα δευτερόλεπτα για να τον τιμήσουν όπως του αξίζει. Ότι έγινε δηλαδή για τον Jon Lord όταν αποχώρησε.
Ο Ritchie Blackmore δεν μπόρεσε να πει το αντίο που ήθελε. Σε σωστό χώρο και χρόνο δηλαδή, με προετοιμασία, με έγκαιρη ενημέρωση του κόσμου, με δύο λόγια στα μέσα.
Μπροστά σε ένα νωθρό, ληθαργικό κοινό, πολύ σεμνά, χωρίς φιοριτούρες και βεγγαλικά, σε φιλική ατμόσφαιρα όπως όταν έχεις καλεσμένο στο σπίτι και είσαι κόσμιος και ευγενής, και δεν βλέπεις την ώρα, να σηκωθεί και να φύγει, με τον Blackmore κρύο, απροετοίμαστο, εκτός κλίματος, έπαιξαν το Smoke on the Water, και η τελετή έλαβε τέλος. Συγχωρεμένος ο μακαρίτης.
Έτσι ακριβώς.
PS. Μετά από τριάντα και βάλε χρόνια, το τραγούδι παίχτηκε σωστά, όπως πρέπει. Ακόμα και με δέκα στεντ στην καρδιά.
Την άλλη Κυριακή: Τι κάνουν σήμερα τα συγκροτήματα που έπαιξαν στο Woodstock
ΚΩΣΤΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΑΚΟΣ
16/8/26
Δημοσίευση σχολίου