Μάιος 1980, ο Γιάννης Πετρίδης από την εκπομπή του είχε προετοιμάσει το έδαφος για νέα κυκλοφορία μπάντας γειτονιάς από το Liverpool η οποία θα άνοιγε με φρέσκο “Νέο Ήχο” τη σκοτεινή δεκαετία. Σύμφωνα με το γνώστη τάσεων ραδιοφωνικό παραγωγό, η συγκεκριμένη μπάντα ξέφευγε από το μονοπάτι των τριών ακόρντων ίδιο της τότε Punk αισθητικής, θα πρωτοπορούσε και θα βημάτιζε σε αυτό που αργότερα θα ονομασθεί Post Punk. Κατά γενική ομολογία αυτός ο φρέσκος ήχος δεν είχε σχέση με ότι γνωρίζαμε, δεν είχε σχέση με ότι άκουγαν οι τότε τρία-πέντε χρόνια ηλικιακά μεγαλύτεροι. Για αρχή όλα τα ονόματα μας ήταν άγνωστα και εν δυνάμει συνομήλικοι. Από το άκουσμα απουσίαζαν τα ατέλειωτα σόλα που καταλάμβαναν μια πλευρά δίσκου ενώ το τελικό αποτέλεσμα μπορούσες να ισχυρισθείς ότι συμβάδιζε με τις προσδοκίες παιδιών 80ς που αναζητούσαν μουσική ταυτότητα. Φίλοι που έτυχε να ήταν στο σπίτι τη χρονική στιγμή της εκπομπής είχαν καταφέρει να “ηχογραφήσουν” σε πραγματικό χρόνο το θέμα Rescue με τη γνωστή τεχνική της περιόδου (play & rec ταυτόχρονα) και σε πρώτη ευκαιρία να μοιράσουν στους υπόλοιπους τη γνώση. Μετά από κάποιο διάστημα αναδύθηκε και το ντεμπούτο album των Echo and the Bunnymen, το οποίο έπιανε τον παλμό της περιόδου στο έπακρο έχοντας εφαλτήριο συνθήκες όπως απομόνωση, dark & moody αισθητική, στοιχειωμένα φωνητικά γύρω από μελωδίες με διάχυτο συναισθηματικό ρόγχο. Το album που αρχικά εμφανίσθηκε εν Ελλάδι σε format βυνιλίου είχε δέκα συνθέσεις, ίσως αργότερα να υπήρξε και κασέτα της δισκογραφικής, ήταν ένα από εκείνα που αγοράσθηκαν ρεφενέ με το όποιο χαρτζιλίκι ήταν διαθέσιμο από την παρέα. Η πόρτα του album ανοίγει με το Going Up για να περάσει πιο μετά στο Pride και φυσικά στο σουρεαλιστικό Crocodiles που έδινε τίτλο και ρυθμό. Η δεύτερη πλευρά άνοιγε με το ελαφρά πιο “φωτεινό” Rescue καθώς και το υφέρπουσα υπόνοια ψυχεδέλειας Δυτικής Ακτής Pictures on my Wall.
Τέλος τα All that Jazz & Happy Death Men σε έπαιρναν από το χέρι για να σε περάσουν στον κόσμο της μπάντας αλλά και στις μουσικές που θα ακολουθούσαν. Στο αρχικό σχήμα της μπάντας συμμετείχαν οι Ian McCulloch – σε ρόλο front, φωνητικά και κιθάρα, Les Pattinson ηλεκτρικό μπάσο, Will Sergeant κιθάρα lead και για τύμπανα συσκευή drum-machine που ήταν το talk of the town της εποχής. Η μπάντα συμπληρώθηκε με το χαρισματικό ντράμερ, Pete de Freitas, οι αδελφές του οποίου αργότερα θα δημιουργούσαν το σχήμα Heart Throbs. Ο de Freitas θα συνεργαζόταν και με τον Terry Hall στους Colourfield, όμως το νήμα της ζωής του θα κοβόταν πολύ σύντομα, μόλις 27 ετών, έπειτα από τραγικό δυστύχημα με μηχανή μεγάλου κυβισμού στην οποία επέβαινε. Η τύχη επεφύλαξε ιδιαίτερα υψηλές πωλήσεις χαρίζοντας τον τίτλο Χρυσού Δίσκου στο Crocodiles με τους Echo and the Bunnymen να εδραιώνονται στο μουσικό στερέωμα.
Κάποια σχεδόν 20 χρόνια αργότερα οι Echo and the Bunnymen ανέβηκαν στη σκηνή του ΡΟΔΟΝ, έχοντας μηδενική ομοιότητα με ότι είχαμε γνωρίζει, κυριολεκτικά φαντάσματα του εαυτού τους, περίπου αλλοπρόσαλλο lineup, χαμένοι στο πουθενά. Όμως, αντίθετα με ότι γνωρίζαμε για σετ Αγγλικής μπάντας, το σετ τους μπορεί και να ξεπέρασε τις τρεις ώρες, φόρος τιμής σε όλους όσους δώσαμε παρόν. Εμφανώς συγκινημένους ο Ian McCulloch με φωνή που δεν έβγαινε μας χάρισε τρία encore τα οποία περιλάμβαναν μέχρι και διασκευές γνωστών άλλων θεμάτων.
ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
13/5/26
Δημοσίευση σχολίου