Τραγουδίστρια, στιχουργός, ηθοποιός και μοντέλο. Έπαιξε στην ταινία του Frederico Fellini, La Dolce Vita (1960) και το Chelsea Girls (1966) του Andy Warhol. Οι περισσότεροι τη θυμούνται σαν μέλος των Velvet Underground
Η Nico ή Christa Päffgen όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το 1938 στην Κολωνία και κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου, μετακόμισε με τη μητέρα και τον παππού της στο δάσος Spreewald έξω από το Βερολίνο για να ξεφύγει από τους βομβαρδισμούς της Κολωνίας. Έχοντας χάσει τον πατέρα της στον πόλεμο, η Nico και η μητέρα της μετακόμισαν στο Βερολίνο, όπου τελείωσε το σχολείο και άρχισε να εργάζεται στο πολυκατάστημα, στο τμήμα γυναικείων εσωρούχων. Με ύψος 1,78 εκατοστά, ανοιχτόχρωμο δέρμα κι όμορφα χαρακτηριστικά, έγινε μοντέλο μόδας όταν ήταν ακόμα έφηβη.
Η ΖΩΗ ΣΑΝ ΜΟΝΤΕΛΟ
Στα 16 της, την «ανακάλυψε» ο φωτογράφος Herbert Tobias και της άλλαξε το όνομα «Nicoο» από έναν άντρα που είχε ερωτευτεί, τον σκηνοθέτη Νίκο Παπατάκη. Πετυχημένο μοντέλο, μετακόμισε στο Παρίσι και άρχισε να εργάζεται για τα περιοδικά όπως Vogue, Tempo, Vie Nuove, Mascotte Spettacolo, Camera, Elle και άλλα περιοδικά μόδας και στα 17 της, υπέγραψε συμβόλαιο με την Coco Chanel, αλλά προτίμησε να πάει στη Νέα Υόρκη. Μέσα από τα ταξίδια της, έμαθε να μιλάει αγγλικά, ισπανικά και γαλλικά και το 1959 είχε έναν μη αναγνωρισμένο ρόλο στην τελευταία ταινία του Mario Lanza, For the First Time και την ίδια χρονιά προσκλήθηκε στα γυρίσματα της ταινίας La Dolce Vita του Frederico Fellini που της έδωσε έναν δευτερεύοντα ρόλο στην ταινία. Εκείνη την εποχή, ζούσε στη Νέα Υόρκη και παρακολουθούσε μαθήματα υποκριτικής με τον Lee Strasberg κι έκλεισε ακόμα ένα ρόλο στην ταινία του Jean Paul Belmondo, A Man Named Rocca(1961). Τo 1962 εμφανίστηκε ως μοντέλο στο εξώφυλλο του άλμπουμ του Bill Evans, Moon Beams. Το 1963 πρωταγωνίστησε στο Strip-Teas του Jacques Poitrenaud' και ηχογράφησε το ομώνυμο κομμάτι, σύνθεση του Serge Gainsbourg, αλλά κυκλοφόρησε μόλις το 2001, όταν συμπεριλήφθηκε στη συλλογή Le Cinéma de Serge Gainsbourg.
ΑΜΑ ΣΕ ΘΕΛΕΙ Η ΤΥΧΗ
Στη Νέα Υόρκη, γνώρισε τον Έλληνα σκηνοθέτη Νίκο Παπατάκη, του οποίου το όνομα είχε υιοθετήσει ως καλλιτεχνικό της όνομα αρκετά χρόνια νωρίτερα! Τα έφτιαξαν και έζησαν από το 1959 έως και το 1961. Ο Παπατάκης ήταν ο άνθρωπος που την έσπρωξε στη μουσική, παροτρύνοντας την να κάνει μαθήματα φωνητικής. Το 1965, η Nico γνώρισε τον κιθαρίστα των Rolling Stones, Brian Jones και ηχογράφησε το πρώτο της single, I'm Not Sayin, με το The Last Mile, στη Β πλευρά, σε παραγωγή του Jimmy Page(!) για την δισκογραφική εταιρεία Immediate του Andrew Long Oldham. Και δεν σταμάτησε εκεί, αφού το 1967, γνώρισε τον Bob Dylan και ηχογράφησε το τραγούδι του I'll Keep It with Mine" για το πρώτο της άλμπουμ, Chelsea Girl.
ΟΙ VELVET UNDERGROUND
Ο Brian Jones τη γνώρισε στον Andy Warholκι άρχισε να εργάζεται στη Νέα Υόρκη σε πειραματικές ταινίες των Warhol και Paul Morrissey, συμπεριλαμβανομένων των Chelsea Girls, The Closet, Sunset και Imitation of Christ. Ήταν η εποχή που Warhol άρχισε να μανατζάρει τους Velvet Underground και της πρότεινε να αναλάβει τα γυναικεία φωνητικά στο συγκρότημα. Οι Velvet Underground έγραψαν τη μουσική για το Exploding Plastic Inevitable του Warhol, μιας πρωτοποριακής θεατρικής παράστασης με μουσική, φωτισμό, κινηματογράφο και χορό. Η Nico τραγούδησε τα κύρια φωνητικά στα Femme Fatale, All Tomorrow's Parties, I'll Be Your Mirror και τα δεύτερα φωνητικά στο Sunday Morning, στο ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, The Velvet Underground & Nico (1967).
Η θητεία της στους Velvet Underground σημαδεύτηκε από προσωπικές και μουσικές δυσκολίες, με μια από αυτές να είναι η αδικαιολόγητη καθυστέρησή της στο καμαρίνι όπου ακολουθούσε μια τελετουργία, ανάβοντας ένα κερί, με αποτέλεσμα οι παραστάσεις να καθυστερούν, κάτι που ενοχλούσε τον Lou Reed. Παράλληλα, αντιμετώπισε μερική κώφωση, κάνοντας την να χάσει την τονικότητα, αλλά παρ΄όλα αυτά, η συμμετοχή της στο ιστορικό πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος ήταν δεδομένη.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΡΙΕΡΑ
Το τέλος της συνεργασίας της με τους Velvet Underground, την βρίσκει να ξεκινάει την προσωπική καριέρα της, εμφανιζόμενη τακτικά στο The Dom club της Νέας Υόρκης ( στο East Village του Manhattan), συνοδευόμενη από διάφορους μουσικούς όπως Tim Hardin, Tim Buckley, Jackson Browne και μέλη των Velvet Undergound. Τον Οκτώβριο του 1967 κυκλοφορεί το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο Chelsea Girl με παραγωγό τον Tom Wilson και τον τίτλο δανεισμένο από την ομώνυμη ταινία του Andy Warhol. Πέντε από τα 10 τραγούδια του, είναι συνθέσεις μελών των Velvet Underground (Lou Reed, Sterling Morrison και John Cale), 3 του Jackson Browne, 1 του Tim Hardin και το I'll Keep It with Mine, σύνθεση του Bob Dylan. O Wilson προσέθεσε φλάουτο και έγχορδα, κάτι που δεν ήθελε η Nico.
Το 1981 είχε δηλώσει «Ακόμα δεν μπορώ να το ακούσω, γιατί ό,τι ήθελα για εκείνον τον δίσκο, μου το πήραν. Ζήτησα ντραμς, μου είπαν όχι. Ζήτησα περισσότερες κιθάρες, μου είπαν όχι. Και ζήτησα απλότητα και το έντυσαν με φλάουτα! ... Πρόσθεσαν έγχορδα, που δεν μου άρεσαν, αλλά μπορούσα να ζήσω με αυτά, αλλά όχι με το το φλάουτο! Την πρώτη φορά που άκουσα το άλμπουμ, έκλαψα και όλα αυτά εξαιτίας του φλάουτου». Στην Καλιφόρνια, γνώρισε τον Jim Morrison , ο οποίος την ενθάρρυνε να γράψει τα δικά της τραγούδια, κάτι που έκανε στο δεύτερο άλμπουμ της, The Marble Index(1968), όπου έγραψε τους στίχους και τη μουσική, με το αρμόνιο αποτελεί το χαρακτηριστικό όργανο για το υπόλοιπο της καριέρας της. Τις ενορχηστρώσεις έκανε ο John Cale, με τον ήχο του άλμπουμ να έχει έναν ευρωπαϊκό «κλασικό» avant-garde ήχο, σηματοδοτώντας μια ριζική αλλαγή στην εμφάνιση και την εικόνα της. Έβαψε τα μαλλιά της κόκκινα και άρχισε να ντύνεται στα μαύρα, μια εμφάνιση που θα θεωρούνταν οπτικό πρωτότυπο για τη γοτθική ροκ σκηνή που θα αναδυόταν τα επόμενα χρόνια. Παρόλο που το Marble Index πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητο, μεταγενέστερα κέρδισε την αναγνώριση με την πάροδο του χρόνου, επηρεάζοντας πολλούς καλλιτέχνες, λειτουργώντας σαν μουσικό και οπτικό πρωτότυπο για τη γοτθική rock σκηνή της δεκαετίας του 1980. Οι Nico και John Cale συνέχισαν να συνεργάζονται, κυκλοφορώντας δύο ακόμη στούντιο άλμπουμ στο ίδιο πνεύμα, τα Desertshore (1970) και The End... (1974) τα οποία μαζί με το Marble Index θεωρούνται μέρος μιας τριλογίας. Μεταξύ 1970 και 1979, η Nico γύρισε περίπου επτά ταινίες με τον Γάλλο σκηνοθέτη Philippe Garrel, όπου στην ταινία του Le Lit de la Vierge, τραγούδησε το Falconer.
Η πρώτη εμφάνιση της Nico ως ηθοποιός με τον Garrel, με τον οποίο συνέζησε ένα διάστημα, ήταν στην ταινία La Cicatrice Intérieure(1972) όπου έγραψε και τη μουσική. Εμφανίστηκε επίσης στις ταινίες του Garrel Athanor (1972), στην βωβή ταινία της Jean Seberg, Les Hautes Solitudes(1974), στην Un ange passe (1975), στην Le Berceau de cristal (1976) και στην ταινία Voyage au jardin des morts (1978). Στις 13 Δεκεμβρίου 1974, η Nico άνοιξε τη συναυλία των Tangerine Dream στον καθεδρικό ναό της Ρεμς της Γαλλίας. To 1978 περιόδευσε για λίγο ως support act για τους Siouxsie and the Banshees, για να επιστρέψει στη Ν. Υόρκη και να παίξει στο CBGB, (με τη συνοδεία των John Cale και Lutz Ulbrich.
Ακολούθησε μια σειρά άλμπουμ και πάρα πολλών εμφανίσεων για να φύγει από τη ζωή στις 18 Ιουλίου 1988, κατά τη διάρκεια διακοπών της στην Ίμπιζα όταν έπεσε από ποδήλατο και χτύπησε το κεφάλι της. Ένας διερχόμενος οδηγός ταξί τη βρήκε αναίσθητη, αλλά δυσκολεύτηκε να την μεταφέρει σε τοπικά νοσοκομεία. Λανθασμένα διαγνώστηκε ότι έπασχε από έκθεση σε θερμότητα και τελικά πέθανε στις 20:00. Αργότερα, οι ακτινογραφίες αποκάλυψαν μια σοβαρή εγκεφαλική αιμορραγία ως αιτία θανάτου.
Η Nico ήταν για 15 χρόνια χρήστης ηρωϊνης κι όπως αναφέρει η ίδια στο βιβλίο Songs They Never Play on the Radio, του μουσικού James Young που έπαιζε μαζί της τη δεκαετία του 80, άλλα να τα χρησιμοποιεί μόνο κατά τη διάρκεια της σχέσης της με τον Γάλλο σκηνοθέτη Philippe Garrel τη δεκαετία του 1970. Ένας λόγος που έκανε ποδήλατο ήταν για να αποφύγει τη χρήση παραισθησιογόνων.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ (τα live άλμπουμ είναι επιλεγμένα)
The Velvet Underground & Nico (1967)
Chelsea Girl (1967)
The Marble Index (1968)
Desertshore (1970)
Le Bataclan '72 (1972 Με John Cale και Lou Reed)
The End (1974)
June 1, 1974 (1974)
The Peel Sessions EP (1977)
Drama of Exile (1981)
Do or Die (1982)
Camera Obscura (1985)
Behind the Iron Curtain (1986)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
7/9/26
Δημοσίευση σχολίου