Ο Joe South (πραγματικό όνομα Joseph Souter), γεννήθηκε το 1940 στην Ατλάντα κι από μικρός έδειξε το ενδιαφέρον για τη μουσική. Με προτροπή του μουσικού και ραδιοφωνικού παραγωγού Bill Lowery, έγινε μέλος, σαν κιθαρίστας της National Recording Corporation στην Ατλάντα, για να κυνηγήσει το όνειρό του στο Nashville παίζοντας με διάφορες ορχήστρες και συνοδεύοντας μουσικούς. Την πρώτη του επιτυχία την έκανε τον Ιούλιο του 1958 με μια διασκευή, το Purple People Eater Meets the Witch Doctor (Νο 47 Αμερική).
Το 1961 προσπάθησε να επαναλάβει τη μικρή έστω επιτυχία, με το You're the Reason, αλλά απέτυχε κι αποφάσισε να επικεντρωθεί κυρίως στη σύνθεση τραγουδιών, ακολουθώντας την πεπατημένη όπου από το 1959, δύο τραγούδια του ηχογραφήθηκαν από τον Gene Vincent, τα I Might Have Known και Gone Gone Gone.
Παράλληλα, έπαιξε σαν session κιθαρίστας στο άλμπουμ του The Crazy Beat of Gene Vincent (1963) και το 1969 έκανε ακόμα μια προσπάθεια για να κάνει καριέρα, σχηματίζοντας με τον αδελφό του Tommy τους Believers, όπου το Walk a Mile in My Shoes, πήγε ψηλά στο chart μικρών δίσκων, σταματώντας στο Νο12.
ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΛΟΥΣ
Ο South ήταν ένα πολύ καλός κιθαρίστας γι αυτό κι έπαιξε σε πολλές επιτυχίες όπως στην επιτυχία Sheila του Tommy Roe, μπάσο στο άλμπουμ Blonde on Blonde του Bob Dylan, την κλασική εισαγωγή τρέμολο στο Chain of Fools της Aretha Franklin, κιθάρα στο δεύτερο άλμπουμ των Simon & Garfunkel, Sounds of Silence και το 1967 βλέπει τη σύνθεσή του Hush, να ηχογραφείται από τον Billy Joe Royal, χωρίς να γίνει επιτυχία. Το τραγούδι ζωντάνεψε το 1969 όταν το διασκεύασαν οι Deep Purple (Νο4 Αμερική), όπου το αγγλικό συγκρότημα το «έκανε δικό του», ηχογραφώντας το για τον πρώτο δίσκο του Shades of Deep Purple (1968) με τραγουδιστή τον Rod Evans αλλά και το 1988 όπου το συμπεριέλαβαν σε studio ηχογράφηση σαν bonus στο Nobody's Perfect , με τη φωνή του Ian Gillan. Το ξανά κυκλοφόρησαν σε μικρό δίσκο και σταμάτησε στο Nο62 του αγγλικού chart και το τραγούδι παραμένει αιώνια κολλημένο στο set list των συναυλιών τους, συνήθως το παίζουν προς το τέλος), με τους νεότερους ακροατές τους να πιστεύουν ότι είναι δικό τους! Το 1997 το τραγούδι ξανά έγινε επιτυχία από τους Kula Shaker (No2 Μ.Βρετανία).
To 1967 συνέθεσε το Rose Garden, που το πρωτοερμήνευσε ο Billy Joe Royal, χωρίς να το κάνει επιτυχία. Το ηχογράφησε ο ίδιος ο South και ο Dobie Gray αλλά και πάλι χωρίς επιτυχία. Έπρεπε να φθάσουμε στο 1970 για να το τραγουδήσει η country τραγουδίστρια Lynn Anderson για να το κάνει μεγάλη επιτυχία (Νο3 Αμερική, Νο3 Μ.Βρετανία) και να γίνει ένα από τα εμπορικότερα country τραγούδια όλων των εποχών. Το παράδοξο ήταν ότι αρχικά όταν της το έδωσε ο South, το είχε απορρίψει, γιατί θεώρησε ότι δεν ταιριάζει σε γυναίκα! Μεταξύ των καλλιτεχνών που το έχουν ηχογραφήσει είναι και οι k.d. lang και Martina McBride. Το 1969 ο Joe South είχε ακόμα μια επιτυχία, με το Games People Play(Νο12 Αμερική, Νο 6 Μ.Βρετανία), όπου οι στίχοι του μιλούν ενάντια σε διάφορες μορφές μίσους, υποκρισίας, απανθρωπιάς, μισαλλοδοξίας και ανευθυνότητας, τόσο στις διαπροσωπικές όσο και στις κοινωνικές σχέσεις. Με το Games People Play, o Joe South κέρδισε 2 βραβεία Grammy, στις κατηγορίες Best Contemporary Song και Song of the Year. To τραγούδι διασκεύασαν οι Inner Circle και οι Tesla και δεν έχει καμία σχέση με την ομότιτλη επιτυχία των Alan Parsons Project. Θα παραμείνω λίγο ακόμα στους στίχους του Games People Play, αφού το μήνυμά του δεν περιορίζεται στην εποχή που κυκλοφόρησε αλλά παραμένει επίκαιρο (σ.σ. δυστυχώς) και δεν απευθύνονται σε πολιτικούς ή θεσμούς, αλλά στρέφεται προς τον ΑΚΡΟΑΤΗ, θέτοντας το ερώτημα «τι θα γινόταν αν το πρόβλημα ήμασταν εμείς;». Κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1968, σε μια περίοδο βαθιάς πολιτισμικής αλλαγής στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον πόλεμο του Βιετνάμ να συνεχίζεται και τις κοινωνικές εντάσεις να αυξάνονται. O Joe South χάραξε το δικό του είδος τραγουδιού διαμαρτυρίας, θέτοντας τα θεμέλια για μια πιο εσωστρεφή μορφή μουσικής διαμαρτυρίας, το μήνυμα της οποίας, περίπου 50 χρόνια αργότερα, είναι εξίσου επίκαιρο όσο και το 1968.
ΠΟΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΥΝΕΘΕΣΕ
Παρ΄όλο που ο Joe Southe έκανε προσωπική καριέρα, έχει μείνει γνωστός για τα τραγούδια που έγραψε για άλλους, όπως τα How Can I Unlove You (Country Νο1)-Lynn Anderson, Walk a Mile in My Shoes που διασκευάστηκε από τους Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Bryan Ferry και Coldcut), Down in the Boondocks -Billy Joe Royal, I Knew You When - Donny Osmond,Υο- Υο - The Osmonds), ενώ το Hush, το έκαναν επιτυχία Νο2 στη Μ.Βρετανία οι Kula Shaker(1997). Τραγούδια του επίσης ερμήνευσαν οι Jerry Lee Lewis, Johnny Cash, Glen Campbell, Loretta Lynn, Andy Williams, Georgia Satellites, Waylon Jennings, Dolly Parton, Ike & Tina Turner, Hank Williams Jr., James Taylor, Manfred Mann, the Love Affair, the Tremeloes κ.α.
Τα Rose Garden και Games People Play τα έχει συμπεριλάβει στον πρώτου δίσκο, Introspect ενώ το Hush στον δεύτερο όπου έχει επαναηχογραφήσει το Games People Play.
Η αυτοκτονία του αδελφού του, Tommy, το 1971, με τον οποίο έχει πολύ καλή σχέση, τον οδήγησε να πάθει κλινική κατάθλιψη. Ο Tommy South έπαιζε ντραμς στις συναυλίες και στα άλμπουμ του και ήταν πολύ δεμένοι.
Η χρήση ναρκωτικών από τον Joe South είχε σαν αποτέλεσμα να χάσει το συμβόλαιό του στην Capitol Records και τη δεκαετία του 1970 να ζήσει στο νησί Μάουι της Χαβάης. Το 1987, ο South παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, Jan Tan και σύμφωνα με τον ίδιο, αυτός ο γάμος τον βοήθησε να δει τη ζωή αλλιώς και η έμπνευση να επιστρέψει. Πέθανε το 2012 σε ηλικία 72 ετών από έμφραγμα.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
Introspect (1968)
Games People Play (1969)
Don't It Make You Want to Go Home? (1969)
Joe South (1970)
So the Seeds are growing (1971)
A look inside (1972)
Midnight rainbows (1975)
You’re the reason (1976)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
17/8/26
Δημοσίευση σχολίου