Μπαίνοντας στην Τεχνόπολη, αντίκρισα άλλους 1200 συνοδοιπόρους, που ΔΕΝ θα έβλεπαν τον τελικό, προς χάριν του Malmsteen. Παρηγοριά στον άρρωστο, σκέφτηκα, δεν είμαι ο μόνος! Δεν θυμάμαι αν ήταν το 1995 ή το 1998, η χρονιά που είδα κι άκουσα live το ταλέντο του Yngwie Malmsteen, οπότε η παρουσία μου την καυτή – από πλευράς θερμοκρασίας – Κυριακή 19 Ιουλίου ήταν επιβεβλημένη. Με μια μικρή καθυστέρηση, ο σπουδαίος Σουηδός κιθαρίστας βγήκε στη σκηνή της Τεχνόπολης στις 9.55, ξεκινώντας με το Rising Force κάνοντας τον κόσμο να ξεσηκωθεί. Τα 80’s είναι εδώ! Κι από εκεί και πέρα, το ανεξέλεγκτα τεράστιο ταλέντο, αρχίσει να επιδίδεται σε μια σειρά κουραστικών σόλων, που σε τελική ανάλυση δεν προσέφεραν τίποτε. Ναι, είναι τεράστιος μουσικός και κανείς δεν ξεχνά τις προσέφερε με τα πρώτα 7 άλμπουμ του (περιλαμβάνω και το Seventh Sign), αλλά νομίζω ότι από εκεί και πέρα, έχασε τον προορισμό του. Ναι, είναι ταλέντο, ναι τον παρακολουθώ από την αρχή της καριέρας του και ήξερα πολύ καλά τι θα ακούσω, γι αυτό και πήγα, αλλά ότι τα ¾ της συναυλίας θα ήταν σόλο, να είμαι ειλικρινής, δεν το περίμενα! Ευτυχώς υπήρχαν κάποιες οάσεις τραγουδιών (Seventh Sign, Into Valhalla, τα κουτσουρεμένα Like An Angel και You Don't Remember, I'll Never Forget και το I’ll see the light tonight για το τέλος) όπου τα τραγούδησε κατά βάση ο οργανίστας αλλά κι αυτός και μάς κράτησαν …ζωντανούς. Πολλά κι ενδιαφέροντα τα περάσματα από την κλασική μουσική, αλλά όχι στα τόσο κουραστικά και τελικά άνευ λόγου, σόλο. Τα ένσημα θα δώσω στους τρεις μουσικούς που αποτελούσαν την μπάντα του Nick Marino πλήκτρα/τραγούδι, Emilio Martinez μπάσο και Kevin Klingenschmid ντραμς, που τους είχε περιορίσει σε μια γωνία της σκηνής (και τους τρεις) κρατώντας για τον ίδιο το μεγαλύτερο μέρος της. Δεν με ενοχλούν αυτά, αυτός είναι ο χαρακτήρας του κι από τη στιγμή που αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από αυτό που λέμε «μπάντα», αυτά είναι επακόλουθα. Ο Malmsteen είναι ένας Guitar God και με δική του – σωστή- απόφαση δεν ακολούθησε την οδό των Satriani, Vai,Vinnie Moore και τόσων άλλων. Στενοχωρήθηκα για αυτά που είδα κι άκουσα αλλά φτάνοντας στο Μετρό , αναρωτήθηκα αν μου έλεγαν ότι αύριο θα ξανά έπαιζε, θα πήγαινα; Ναι, θα πήγαινα!
Και για το τέλος, 2 παρατηρήσεις: Προσέξατε ότι στα 63 του σε τι φόρμα είναι; Ευκίνητος, λεπτός σε εξαιρετική κατάσταση.
Στο μάλλον φτωχό merch stand, πουλούσε υπογεγραμμένα άλμπουμ του βινύλιου 250 ευρώ; Μαυρόασπρη φωτογραφία του 100ευρώ; Μου είπαν (δεν το είδα!) ότι για meet and greed ζητούσε 400ευρώ. Τρελός είναι;
Υ.Γ
Τελικά, πρόλαβα και είδα τα τελευταία 20 λεπτά του τελικού!
Κεντρική φωτό: Δημήτρης Σειρηνάκης
Live κολλάζ: Κώστας Τσιρανίδης
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
21/7/26
Δημοσίευση σχολίου