Ξεκινώντας, την ανταπόκριση από το καλοκαιρινό απόγευμα του Σαββάτου, πρώτοι στη σκηνή βγήκαν οι Ολλανδοί Epica, με την Simone Simons να βρίσκεται στο επίκεντρο. Δεν ξέρω, πως έχω καταφέρει κι τόσους έχω δει τόσες φορές, μάλλον τυγχάνει να παίξουν πριν από συγκροτήματα που μου αρέσουν! Χωρίς να μπορώ να πω ότι είμαι μου αρέσουν, θα μείνω σε 3 πράγματα: Το καλό set list που είχαν (Cross the Divide, Arcana, Cry for the Moon, Fight to Survive, Unchain Utopia και Beyond the Matrix), την έντονη συμμετοχή του κόσμου που δικαιολόγησε απόλυτα την παρουσία τους στο φεστιβάλ και την πολύ καλή εμφάνιση των ίδιων. Είναι άδικο να στεκόμαστε στην πράγματι πολύ καλή (ερμηνευτικά και σκηνικά Simone Simons), αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ολόκληρο συγκρότημα που ήταν πολύ καλό! Κι όλα αυτά, παίζοντας με κόντρα τον ήλιο, με την Simons να φοράει δερμάτινα (ελπίζω να ήταν δερματίνη!)
Ακριβώς σύμφωνα με το πρόγραμμα, στις 19.55, οι Savatage βγήκαν στη σκηνή, ξεκινώντας το set τους, με τα Dead Winter Dead, Jesus Saves, Strange Wings, Sirens και Lights Out και κατέθεσαν ένα hard/heavy set list που ενθουσίασε τον κόσμο, που ήξερε τι θα ακολουθούσε: Handful of Rain, Miles away, Chance για να φθάσουμε στο Believe όπου ο Zakk Stevens προανήγγελλε την παρουσία μέσω video του Jon Olive που τραγούδησε την εισαγωγή του. Δεν θυμάμαι άλλη συναυλία που τον κόσμο να συμμετέχει με τέτοια συγκίνηση, τραγουδώντας τους στίχους! Η κάμερα «πιάνει» μια κοπέλα να έχει συγκινηθεί. Ο κόσμος, έχει αφεθεί στην ερμηνεία του Oliva και «ζει» κάθε λέξη των στίχων. Στο κουπλέ, το συγκρότημα κι ο Stevens μπαίνουν δυνατά για να κλείσει και πάλι ο Olive, ενώ έχουν περάσει φωτογραφίες του Criss, ανεβάζοντας και άλλο την συναισθηματική φόρτιση. Η συνέχεια είναι τοι ίδιο φορτισμένη: Gutter Ballet, Edge of Thorns, Power of the Night και Hall of the Mountain King. Πέρασα υπέροχα!
Τις πρώτες ημέρες που ανακοινώθηκαν οι Sabaton/Savatage και Epica, υπήρξε ένα μικρό μέρος αναρτήσεων στο fb που έγραφαν ότι μόλις τελειώσουν οι Savatage, θα φύγουν. Από εκεί που βρισκόμουν, ευτυχώς, δεν είδα καμία σοβαρή αποχώρηση κόσμου, που έμεινε, και καλά έκανε, να δει τους Sabaton, που για μια ακόμα φορά μετά το 2022 στον ίδιο χώρο, να παίζουν με την ίδια διάθεση. Φωτιές, πυροτεχνήματα, αντισφυξιογόνες μάσκες, ένα μεγάλο τανκ του Α! Παγκοσμίου Πολέμου στο κέντρο της σκηνής, όπου επάνω του ήταν η ντραμς του Hannes Van Dahl, έχοντας 2 μικρότερα ερπυστριοφόρα στις 2 πλευρές της σκηνής, ήταν το σκηνικό της μάχης-συναυλίας του σουηδικού συγκροτήματος. Για να είμαι ειλικρινή, δεν είμαι fan της μουσικής τους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τους παραδέχομαι γι αυτό που κάνουν, και το κάνουν τόσο καλά. Δεν νομίζω ότι το Σάββατο βράδυ, η φωνή του Joakim Brodén ήταν στην καλύτερη φόρμα της, αλλά είναι τόσο καλοδουλεμένη η μηχανή τους, με τα γρανάζια της (κιθαρίστες, μπασίστας) να μην αφήνουν να φανεί κανένα λάθος ή κενό, ειδικά όταν στο set list υπάρχουν τραγούδια σαν τα Ghost Division, The Red Baron, Stormtroopers, Christmas Truce όπου από το τραγούδι αυτό έως και το τέλος τούς συνόδευσε 6μελής χορωδία, I, Emperor, Hordes of Khan, Templars με ένα σταυροφόρο να εμφανίζεται στη σκηνή, για να κλείσουν με τα κλασικά, Primo Victoria, Coat of Arms και To Hell and Back, καταχειροκροτούμενοι από τις 12-13.000 κόσμο (σ.σ. οι υπολογισμοί είναι δικοί μου). Όσοι πήγαν να παρακολουθήσουν ένα πλούσιο θέαμα διανθισμένο από μια σειρά επιτυχιών τους, πέρασαν καλά, με τη συναυλία να τελειώνει στις 23.40.
Κλείνω με μια δική μου γενική παρατήρηση: Τα γραφικά, τις περισσότερες φορές ή δεν είναι πετυχημένα (όπως στην περίπτωση των Savatage που ήταν αποχρονισμένα) ή αποσπούν την προσοχή του κόσμου από το κυρίως πιάτο που είναι το συγκρότημα, χωρίς στην ουσία να προσφέρουν τίποτε ουσιαστικό. Αναπολώ την εποχή των κοστοβόρων σκηνικών, που έδεναν με το συγκρότημα και τη μουσική ……
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
27/7/26
Δημοσίευση σχολίου