Από την ημέρα που δημοσιοποιήθηκαν τα πρώτα 2 video singles, το Splat είχε ανεβάσει-δικαιολογημένα- τον πήχη ψηλά. Το Arrogant Boy και το Diablo θύμιζαν παλιούς ΚΑΛΟΥΣ Deep Purple, με τις εναλλαγές πλήκτρων και κιθάρας να παραπέμπουν στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70! Το Arrogant Boy (αδικαιολόγητα μικρό, μόνο 3:18) που ανοίγει το άλμπουμ, ανήκει μαζί με το Diablo, που ακολουθεί, στις πολύ καλές στιγμές του Splat. Και τα 2 τραγούδια έχουν γεμάτο ήχο και, το ξανά γράφω, η εναλλαγή πλήκτρων κιθάρας, προσφέρει απλόχερα αυτό που τόσα χρόνια έλειπε από τον ήχο τους, που εδώ που τα λέμε ήταν το πετυχημένο χαρακτηριστικό τους. Κι εδώ, να δώσω τα εύσημα στον Ιρλανδό κιθαρίστα Simon McBride που από το προηγούμενο άλμπουμ τους, =1(2024), έχει αναζωογονήσει τον ήχο τους, κάνοντας το συγκρότημα στη δύση της Τεράστιας καριέρας του να ακούγεται τόσο φρέσκο, προσφέροντας ευρηματικά σόλο, γεμάτα groove. Άσε που συνολικά, τα 51λεπτά του δίσκου είναι τα πιο hard των τελευταίων ετών! Το τραγούδι Guilt Trippin' που εμφανίστηκε σαν τρίτο video single(πολύ ωραίο το σόλο του Airey), είναι το πιο χαρακτηριστικό του στιχουργικού project που διαβάσατε πιο πάνω, αφού αναφέρεται σε μια στοχαστική συζήτηση μεταξύ Θεού και Δαρβίνου, με θέμα ποιος φταίει για την κατάσταση που έφθασε ο κόσμος. Τώρα που το ξανά ακούω για πολλοστή φορά, μού λείπει μια μπαλάντα αλλά δεν πειράζει….
ι στίχοι (όλοι γραμμένοι από τον Ian Gillan) όλων των τραγουδιών δένουν μεταξύ τους, αναφερόμενοι στο τέλος της ανθρωπότητας κι όπως λέει ο ίδιος ο τραγουδιστής «Όχι με κάποια ακατέργαστη αποκαλυπτική έννοια, αλλά σαν μια μεταμόρφωση πέρα από τη φυσική ύπαρξη» (σ.σ. από τις σημειώσεις στο ένθετο). Οκ, τα τελευταία 12-15 χρόνια, ο Gillan δεν τραγουδάει όπως τραγουδούσε, λογικό, αλλά παραδόξως το συγκρότημα βγάζει μια μοναδική ενέργεια που ΔΕΝ την έβγαζε στα προηγούμενα άλμπουμ, τού κατά τα άλλα εξαιρετικού κιθαρίστα Steve Morse. Δεν λέω, τέλειος παίκτης, αλλά από συνθέτης, με το μεγεθυντικό φακό ψάχνω να βρω τραγούδια του που να αντέχουν στο χρόνο, με εξαίρεση τα Rapture of the Deep και Sometimes I feel like sceaming.
Ο ΤΙΤΛΟΣ
Όσο για την επιλογή της λέξης Splat για τίτλο, o Ian Paice είπε ότι την επέλεξαν γιατί είναι διασκεδαστική και ταυτόχρονα υποβλητική και αντανακλά την άμεση, δυναμική και ενεργητική φύση.
Θα κλείσω με μια παρατήρηση: Πάνω στον ενθουσιασμό μας, γράφουμε καμιά φορά υπερβολές του τύπου ότι το Splat, θυμίζει ημέρες Machine Head και Fireball. Είπαμε είναι καλό, έχει τον ήχο αλλά …ήρεμα. Καλή ακρόαση!
Υ.Γ.
Εντυπωσιακό καλό το instrumental Guinnesis που υπάρχει στο μικρό δίσκο που συνοδεύει το box set, με τον Airey να κάνει όργια!
Δημοσίευση σχολίου