Απέναντι από την σκηνή και την αλέα που πραγματοποιούνταν τα δρώμενα και οι συναυλίες του Φεστιβάλ υπήρχε και υπαίθρια αγορά εκθετών comics, επιτραπέζιων παιχνιδιών, δώρων, μεσαιωνικών ρούχων και κοσμημάτων, ημικυκλικά στημένη απέναντι από τη σκηνή, ώστε οι επισκέπτες να μπορούν να παρακολοθούν τα δρώμενα ταυτόχρονα με τη βόλτα τους στους πάγκους των μικροπωλητών. Το σκηνικό θύμιζε αγορά μεσαιωνικής πόλης. Σημαντική ήταν και η σκηνογραφική συνεισφορά στη συνολική εμπειρία καθώς η σκηνή, η ηχητική εγκατάσταση και οι πάγκοι των μικροπωλητών ήταν διακοσμημένοι με υφάσματα, θυρεούς και λουλούδια προσομοιάζοντας, όσο δυνατόν καλύτερα, το περιβάλλον και την αίσθηση της εποχής. Κάπου στο κέντρο αυτού του άτυπου εμπορικού ημικυκλίου υπήρχε και μια γωνία για τους μικρούς φίλους όπου αγόρια και κορίτσια χωρισμένα σε υπερασπιστές και πολιορκητές, άφησαν κατα μέρους της οθόνες και πήραν θέσεις στις επάλξεις και στους καταπέλτες για να μυηθούν στον κόσμο του παιχνιδιού «Κάστρα και Πολιορκητές». Αρκέτες μπάλες από βαλίστρες, καταπέλτες και κανόνια θα κυλούσαν αδέσποτα στην πλατεία μέχρι οι νεαροί ήρωες να εξοικειωθούν με το παιχνίδι.
Όπως λέει η παροιμία, η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, και η εναρκτήρια παρέλαση των αναβιωτών ιπποτών άνοιξε με έναν πομπώδη και μυσταγωγικό τρόπο την εκδήλωση. Προπορεύονταν δυο άλογα με αναβάτες ντυμένους με τις εσθήτες των Βιλλεαρδουίνων. Ακολουθούσαν οι γκαϊντιέρης και ο ξυλοπόδαρος, που φορούσαν επληκτικά μεσαιωνικά ρούχα. Πίσω τους ακολουθούσε ένας αναβιωτής ντυμένος με βυζαντινή εσθήτα και κρατώντας ένα ξύλινο ακόντιο με μεταλλική αιχμή, στο οποίο είχε προσαρμοστεί ο πολεμικός θυρεός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Από το βάθος της εισόδου του γοτθικού ναού έρχονταν σε δυάδες ηθοποιοί, αναβιωτές των συλλόγων Sountouched Order Of The Sun και Draconis Societatis, η συμπαρουσιάστρια της εκδήλωσης και βραβευμένη cosplayer Εύα Κώτσου και οι αναβιωτές/αθλητές μεσαιωνικής οπλομαχίας των συλλόγων Apocalyptic Knights και Λέοντες (Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών).
Στο πρώτο τέταρτο του Φεστιβάλ ο Σταμάτης Μαμούτος και η Εύα πραγματοποίησαν μια άτυπη press conference στην οποία ο Σταμάτης εξήγησε ακροθιγώς κάποιες οργανωτικές πρακτικές, ανακοίνωσε τους χορηγούς και ανέτρεξε στην μεσαιωνική ιστορία της περιοχής. Μετά το πρελούδιο, ήρθε και το κυρίως καλλιτεχνικό σκέλος με τους μουσικούς και τα θεατρικά δρώμενα να εναλλάσονται. Ο Σταμάτης κάλεσε στην σκηνή τους Cantistoria. Ένα folk-rock-έντεχνο συγκρότημα με μια καταπληκτική τραγουδίστρια που ονομάζεται Σοφία Ραφτούλη.
Όσο οι Cantistoria έπαιζαν τα τραγούδια του set τους στην σκηνή, μπροστά τους, στην αλέα, οι ηθοποιοί και οι αναβιωτές αναπαριστούσαν σε δρώμενα διάφορα σενάρια λαϊκών μεσαιωνικών θρύλων, που είχαν σκηνοθετηθεί από τον Σταμάτη, Επιτυγχανόταν έτσι μια εντυπωσιακή διάδραση ανάμεσα σε μουσικούς, ακροβάτες, ηθοποιούς και αναβιωτές. Σαν να παιζόταν ένα ζωντανό βίντεο κλιπ που πολιορκούσε μέσω ενός μαγευτικού καλλιτεχνικού συνδυασμού τις αισθήσεις μας.
Οι Cantistoria αφηγήθηκαν τον μύθο των δυο νεράιδων για τον οποίο ο Ανδρέας Καρκαβίτσας είχε γράψει ένα μικρό διήγημα που μπορεί να αναζητήσει όποιος θέλει σε ελεύθερο αρχείο στο διαδίκτυο. Ο Σταμάτης χρησιμοποίησε το κείμενο του Καρκαβίτσα κάνοντας τις δικές του παρεμβάσεις και σκηνοθέτησε ένα δρώμενο που έφερνε τον κινηματογράφο φαντασίας εμπρός στα μάτια μας σε κάτι που μοιάζει με θεατρική εκδοχή αλλά δεν είναι, μοιάζει με όπερα αλλά δεν είναι, μοιάζει με πολλά αλλά είναι κάτι νέο. Μια δική του ιδέα διαδραστικής καλλιτεχνικής έκφρασης. Το set list των Cantistoria περιλάμβανε τα τραγούδια «Tourdion», «Mrs Mc Grath», «Rokatanc», «Lu Rusciu Te Lu Mare», «Mond Tanz/Child In Time» (στην εκδοχή των Blackmores Night), «Φεγγαροντυμένη» (διασκευή «The Moon is shining (somewhere over the sea)»), «Αφούσης» (παραδοσιακό της Κάσου), «Η Ξενιτιά του Έρωτα» (Γιώργος Καλογήρου) και το «500 Miles» στην εκτέλεση των The Hooters.
Έπειτα ανέβηκαν στην σκηνή οι Γιαννιώτες Bards Guild. Ένα κουαρτέτο βιολιού, πλήκτρων, ακουστικής κιθάρας και παραδοσιακών κρουστών. Οι Bards Guild παίζουν folk, neofolk, κομμάτια από κινηματογραφικά soundtracks και heavy metal τραγούδια σε ακουστικές και art folk εκτελέσεις. Ανάμεσα στα τραγούδια των βάρδων ο Σταμάτης έβγαινε στην αλέα και μας αφηγούνταν τον δεύτερο μεσαιωνικό θρύλο που παρουσιάστηκε σε δρώμενο. Πρόκειται για τον μύθο του «βασιλιά Ανήλιαγου». Όταν ο Σταμάτης διέκποτε την αφήγηση οι bards Guild άρχιζαν να παίζουν τα τραγούδια τους και οι αναβιωτές να αναπαριστούν όσα είχε αφηγηθεί μέχρι εκείνη την στιγμή ο Σταμάτης. Το set list των Bards Guild περιλάμβανε τα τραγούδια Welcome To The Guild και Seven Burning Birds των ίδιων των Bards Guild, Gently As She Goes (Robin Wright Beowulf) The Temple Of The King (Rainbow), Flaming Red Hair (Howard Shore), The Bards Song (Blind Guardian) και Les Egaux De Landrais (Luc Arbogast).
Μετά την εμφάνιση των Bards Guild ήταν η ώρα να ανέβουν στην σκηνή οι Μελωμυθία με τραγουδίστρια την Εύα Παναγιωτοπούλου. Οι Μελωμυθία ξεκίνησαν με το «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς» (Απόστολος Καλδάρας, Πυθαγόρας, πρώτη εκτέλεση Χαρούλα Αλεξίου) και το «Ακριτικό (Κωνσταντίνος Παπαϊωάννου) και συνέχισαν με τα «Ταραντέλα» της Τάνιας Τσανακλίδου, «To France» (Maggie Reilly), «Dust in the Wind» (Κansas), Boat On The River των Styxx, ένα γαλλικό τραγούδι του συγγραφέα Νίκου Βλαντή, «Ήτανε Μια Φορά» (Σταύρος Ξαρχάκος, Κώστας Φέρρης, πρώτη εκτέλεση Νίκος Ξυλούρης) και δυο τρία ακόμη τραγούδια του «νέου κύματος» παιγμένα σε ύφος medieval folk.
Δώδεκα η ώρα ανέβηκαν στην σκηνή οι Angelo Perlepes’ Mystery. Η μπάντα του guitar hero Άγγελου είναι ένα από τα λίγα ελληνικά heavy metal σχήματα που μπορεί να ανταποκριθεί άνετα στις ανάγκες ενός μεσαιωνικού φεστιβάλ. Έχοντας εξαιρετική μουσική παιδεία και τεχνική παίζουν τα κομμάτια τους σε ακουστικές εκδοχές διατηρώντας έναν κρυσταλλινα καθαρό και επικά ατμοσφαιρικό ήχο. Όταν οι Mystery έπαιξαν τα πρώτα δύο τραγούδια στην σκηνή μέλη του συλλόγου Suntouched έκαναν σε στυλ σπάρινγκ μονομαχίες με μεσαιωνικά σπαθιά στην αλέα μπροστά από την σκηνή. Έπειτα, οι αναβιωτές αποχώρησαν, τα φώτα χαμήλωσαν και άναψαν δεκάδες κεριά που είχαν τοποθετηθεί σε σχήμα σπαθιού. Το συγκρότημα του Άγγελου Περλεπέ έμεινε στην σκηνή γύρω στην μια ώρα, παίζοντας τα Visions Will Find The Way, (Feels like) I’ ve Done It Before, Unicorn, Tales..Of The Unexpected, Destiny, My Dark Lord και Broken Sword.
Τα τέσσερα συγκροτήματα που ανέβηκαν στη σκηνή επέλεξαν εκτελέσεις άκρως ταιριαστές με το ύφος του Φεστιβάλ και συμπτωματικά με τα αγαπημένα μου μουσικά ακούσματα. Ειδικά οι επιλογές των μουσικών κομματιών όπως The Temple of the King, The Bard’s Song (Into the Forrest) από τους Bard’s Guild, Child in Time/Mondtanz, Φεγγαροντυμένη από τους Cantistoria και To France, Dust In The Wind από Μελωμυθία ήταν σαν δώρο και δεν έμεινε στίχος που να μην τραγουδήσω. Θαρρώ πως βρισκόμουν είτε στα Σκωτσέζικα Highlands, είτε στην Υόρκη της Αγγλίας είτε σε κάποιο από τα γερμανικά κάστρα του ρομαντικού δρόμου της Βαυαρίας.
Τα τραγούδια σε αγγλικό, ιταλικό ή γαλλικό στίχο, στα πλαίσια ενός ελληνικού Μεσαιωνικού Φεστιβάλ, δεν ξενίζει αλλά εμπλουτίζει το μουσικό πρόγραμμα και αντανακλά την ενσωμάτωση των folk στοιχείων στη διαμόρφωση των rock/metal μουσικών ειδών που είναι απαραίτητα για την διαμόρφωση του μουσικού σκέλους μιας τέτοιας εκδήλωσης. Εξαλλου, η ισορροπία με ελληνόφωνα τραγούδια επετεύχθη, μεταξύ άλλων, με τα «Αφούσης», «Η ξενιτειά του Έρωτα» από τους Cantistoria και «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς», «Ακριτικό», «Ταραντέλα» και «Ήταν μια φορά» από τους Μελωμυθία.
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αναγέννηση ιδιωμάτων όπως το folk rock, το medieval rock ή το renaissance rock σε χώρες που δεν είχαν δείξει τέτοια δείγματα στο παρελθόν και ελπίζω ότι η Ελλάδα θα γίνει μια από αυτές. Αν κρίνω από τις μπάντες που είδα και άκουσα στην Ανδραβίδα το μέλλον είναι ελπιδοφόρο και ταλέντο υπάρχει. Δεν ξέρω, βέβαια, αν υπάρχει υποστήριξη και δίκτυο ικανό να στηρίξει σχήματα με τόσο ιδιαίτερο ήχο σε μια εποχή που η φράση «ελληνική μουσική» έχει ταυτιστεί με την εκφυλισμένη ηχορύπανση που προβάλλουν νυχθημερόν τα τηλεοπτικά και τα ισχυρότερα ραδιοφωνικά μουσικά ΜΜΕ.
Το μόνο σίγουρο είναι πως και τα τρία folk συγκροτήματα, οι Έλληνες αυτοί τροβαδούροι, αξίζουν την προσοχή μας και την στήριξή μας για να μεγαλώσουν ακόμα περισσότερο το αποτύπωμά τους στην εγχώρια σκηνή υπηρετώντας ένα ιδιαίτερο μουσικό ύφος με καλά κρυμμένους αλλά ένθερμους υποστηρικτές.
Ως η πρώτη φορά μου στο Φεστιβάλ φρονώ ότι οι αναμνήσεις που απέκτησα και η χαρά να βλέπω αυτή την εποχή να ξετυλίγεται μπροστά μου, και κατά μια έννοια να γινόμαστε όλοι κοινωνοί αυτής της προσπάθειας, ήταν το κορυφαίο σημείο του βιώματος μιας ιδιαίτερης και όμορφης από κάθε άποψη εκδήλωσης. Συγχαρητήρια στην Ομάδα Οργάνωσης του Φεστιβάλ και στον Σταμάτη που με το δικό του χρόνο και κόπο δημιουργεί ένα θεσμό τιμώντας τον τόπο καταγωγής της μητέρας του.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΟΥΡΔΑΚΟΣ
22/7/26
Δημοσίευση σχολίου