Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 70 ήταν εξαιρετικά παραγωγικά και δημιουργικά για το Progressive rock αλλά και τον Rick Wakeman. Πετυχημένοι δίσκοι και περιοδείες με τους Yes και ένα προσωπικό άλμπουμ, το The Six Wives of Henry VIII(1973) να ξεχωρίζει σαν ένα από τα καλύτερα εκείνης της χρονιάς αλλά και γενικά της δεκαετίας του 70. Παραγωγικός ο Wakeman είχε αρχίσει να δουλεύει το επόμενο άλμπουμ του όταν το 1972 συμμετείχε ως μουσικός στις ορχηστρικές συναυλίες του Tommy των Who, με την Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και η Αγγλική Χορωδία Δωματίου υπό τη διεύθυνση του David David Measham και του ενορχηστρωτή Wil Malone. Ο Wakeman ήθελε το επόμενο άλμπουμ του να αφηγείται μια ιστορία, κάτι που εμπνεύστηκε από τότε που ο πατέρας του τον πήγε σε μια συναυλία του Peter and the Wolf του Sergei, η οποία περιλαμβάνει έναν αφηγητή και μια ορχήστρα. Λάτρης της επιστημονικής φαντασίας, είχε διαβάσει για πρώτη φορά το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Ταξίδι στο Κέντρο της Γης»(1864) όταν ήταν 12 ετών και κατάλαβε ότι όλοι ήξεραν το όνομα του Βερν, αλλά λίγοι γνώριζαν την ιστορία. Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία του καθηγητή Lidinbrook, του ανεψιού Axel και του οδηγού τους Hans, οι οποίοι ακολουθούν ένα πέρασμα προς το κέντρο της Γης που ανακαλύφθηκε από τον Arne Saknussemm, έναν Ισλανδό αλχημιστή.
Τον Νοέμβριο του 1971 κατέληξε στο ότι ήθελε να ηχογραφήσει ένα άλμπουμ που να βασίζεται σε αυτήν την ιστορία, αλλά το ανέβαλε μέχρι να ολοκληρώσει την ηχογράφηση του Six Wives of Henry VIII. Όταν ξεκίνησε να γράφει το demo, χρησιμοποίησε ένα συνθεσάιζερ Minimoog, Mellotron, πιάνο Rhodes και κλαβινέτο. Έπαιξε στο Measham τις demo ηχογραφήσεις του, ο οποίος συμφώνησε να συμμετάσχει όπως και στον manager του Brian Lane που ήταν μάνατζερ και των Yes και τούς είπε ότι ήθελε να χρησιμοποιήσει τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, την Αγγλική Χορωδία Δωματίου, μια ομάδα μουσικών κι έναν αφηγητή. Όλα αυτά κόστιζαν γι αυτό και οι άνθρωποι της A&M πρότειναν να το ηχογραφήσουν live κι όχι studio όπου τα κόστη θα ήταν πολύ υψηλα. O Wakeman έβαλε όσα χρήματα είχε κερδίσει από τις πωλήσεις του Six Wives of Henry VIII, υποθήκευσε το σπίτι του και πούλησε πολλά από τα αυτοκίνητά του για να καλύψει το κόστος παραγωγής, το οποίο η Melody Maker ανέφερε ότι ήταν 20.000 λίρες (εκείνη την εποχή), με τον Wakeman να λέει ότι ήταν διπλάσιο.
Η συναυλία ηχογραφήθηκε στις 18 Ιανουαρίου 1974 στο Royal Festival Hall στο Λονδίνο με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου και την Αγγλική Χορωδία Δωματίου που διευθύνει ο David Meadham, oι English Rock Ensemble (Gary Pickford-Hopkins τραγούδι. Ashley Holt τραγούδι, Mike Egan κιθάρα, Roger Newell μπάσο και Barney James ντραμς), κι ο ηθοποιός David Hemmings στο ρόλο του αφηγητή.
Το Journey to the Centre of the Earth σταμάτησε στο Νο1 του βρετανικού chart (σ.σ. δεν πήγαινε παραπάνω!) και στο Νο3 του αμερικάνικου, ξεπερνώντας τις 650.000 αντίτυπα, αλλά πριν γίνουν αυτές οι πωλήσεις, όταν το άκουσαν τα στελέχη της A&M στην Αγγλία, αρνήθηκαν να το συμπεριλάβουν στις κυκλοφορίες της εταιρείας, λέγοντας ότι είναι αντιεμπορικό. Ευτυχώς ο Αμερικανός συνιδιοκτήτης Jerry Moss (ο M της A&M) άκουσε το δίσκο και τούς είπε να τον κυκλοφορήσουν.
Το Journey to the Centre of the Earth έγινε σύμβολο των υπερβολών του progressive rock, αλλά επαινέθηκε για τις δυνατές μελωδίες και την ενορχήστρωσή του. Όχι πως το χρειαζόταν, αλλά καθιέρωσε τον Wakeman σαν έναν σημαντικό συνθέτη και βιρτουόζο ερμηνευτή. Από την αρχή έως το τέλος είναι μεγαλοπρεπές και ξεχωρίζω τρεις μουσικούς για αυτήν την μεγαλοπρέπεια: τον τραγουδιστή Ashley Holt (οι φίλοι των Deep Purple θα θυμούνται το όνομά του από τη συμμετοχή του στα 2 άλμπουμ των Warhorse), τον διευθυντή ορχήστρας David Measgham και φυσικά το απαράμιλλο ταλέντο του Wakeman, που δένει με εκπληκτικό τρόπο το διήγημα, την αφήγηση και τη μουσική! Πραγματικά εξαιρετικό!Θα σας πρότεινα να ακούσετε από εδώ την αυθεντική ηχογράφηση του δίσκου από το Royal Festival Hall (ΔΕΝ είναι το Royal Albet Hall) καθώς το video προέρχεται από συναυλία του στο Nottingham.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Την ημέρα της συναυλίας, ο Wakeman έλαβε ένα εξώδικο από την Express Dairies, γιατί χρώσταγε τον λογαριασμό του γάλακτος για δύο μήνες!
Η παγκόσμια περιοδεία που ακολούθησε της κυκλοφορίας του (με ορχήστρα) ήταν εξόχως δαπανηρή και άφησε τον Wakeman σημαντικά χρέη. Το 1999, στα 25α γενέθλια του άλμπουμ κυκλοφόρησε τη συνέχεια της ιστορίας με τίτλο Return to the Centre of the Earth, ενώ το 2018 βρήκε την πρωτότυπη και άκοπη ορχηστρική παρτιτούρα και ξανά ηχογράφησε το άλμπουμ, με τα 18 λεπτά επιπλέον μουσικής που κόπηκαν λόγω χρονικού περιορισμού.
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑ
Ένα χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του 1975, κυκλοφόρησε το The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table, βασισμένο στις ιστορίες του Βασιλιά Αρθούρου!
ΑΛΕΞΑΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
12/6/26
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ JOURNEY TO THE CENTRE OF THE EARTH
 |
Ενα χρόνο μετά τιs άτυχεs γυναίκεs του Ερρίκου, ο Master of keyboards και συνυπεύθυνοs για τα αριστουργήματα των Yes, κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ βασισμένο κυρίωs σε κλασσική μουσική αναμειγνύοντας την με στοιχεία progressive με τρόπο και σε αναλογίεs που μαγεύουν τιs αισθήσειs. αυτό πρέπει να είναι το magnum opus του Rick Wakeman. εκτόs απ την εκπληκτική εκτελεστική του δεινότητα και δεξιοτεχνία στα πλήκτρα, εδώ αναδεικνύεται και το συνθετικό του ταλέντο περιγράφονταs μουσικά το κλασσικό ομώνυμο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν, με συμφωνική μουσική ροκ ρυθμούs αφηγήσειs υπέροχεs μελωδίεs και υποδειγματικέs ενορχηστώσειs. το εκπληκτικό είναι οτι κατάφερε να ισορροπήσει τα μέρη του συνθεζάϊζερ - εκεί που έκρινε οτι στόλιζαν διακριτικά το ενίοτε πειραματικό prog-rock ύφοs - με τα χορωδιακά μέρη, χωρίs να δείχνει αταίριαστο ή παράταιρο, ενώ χρησιμοποίησε τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου με μεικτή χορωδία μπολιάζονταs την μεγαλειώδη επική ατμόσφαιρα που είναι εγγενήs στο progressive - έτσι κι αλλιώs κυλάει στο αίμα του - με κλασσική μουσική για να αποδώσει με δημιουργική φαντασία το Tαξίδι στο κέντρο τηs Γηs. O μουσικόs γίγανταs δεσπόζει κυριολεκτικά στο χώρο που πρωταγωνιστεί γιατί παίζει μπάλα στο δικό του γήπεδο, μιαs και τα hammond, minimoog, mellotron και λοιπά πληκτροφόρα είναι βούτυρο στο ψωμί του, και διακοσμεί τον δίσκο με όλα αυτά τα πολύπλοκα όργανα με συγκλονιστική μαεστρία και γνώση, χωρίs ίχνοs προσποιητού περφεξιονίστα. εμπνευσμένοs και επηρεασμένοs απ τον Προκόφιεφ, προσάρμοσε ιδανικά τα μελωδικά μέρη στην ουσία τηs θεματικήs του έργου! να πούμε επίσηs ότι λόγω του όγκου των συντελεστών και την πρακτική δυσκολία ηχογράφησηs τόσο περίπλοκου εγχειρήματοs σε στούντιο, προτιμήθηκε να παρουσιαστεί ζωντανά σε συναυλιακό χώρο, όπου θεωρώ οτι ταιριάζει άριστα προσδίδονταs αίγλη στην μεγαλοπρέπεια αυτού του έργου. Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα δύσκολο ευφυέs και κολλοσιαίο μουσικό επίτευγμα που το καθιστά ένα πρωτοποριακό σεμινάριο τηs απαιτητικήs κατηγορίαs του prog-rock!
Δημοσίευση σχολίου