Κατά καιρούς μεταξύ φίλων, με ροπή στην ψυχεδέλεια, στο progressive rock αλλά και τον αυθορμητισμό του garage, έχουν δει φως ατέρμονες συζητήσεις οι οποίες θα επανέρχονται στο διηνεκές όσο η μουσική μας θα εξελίσσεται. Υπό το πρίσμα στοιχειωδών γνώσεων σε σχέση π.χ. με σοβαρούς μουσικοκριτικούς οι οποίοι περνάνε σημαντικό μέρος της ζωής τους εξερευνώντας ουσιαστικά, ανάμεσα σε θέματα που έχουν υποδαυλίσει σκέψεις είναι αν τελικά υπάρχει κάποια αόρατη διασύνδεση ή έστω αχνή γραμμή μεταξύ ψυχεδέλειας, garage αλλά και prog όπως αυτά αναδύθηκαν τέλη 60ς με τους τελείως ενδεικτικά π.χ. Sonics ή τον Sky Saxon. Και καλά όλα αυτά, συνέβησαν ή συμβαίνουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Ελλάδα τι γίνεται; Υπήρξαν, υπάρχουν, θα υπάρξουν μουσικοί της δικής μας σκηνής οι οποίοι θα έχουν ευαισθησίες να μπουν σε αυτούς τους κατά την τελείως υποκειμενική μου άποψη ελιτίστικους ήχους; Τραβώντας τη γραμμή του χρόνου πίσω περίπου τέλη 80ς, η σκοτεινή δεκαετία σε πλήρη ακμή, εν Αθήναις συστήνεται η μπάντα Purple Overdose προσωπικό όχημα του κιθαρίστα Κώστα Κωνσταντίνου. Δια της γνωστής οδού όσες ή όσοι απαλλαγμένοι από το σύνδρομο της ξενομανίας και προφανώς ενδιαφερόμαστε πραγματικά, βρήκαμε τρόπους να μάθουμε αναλογιζόμενοι ότι δικά μας παιδιά έφερναν φρέσκιες ματιές στους ξεχασμένους ψυχεδελικούς ήχους των 60ς. Το σχήμα των Purple Overdose ήταν στελεχωμένο από ικανότατους μουσικούς οι οποίοι έδωσαν υπόσταση στην αόρατη διασύνδεση μεταξύ ψυχεδέλειας και prog, τολμώ να παραδεχτώ πως οι συνθέσεις τους λειτούργησαν σαν χρονομηχανή η οποία προσωπικά με μετέφερε σε πραγματικό χρόνο εκεί που ξεκίνησαν όλα. Δυστυχώς αδιανόητες και φαιδρές δικαιολογίες έβαζαν κουτά εμπόδια και δεν αξιώθηκα να δω το σχήμα σε live set. Με υπόθεση τα μισά να είναι αλήθεια από φίλες ή φίλους που τους άκουσαν ζωντανά, οικτίρω τον εαυτό μου. Τρία ίσως τέσσερα albums (ελέγχομαι απόλυτα ως προς την ορθότητα) μετά το ντεμπούτο Exit#4, κάπου τέλη 90ς νομίζω 1999 σε CD format κυκλοφορεί το Reborn. Θυμάμαι πως το είχα αγοράσει με αγωνία αλλά και δυσπιστία γιατί το σχήμα είχε χαθεί από τα ραντάρ για σχετικό χρονικό διάστημα.
Φτιάχνοντας κατάσταση ακρόασης με αρχή το εξώφυλλο το οποίο άφηνε μηδενικά περιθώρια ως προς τι να αναμένω, η συνέχεια με καθήλωσε σαν ανόθευτη ένεση ψυχεδελικής αδρεναλίνης διάρκειας περίπου μιας ώρας που δεν ήθελα να τελειώσει. Πλούσιος ήχος με αψεγάδιαστες φράσεις (licks), κιθάρες, πλήκτρα, κρουστά, τύμπανα και μπάσο αναφοράς αλλά και άξαφνες πινελιές sitar, κατά την άποψη μου ίσως από τις μέχρι τότε κορυφαίες δουλειές της μπάντας. Ας μου επιτραπεί λόγω ηλικίας να εκφράσω τόσο δα πίκρα γιατί αν η μπάντα είχε καταγωγή από οπουδήποτε εκτός Ελλάδος τα διαθέσιμα μέσα ενημέρωσης θα έπλεκαν εγκώμια για το νέο εν εξελίξει ροκ φαινόμενο. Δυστυχώς ή μήπως ευτυχώς που οι Purple Overdose έρχονται από κάποια γειτονιά της Αθήνας; Το album ανοίγει με το σχεδόν 12-λεπτο Fortune Teller το οποίο άθελα του με ταξίδεψε στα μέρη του Lizard King και κάθε φορά νομίζω ότι είναι απέναντι με το σαρδόνιο χαμόγελο και την τρέλα στο μάτι. Αν έπρεπε να διαλέξω μόνο ένα (ακατόρθωτο, αλλά τέλος πάντων) θα επέλεγα το πιο 70ς Gonna Be Tomorrow, Today στο οποίο το σόλο της κιθάρας λειτουργεί υποστηρικτικά και όχι ως αυτοσκοπός. Έχοντας ακούσει όλες τις προηγούμενες συνθέσεις του Κώστα Κωνσταντίνου μέχρι τότε, κατά την αμιγώς προσωπική μου αισθητική το Her Arms Braced The Sun είναι μια από τις αποδείξεις ότι ξεπέρασε τον εαυτό του. Ο τίτλος Reborn δίνει στίγμα και κλείνει το album μόνο τυχαίος δεν είναι.
ΛΟΥΚΑΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
9/6/26
Δημοσίευση σχολίου