Το 1983 ήταν μια σημαντική χρονιά για τους Pink Floyd αφού κυκλοφόρησαν το τελευταίο άλμπουμ τους με τη συμμετοχή του Roger Waters, το Final Cut. Η αποχώρησή του, έτσι πίστευε τουλάχιστον, θα σήμαινε το τέλος του Μεγάλου Συγκροτήματος αλλά με τους Gilmour, Mason, Waters και O'Rourke (manager των Pink Foyd από το 1968) συναντήθηκαν το 1984 για να συζητήσουν το μέλλον τους. Οι Mason και Gilmour έφυγαν από τη συνάντηση με την αίσθηση ότι οι Pink Floyd θα μπορούσαν να συνεχίσουν αφού ο Waters ετοιμαζόταν να κυκλοφορήσει το προσωπικό του άλμπουμ Pros and Cons of Hitch Hiking, αλλά από την άλλη πλευρά ο Waters πίστευε ότι οι άλλοι 2, οι Mason και Gilmour είχαν αποδεχτεί ότι οι Pink Floyd είχαν τελειώσει. Οι δύο πλευρές έφυγαν από το χώρο συνάντησης που ήταν ένα εστιατόριο, με διαμετρικά αντίθετες απόψεις για το τι είχε αποφασιστεί! Μετά την κυκλοφορία του The Pros and Cons of Hitch Hiking(Απρίλιος 1984), ο Waters δήλωνε δημόσια ότι οι Pink Floyd δεν θα επανενώνονταν κι επικοινώνησε με τον Ο'Rourke για να συζητήσει τη διευθέτηση μελλοντικών πληρωμών δικαιωμάτων. Ο Ο'Rourk τον ενημέρωσε τους Mason/Gilmοur για τις κινήσεις του Waters, κάτι που εξόργισε γι αυτό κι έλυσε το συμβόλαιο που είχε μαζί του. Ταυτόχρονα υπέγραψε στις EMI και Columbia (σ.σ. τότε μπορούσαν να υπογράψουν σε διαφορετικές δισκογραφικές εταιρείες σε Ευρώπη και Αμερική)ανακοινώνοντας ότι είχε αποχωρήσει το συγκρότημα, ζητώντας τους να τον απαλλάξουν από τις συμβατικές του υποχρεώσεις. Ο Waters πήγε στο Ανώτατο Δικαστήριο για να διαλύσει το συγκρότημα και να αποτρέψει τη χρήση του ονόματος Pink Floyd, δηλώνοντας ότι το συγκρότημα «έχει εξαντλήσει τη δημιουργική του δύναμη», προσπαθώντας να απαγορεύσει την περαιτέρω χρήση του ονόματος του συγκροτήματος. Ο Gilmour από την πλευρά του, έχοντας πάρει στην πλάτη του την υπόθεση συνέχισης του συγκροτήματος, απάντησε με ένα δελτίο τύπου που επιβεβαίωνε ότι οι Pink Floyd θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Νομικά ο Gilmour κέρδισε τη χρήση του ονόματος και προχώρησε στο υλικό που θα αποτελούσε το καινούργιο άλμπουμ των Pink Floyd, το πρώτο χωρίς τον Waters!
O Waters, πριν προχωρήσει στις ηχογραφήσεις του Pros and Cons of Hitch hiking, έχει πλησιάσει τον Bob Erzin του οποίου τη δουλειά εκτιμούσε από την εποχή του Wall για να αναλάβει την παραγωγή του προσωπικού του άλμπουμ κάτι που όμως δεν έγινε. Λίγo αργότερα κι αφού είχε λήξει το θέμα με τα δικαιώματα του ονόματος, ο Gilmour ζήτησε από τον Ezrin να κάνει παραγωγή στο πρώτο μετά- Waters εποχή των Pink Floyd όπου αρχικά το υλικό αρχικά προοριζόταν για το τρίτο προσωπικό του. Ο παραγωγός και A&R της CBS, Steve Ralbovsky προτιμούσε ένα καινούργιο άλμπουμ με το όνομα Pink Floyd, παρά ένα προσωπικό άλμπουμ του Gilmour γι αυτό και τον έπεισε να το κυκλοφορήσει σαν Pink Floyd. Όμως οι Ezrin και Ralbosky είχαν ακούσει τα demo κι όπως είπαν μουσική «δεν ακούγεται καθόλου σαν τους Pink Floyd! Μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς, ο Γκίλμουρ είχε αποφασίσει να μετατρέψει το υλικό σε ένα project των Pink Floyd και συμφώνησε να δουλέψει ξανά το υλικό που ο Ralbovsky είχε βρει απαράδεκτο! Ήταν φανερό ότι η παρουσία του Ezrin ήταν απαραίτητη κι εδώ αναφέρω το απόσπασμα μιας συνέντευξης του Waters στο περιοδικό Penthouse το 1988 όπου είπε σύμφωνα με όσα του είχε μεταφέρει ο Ezrin, τα κομμάτια ήταν «μια απόλυτη καταστροφή, χωρίς λόγια, χωρίς καρδιά, χωρίς συνέχεια»! To A Momentary Lapse of Reason κυκλοφόρησε το 1987, το πρώτο άλμπουμ των Pink Floyd που σίγουρα ήταν διαφορετικό από τα προηγούμενά τους αλλά σίγουρα καλύτερο από το Final Cut.
Εντύπωση κάνει η αρνητική θέση του Bob Ezrin (ήδη γνωστός από τις δουλειές με τον Alice Cooper - συγκρότημα και καλλιτέχνη- αλλά και Deep Purple από το 2013 και μετά, μεταξύ άλλων) όπου αργότερα είπε ότι έδωσε μια κασέτα με τα τραγούδια του A Momentary Lapse of Reason στον γιό του Josh που όταν τα άκουσε τού είπε «Μπαμπά, δεν είναι οι Pink Floyd!». To A Momentary Lapse of Reason κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1987 και σταμάτησε στο Νο3 τόσο του βρετανικού όσο και του αμερικάνικου chart μεγάλων δίσκων.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
27/4/26
Δημοσίευση σχολίου