Πάντα θα υπάρχουν μπάντες που τις συναντάμε συνεχώς, ή πολύ συχνά, μπροστά μας. Τις βλέπουμε σε άρθρα, σε λίστες, σε προτάσεις δίσκων. Διαβάζουμε για μεμονωμένα άλμπουμ τους, ακούμε κάποια τραγούδια στα social ή σε ραδιοφωνικές εκπομπές, πέφτουμε πάνω στα εξώφυλλά τους σε ένα δισκάδικο ή σε κάποιο online shop, κάποιος τις αναφέρει! Με κάποιο τρόπο μας κινούν το ενδιαφέρον. Δεν είναι άγνωστες ή μπορεί και να είναι, αλλά δεν είναι και από τα “μεγαθήρια” που ξέρεις αμέσως από πού να ξεκινήσεις.
Κάπου εκεί αρχίζει το μπέρδεμα και είναι ένα διαχρονικό ζήτημα ειδικά όταν αυτές οι μπάντες έχουν μεγαλύτερο ή μικρότερο παρελθόν. Ψάχνεις λίγο παραπάνω και βλέπεις ότι έχουν μικρή ή μεγάλη δισκογραφία, διαφορετικές περιόδους, αρκετές επιλογές. Από πού να αρχίσω; Ποιο άλμπουμ τους αξίζει να έχω; Ποιος δίσκος μπορεί να μου δώσει την πιο σωστή εικόνα; Δεν γίνεται να τα αγοράσω όλα, ούτε φυσικά εν μια νυκτί να τα ακούσω όλα ή να χαθώ μέσα σε τίτλους που δεν μου λένε τίποτα.. Όλους μας έχουν βασανίσει τέτοια ερωτήματα… και εμείς βασανίζουμε τους φίλους μας μετά… ρωτάμε, ψάχνουμε…
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
Με βάση αυτή ακριβώς τη λογική, και μέσα από καθαρά προσωπικές εμπειρίες, έφτιαξα μια λίστα με συγκροτήματα και άλμπουμ που πιθανότατα έχετε ήδη πετύχει κάπου εκεί έξω. Μπάντες που ίσως σας τράβηξαν την προσοχή, ή που ξέρετε ήδη αλλά δεν ξέρετε από πού να ξεκινήσετε μαζί τους.
Η ιδέα είναι απλή: ένας δίσκος από κάθε μπάντα. Όχι απαραίτητα ο πιο γνωστός, αλλά μια σωστή αρχή για να μπείτε στον κόσμο τους.
ΔΕΝ μιλάμε για τα πολύ μεγάλα ονόματα, Σιγά τώρα μην καθόμασταν να σας προτείνουμε άλμπουμ των Deep Purple και των Uriah Heep. Μιλάμε όμως για πιο “μεσαίες” περιπτώσεις, εκεί όπου τα πράγματα γίνονται λίγο πιο δύσκολα και οι επιλογές λιγότερο προφανείς. Θα μου πείτε οι Styx και οι Kansas μικροί είναι; Σκεφτείτε ότι για κάποιους αναγνώστες, μικροί μπορεί να μην είναι, αλλά η δισκογραφία τους να είναι λαβύρινθος, πέρα από τα πολύ προφανή, οπότε ζητάμε την ανεκτικότητα σας. Παλιές ή νεότερες μπάντες, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι πιθανόν κάποια από τις παρακάτω να σας έχει τραβήξει κάπου κάποτε την προσοχή. Αυτός λοιπόν, είναι ένας πολύ μικρός οδηγός που ίσως σας φανεί χρήσιμος την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε να ασχοληθείτε με μια μπάντα που απλά σας … «γυάλισε», ή να αγοράσετε έναν δίσκο, επειδή κάπου τον είδατε, κάπου τον ακούσατε ή απλά κάπου διαβάσατε ότι η μπάντα που τον κυκλοφόρησε αξίζει την προσοχή σας.
Πάρτε καφέ, ποτό, ότι γουστάρετε και ελάτε σε ακόμα ένα ταξίδι με τον rockmachine.gr στα μονοπάτια της rock…
38 Special (ΗΠΑ)
Wild-Eyed Southern Boys (1981)
Southern rock με έντονη μελωδική κατεύθυνση και διπλές κιθάρες. Ο δίσκος ισορροπεί ανάμεσα σε ραδιοφωνικά τραγούδια και πιο δυναμικά κομμάτια. Η μπάντα δείχνει την πιο ώριμη και έμπειρη πλευρά της σε μια εποχή που η Αμερικάνικη σκηνή ζούσε το όνειρο των γεμάτων σταδίων. Ιδανική αφετηρία για να γνωρίσει κανείς τον ήχο τους, που ταλαντεύτηκε δυναμικά ανάμεσα στο FM rock και στο southern με επιτυχία κατά την γνώμη μου.
Angel (ΗΠΑ)
On Earth as It Is in Heaven (1977)
Melodic pomp rock με θεατρικά στοιχεία και έντονη χρήση πλήκτρων λόγω του Gregg Giuffria. Οι συνθέσεις κινούνται ανάμεσα σε πιο προοδευτικές ιδέες και άμεσες μελωδίες, κάπου δύσκολοι στο άκουσμα, κάπου όχι. Στην Αμερική έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία, στην Ευρώπη, ούτε καν! Ο δίσκος αποτυπώνει ξεκάθαρα την ιδιαίτερη ταυτότητα της μπάντας. Χαρακτηριστική κυκλοφορία της Αμερικάνικης υπερβολής, στον ήχο και στο θέαμα, αλλά μουσικά μπορεί να σας εκπλήξει! Ακούστε πριν επενδύσετε.
April Wine (Καναδάς)
Nature of the Beast (1981)
Classic straightforward rock με δυναμικά riffs και έντονη ραδιοφωνική αισθητική. Το Nature of the beast συνδυάζει πιο σκληρές στιγμές με μελωδικά τραγούδια. Οι κιθάρες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο χωρίς να χάνεται η μελωδία. Αν δεν σας αρέσουν σε αυτό εδώ το άλμπουμ, προτείνω να μην ασχοληθείτε άλλο μαζί τους. Επιτυχία μεγάλη στην πατρίδα τους γενικά και στις ΗΠΑ, μεγάλη δισκογραφία, ποτέ δεν έγιναν πρώτο όνομα, αλλά όλοι μιλάνε με σεβασμό για αυτή την μπάντα.
Arena (Ηνωμένο Βασίλειο)
The Visitor (1998)
Εξαιρετικό neo-progressive rock με έντονη ατμόσφαιρα και δραματική αφήγηση. Τα πλήκτρα ,οι κιθάρες και η ερμηνεία χτίζουν κινηματογραφικό χαρακτήρα. Οι συνθέσεις κινούνται σε αρκετά πιο προσιτό ύφος από ότι θα περίμενε κανείς για το στυλ της μπάντας. Αν σας αρέσει το prog rock θα βρείτε πολλά ενδιαφέροντα άλμπουμ στους Arena, αλλά από εδώ ξεκινάτε!
Asia (Ηνωμένο Βασίλειο)
Aria (1994)
Melodic rock και prog από την περίοδο του John Payne. Πιο σκοτεινή και ώριμη προσέγγιση σε σχέση με τα πρώτα άλμπουμ, πιο ψαγμένος ήχος, ανώτερη αισθητική, έξυπνες μελωδίες και ατμόσφαιρα. Ξεχωριστή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα φάση της μπάντας. Για μένα, η καλλιτεχνικά πιο ενδιαφέρουσα περίοδος τους, χωρίς να υποτιμώ οτιδήποτε άλλο έχουν κάνει. Αλλά με το χέρι στην καρδιά εάν με ρωτήσετε τι να αγοράζατε πρώτα από τους Asia θα σας έλεγα αυτό ή το Aura.
Avantasia (Γερμανία)
The Metal Opera Part I (2001)
Power metal με έντονη θεατρική χροιά και πολλές συμμετοχές. Αυτό το project εξελίχθηκε ως ένα από τα πλέον πετυχημένα Ευρωπαϊκά metal projects ever. Ρυθμοί, ένταση και επική ατμόσφαιρα κυριαρχούν στον πρώτο τους δίσκο. Υπάρχουν full metal συνθέσεις αλλά και πιο ατμοσφαιρικές στιγμές. Ο δίσκος που καθόρισε την ταυτότητα ενός project που έχει μεγαλειώδη εξέλιξη μέχρι και σήμερα. Προσεγγίστε εάν σας αρέσει το power metal.
Audrey Horne (Νορβηγία)
Youngblood (2013)
Hard rock / heavy metal με έντονες ‘80s επιρροές και δυνατές συνθέσεις. Οι κιθάρες κινούνται ανάμεσα στο παρελθόν και σε μια πιο σύγχρονη αισθητική. Ο δίσκος συνδυάζει δυναμισμό και πολύ στιβαρή γραφή. Μην ασχοληθείτε με ότι είχαν κυκλοφορήσει πριν από αυτόν, αλλά από εδώ και πέρα έχουν βγάλει εξαιρετικούς hard n’ heavy δίσκους σε ύφος από THIN LIZZY, UFO και MAIDEN.
Avatarium (Σουηδία)
Avatarium (2013)
Metal με έντονες ‘70s επιρροές και βαριά ατμόσφαιρα, εμένα μου θυμίζουν έντονα κάτι ανάμεσα σε Black Sabbath και Uriah Heep πάντως… Η φωνή της Jennie-Ann Smith δίνει μελωδική και δραματική διάσταση πάνω σε σκοτεινό υπόβαθρο. Classic rock, με σκοτεινή ατμόσφαιρα και doom δομές. Ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό ντεμπούτο της μπάντας, αν ψάχνετε κάτι σημερινό με vintage αισθητική πλησιάστε.
Axe (ΗΠΑ)
Offering (1982)
Hard rock με έντονες κιθάρες και ξεκάθαρη ‘80s αισθητική. Οι συνθέσεις βασίζονται σε δυνατές μελωδίες και mid-tempo ρυθμούς. Ο δίσκος ισορροπεί άψογα ανάμεσα σε AOR και πιο σκληρή προσέγγιση. Από τις πιο χαρακτηριστικές δουλειές μιας θαυμάσιας μπάντας.
Axxis (Γερμανία)
Kingdom of the Night (1989)
Power και κλασικό heavy metal, με έμφαση στις μελωδίες και ελκυστικά ρεφρέν. Οι κιθάρες και τα πλήκτρα δημιουργούν δυναμικό αλλά προσιτό ήχο. Αν αποφασίσετε να έχετε έναν δίσκο από αυτούς, μην ασχοληθείτε άλλο. Έχουν μεγάλη δισκογραφία, όχι κακή αλλά εδώ είναι η πραγματικά καλύτερη τους στιγμή.
Axel Rudi Pell (Γερμανία)
Between the Walls (1994)
Αν οι RAINBOW ήταν Γερμανοί.. Έντονη νεοκλασική κιθαριστική προσέγγιση, από έναν κιθαρίστα που πίνει νερό στο όνομα του Blackmore, αλλά καταφέρνει και γράφει ενδιαφέροντες δίσκους. Έχει πολύ μεγάλη δισκογραφία, όχι όμως τόσο μεγάλη φαντασία σε ότι παίζει. Αλλά μας αρέσει. Ξεκινήστε από εδώ και αποφασίστε…
Barclay James Harvest (Ηνωμένο Βασίλειο)
Gone to Earth (1977)
Μελωδικότατο progressive rock με συμφωνικά στοιχεία και έντονη ατμόσφαιρα. Εναλλαγές ανάμεσα σε άμεσα τραγούδια και πιο συμφωνικές συνθέσεις, μια μπάντα που η χαλαρότητα και η ηρεμία της μουσικής της, την έκαναν μοναδική και ανεπανάληπτη. Οι μελωδίες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο εδώ, για μένα ένας από τους πιο όμορφους rock δίσκους όλων των εποχών.
Beth Hart (ΗΠΑ)
Leave the Light On (2003)
Blues rock με έντονη συναισθηματική ερμηνεία, από μια εκπληκτική τύπισσα. Ο δίσκος βασίζεται στη φωνή και την εξαιρετικά προσωπική προσέγγιση της Beth Hart στην μουσική της. Πιο γήινος ήχος με έντονες μελωδικές γραμμές, και τρομακτική ερμηνεία. Η Beth Hart είναι κάτι το μοναδικό. Αν θέλετε κάτι blues και σύγχρονο, εδώ είσαστε!
Big Country (Σκωτία)
The Crossing (1983)
Rock με new wave στοιχεία και με χαρακτηριστικό κιθαριστικό ήχο. Οι BIG COUNTRY δημιουργούν σχεδόν συμφωνική αίσθηση, παντρεύουν δύσκολα μουσικά ρεύματα και έκαναν αρκετή επιτυχία με αυτόν τον δίσκο. Αν θέλετε να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, μην διστάσετε καθόλου. Αρκεί να είσαστε έτοιμοι.
Billy Squier (ΗΠΑ)
Emotions in Motion (1982)
Classic rock με έντονα riffs, γυαλισμένη παραγωγή και έναν τραγουδιστή που αγαπά πολύ τον Robert Plant. Οι συνθέσεις είναι πολύ καλές, έχουν βάση την κιθάρα του Squier, έντονα ρεφρέν, εκφραστικότητα και κοιτάνε προς ZEPPELIN πλευρά με μια πολύ πιο ραδιοφωνική προσέγγιση. Αυτό και το, πιο FM Rock, Signs of life είναι πραγματικά καλοί δίσκοι να τους έχετε.
Birth Control (Γερμανία)
Operation (1971)
Βαρύ, σκοτεινό hard rock με έντονα progressive στοιχεία και πλήκτρα στο προσκήνιο.
Ο δίσκος έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που τον ξεχωρίζει από την εποχή του. Δεν είναι εύκολος, αλλά σε τραβάει μέσα στον κόσμο του. Καλή αρχή για να ανακαλύψει κανείς αυτή τη διαφορετική μπάντα που έχει και μεγάλη δισκογραφία μάλιστα!
Black Star Riders (Ηνωμένο Βασίλειο/Ιρλανδία)
All Hell Breaks Loose (2013)
Αν σου αρέσει το πνεύμα των Thin Lizzy, εδώ θα νιώσεις αμέσως οικεία. Φυσιολογικά και λογικά πράγματα δηλαδή, αφού ο Scott Gorham μέχρι το 2021 ήταν στην μπάντα. Διπλές κιθάρες, μελωδικές γραμμές και κλασικό hard rock feeling. Εδώ θα βρείτε δυναμισμό αλλά και πολύ ωραίες συνθέσεις. Ιδανικό σημείο εκκίνησης για τη “νέα” αυτή συνέχεια ή μετενσάρκωση αν θέλετε των THIN LIZZY.
Bob Seger and the Silver Bullet Band (ΗΠΑ)
Stranger in Town (1978)
Αμερικανικό rock με ψυχή, μελωδία και τραγούδια που μένουν. Ο δίσκος κυλάει φυσικά, χωρίς φανφάρες, γνήσιο Αμερικάνικο rock n’ roll στον ίδιο δρόμο του Springsteen, του Tom Petty και των πρωίμων R.E.O. Εδώ μετράει η αίσθηση, η έκφραση και όχι η επίδειξη. Ένας ζεστός, ανθρώπινος δίσκος για να μπεις στον κόσμο του Bob Seger, ενός καλλιτέχνη με πωλήσεις άνω των 75.000.000 άλμπουμ.
Bullet (Σουηδία)
Heading for the Top (2006)
Καθαρόαιμο heavy metal με έντονη ‘80s αισθητική, και ξεκάθαρες επιρροές από Ac Dc και Accept. Γρήγορα κομμάτια, δυνατές κιθάρες και έντονα ρεφρέν. Ξεχειλίζει από πάθος και δύναμη. Εδώ θα βρείτε πολύ ενέργεια και έναν χαρακτήρα που δανείζεται μεν πάρα πολλά από το παρελθόν, αλλά τουλάχιστον το κάνει με μια αφελή πειστικότητα που σε κάνει να τους συμπαθείς! Από τις πιο διασκεδαστικές σύγχρονες κυκλοφορίες του είδους.
Cats in Space (Ηνωμένο Βασίλειο)
Too Many Gods (2015)
Μια μπάντα που μυρίζει ‘70s αλλά ακούγεται σύγχρονη. Πλούσια φωνητικά και θεατρική διάθεση, ακούγονται σαν ένα καλοδουλεμένο rock musical. Και αυτό είναι κάτι που δεν συναντάμε συχνά. Έμπειροι μουσικοί με παρελθόν, νομίζω ότι θα σας γοητεύσουν. Από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της σύγχρονης σκηνής. Πλησιάστε άφοβα και το “Only in Vegas” είναι ένα τραγούδι που πιθανόν να αγαπήσετε πολύ.
Chris de Burgh (Ιρλανδία)
Spanish Train and Other Stories (1975)
Είναι διάσημος, το ξέρω. Αλλά οι πιο πολλοί ξέρουν μόνο τα hit του, και την διασκευή του Παπακωσταντίνου στο The revolution/ Light a fire. Πριν τα μεγάλα hits όμως, υπήρχε αυτή η πιο ατμοσφαιρική και ταξιδιάρικη περίοδος. Ο δίσκος κινείται ανάμεσα σε folk, rock και αφηγηματική διάθεση. Έχει χαρακτήρα και μια ιδιαίτερη αύρα. Καλή αρχή για να δει κανείς την πιο ενδιαφέρουσα πλευρά ενός σπουδαίου τραγουδοποιού. Επιπλέον και το Crusader του 1979 είναι μια καλή επιλογή. Ακόμα και οι δίσκοι του των 80s που ήταν προσανατολισμένοι σε pop rock αισθητική, έχουν ενδιαφέρον και ποιότητα, αλλά μιλάμε για πολύ διαφορετικά πράγματα.
City Boy (Ηνωμένο Βασίλειο)
Dinner at the Ritz (1976)
Παράξενη, ευφυής και εντελώς ξεχωριστή μπάντα. Οι συνθέσεις αλλάζουν συνεχώς κατεύθυνση χωρίς να χάνουν τη μελωδία, prog rock, classic rock, jazz rock, hard rock.. το ρεπερτόριο τους είναι ατέλειωτο και απρόβλεπτο. . Η κιθαριστική δουλειά του Mike Slammer ξεχωρίζει, ενώ τα φωνητικά τα έχει αναλάβει ένας κύριος που ονομάζεται Stephen Broughton Lunt. Ψάξτε να δείτε τι έχει κάνει… Το Dinner at the Ritz είναι ένας δίσκος που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Ενναλακτικά το The day the earth caught fire (1979), θα κάνει επίσης καλά την δουλειά του, με το ομώνυμο τραγούδι να είναι ένα μικρό δραματικό cult rock έπος.
Crashdïet (Σουηδία)
Rest in Sleaze (2005)
Street glam με attitude, έντονο ‘80s άγγιγμα και καταπληκτική παραγωγή. Ο δίσκος έχει επιθετικότητα ενέργεια, ένταση, όγκο και ατελείωτο βρώμικο heavy rock’n’roll χαρακτήρα. Μελωδίες που μένουν και κιθάρες μπροστά. Από τα καλύτερα σύγχρονα glam metal άλμπουμ, θα στεκόταν πολύ εύκολα στα eighties και θα έκανε τους SKID ROW να σκάσουν από το κακό τους. Τον όρο glam εδώ τον χρησιμοποιώ κυρίως λόγω της εμφάνισης της μπάντας και όχι του ήχου της. Μην μπερδευτείτε!
Crazy Lixx (Σουηδία)
New Religion (2010)
Τεράστια refrains, κιθάρες στον Θεό και καθαρή ‘80s νοοτροπία. Η Σουηδική neo glam metal σκηνή στα καλύτερα της. Το New Religion κυλάει εύκολα και έχει πολλές δυνατές στιγμές , ειδικά τα Blame it on love και 21 ‘till I die, ξερνάνε ριφ και φωτιές! Ένα άλμπουμ που δεν προσπαθεί να είναι κάτι άλλο από ατόφιο 80s hard n heavy. Ιδανική αρχή για γνωριμία με τη μπάντα.
Cutting Crew (Ηνωμένο Βασίλειο)
Broadcast (1986)
Pop rock με δυνατές μελωδίες και ατμοσφαιρικά πλήκτρα από μια μπάντα που μοιάζει με one hit wonder band αλλά αυτό την αδικεί πολύ. Ο δίσκος βασίζεται σε πολύ δουλεμένο ύφος και rock διάθεση για να φτάσει στην κορυφή των charts. Eκτός φυσικά από το (I Just) Died in your arms, περέχει και ακόμα ένα FM rock ύμνο, το One for the mocking-bird. Έχει χαρακτηριστικό ήχο της εποχής χωρίς να κουράζει όμως. Πολύ καλή επιλογή εάν θέλετε ένα άκουσμα χωρίς εντάσεις αλλά με rock χαρακτήρα.
Dare (Ηνωμένο Βασίλειο)
Out of the Silence (1988)
Από τους πιο κομψούς AOR δίσκους της εποχής. Πλήκτρα, μελωδίες και μια σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα. Ο Darren Wharton (ex- THIN LIZZY και κρυφός πληκτράς στους SABBATH) δίνει χαρακτήρα σε κάθε τραγούδι. Δίσκος που ακούγεται σαν ενιαία εμπειρία, και είναι απολαυστικός. Αργότερα οι DARE θα αποκτήσουν μια πιο κέλτικη και ήρεμη χροιά στην μουσική τους, απίστευτα γοητευτική, οπότε άφοβα σας προτείνω και το σαγηνευτικό Beneath the shining water.
Detective (ΗΠΑ)
Detective (1977)
Hard rock με έντονη ‘70s αύρα και blues πινελιές, ωμή ενέργεια αλλά και μελωδικές στιγμές. Κλασική rock αισθητική χωρίς υπερβολές. Μια ξεχασμένη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα μπάντα, αυτόν τον δίσκο τον έχουν χαρακτηρίσει πολλοί κριτικοί ως το χαμένο άλμπουμ των LED ZEPPELIN. Δικαίως ή αδίκως, δεν ξέρω αλλά πιθανόν να αξίζει να τους ακούσετε.
Don Airey (Ηνωμένο Βασίλειο)
K2 – Tales of Triumph and Tragedy (1988)
Φιλόδοξη δουλειά με πολλές συμμετοχές (Gary Moore, Cozy Powell, Chris Thompson, Laurence Cottle κ.α.) και θεματική προσέγγιση από τον πληκτρά που έχει συμμετάσχει σε όποιο συγκρότημα έχει παίξει rock και hard rock! Τα πλήκτρα βρίσκονται στο επίκεντρο φυσικά, χωρίς να λείπουν οι κιθάρες. Κινείται ανάμεσα σε melodic rock και πιο δύσκολα prog και πομπώδη στοιχεία. Ιδιαίτερη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα solo στιγμή, ένας δίσκος που δεν είναι για όλους όμως.
Eclipse (Σουηδία)
Are You Ready to Rock (2008)
Εξαιρετικό hard rock με έντονες μελωδίες, συναίσθημα και δυναμικά refrains. Έχει ενέργεια αλλά και καλογυαλισμένη παραγωγή σε ύφος κυρίως WHITESNAKE. Τραγούδια που κολλάνε εύκολα χωρίς να γίνονται βαρετά ή κλισέ. Από τις πιο χαρακτηριστικές δουλειές τους, αν και η δισκογραφία τους γενικότερα είναι πολύ καλή. Όμως κάντε μια αρχή από εδώ.
Electric Light Orchestra (Ηνωμένο Βασίλειο)
Time (1981)
Synth-pop με prog rock αλλά με τη μελωδία πάντα μπροστά; Οι E.L.O. πάντα ήτα μια κατηγορία μόνοι τους. Concept άλμπουμ με θέμα τα ταξίδια στον χρόνο, έχει ιδιαίτερη θέση μέσα στη δισκογραφία τους και δεν είναι λίγοι αυτοί που τον θεωρούν ως ότι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει. Αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα. Καλή επιλογή για να δει κανείς μια μπάντα που πειραματίστηκε τόσο πολύ με την pop παίζοντας rock, περισσότερο ακόμα και από τους QUEEN!
Enforcer (Σουηδία)
Diamonds (2010)
Καθαρόαιμο heavy metal που έρχεται απευθείας από τα χρόνια του NWOBHM.
Γρήγορα κομμάτια, μελωδικές κιθάρες και νεανικός ενθουσιασμός. Ο δίσκος αποπνέει αυθεντικότητα χωρίς να μοιάζει νοσταλγικός, έχει δύναμη, πολύ καλές συνθέσεις και είναι πειστικός. Ιδανική αρχή για να μπεις στον κόσμο των ENFORCER που γενικά έχουν πολύ αξιόλογη δισκογραφία.
Frank Marino & Mahogany Rush (Καναδάς)
Juggernaut (1982)
Κιθαριστικός δίσκος με έντονη προσωπικότητα, οι κακές οι φήμες έλεγαν πως ο Frank Marino ήταν η μετεμψύχωση του Hendrix. Hard rock, blues, ψήγματα metal με ψυχεδελικές αποχρώσεις και με seventies καθαρά αναφορές. Ο Frank Marino κυριαρχεί αλλά τα τραγούδια έχουν ουσία. Καλή εικόνα της ώριμης περιόδου τους.
Gamma (ΗΠΑ)
Gamma 2 (1980)
Ο θρυλικός Ronnie Montrose σε πιο μελωδική και δουλεμένη φάση, το 2 είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, που μοιράζεται ανάμεσα σε δυο εποχές. Hard rock με AOR πινελιές και δυνατές κιθάρες. Περιέχει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχει συνθέσει αυτός ο σπουδαίος κιθαρίστας όπως το Four forsemen, το Dirty city και το Voyager. Εμένα μου αρέσει πολύ! Επίσης αν θέλετε να ασχοληθείτε και με τους Montrose, τα δυο πρώτα τους άλμπουμ με τον Sammy Hagar, θεωρούνται κλασσικά.
Gin Lady (Σουηδία)
Vintage rock με έντονες ‘70s επιρροές. Χαλαρό αλλά πειστικό ύφος, μελωδικές κιθάρες και ζεστός ήχος. Ο δίσκος κυλάει φυσικά χωρίς υπερβολές. Ρετρό αισθητική με σύγχρονη ματιά, μια σχετικά νέα μπάντα που βουτά στο παρελθόν και σε ταξιδεύει. Όταν τους πετύχετε και ταυτόχρονα σας αρέσουν οι B.J.H. Wishbone Ash και οι Jethro Tull, μην τους αγνοήσετε.
Gotthard (Ελβετία)
Gotthard (1992)
High energy hard n heavy από την Ελβετία με όμορφες μελωδίες και δυναμισμό. Η φωνή του άτυχου Steve Lee δίνει χαρακτήρα σε κάθε τραγούδι. Χαρισματική μπάντα οι Gotthard, και εάν θέλετε να μπείτε στον κόσμο τους, το πρώτο τους άλμπουμ είναι μια πολύ καλή αρχή. Θα σας θυμίσουν τους καλούς Dokken, Pretty Maids, Thunder κλπ. Ξεκινήστε από εδώ και ανακαλύψτε μια εξαιρετική μπάντα η οποία ακόμα είναι ενεργή!
Grace Slick (ΗΠΑ)
Dreams (1980)
Πιο προσωπική και ατμοσφαιρική δουλειά μακριά από Jefferson Starship. Δίσκος ιδιόμορφος, κινείται ανάμεσα σε rock, latin ρυθμούς, ψυχεδέλεια, κινηματογραφική μουσική και new wave αποχρώσεις. Το El Diablo είναι ένα αριστούργημα που αποδίδεται συναρπαστικά. Η Grace Slick ήταν μια σαγηνευτική μάγισσα της rock και εδώ, σε έναν δύσκολο δίσκο, φαίνεται η πραγματική και ασυμβίβαστη προσωπικότητα της. Αν τον πετύχετε και θέλετε κάτι διαφορετικό, κάντε στάση.
H.E.A.T (Σουηδία)
Address the Nation (2012)
Ακόμα μια πολύ καλή Σουηδική μπάντα νέας γενιάς που αναβίωσε το hard rock των 80s με σύγχρονο τρόπο. Melodic rock με μεγάλα refrains και μοντέρνα παραγωγή. To Address the Nation έχει ενέργεια, δυναμικές κιθάρες και έντονη μελωδική κατεύθυνση. Τα τραγούδια είναι άμεσα και δυναμικά. Καλή αρχή για τη μπάντα, καλή αρχή για όποιον έχει την περιέργεια να δει πως αντέγραψαν οι Σουηδοί με πολύ πειστικότητα την Αμερικάνικη hard rock σκηνή των 80s.
Hanoi Rocks (Φινλανδία)
Two Steps from the Move (1984)
Ασυμβίβαστο glam rock με punk ενέργεια και γνήσιο rock’n’roll χαρακτήρα. Αν οι Beatles ήταν αλήτες και οι Rolling Stones είχαν πιο ενέργεια και όγκο, θα λέγονταν Hanoi Rocks. Οι κιθάρες είναι πρωταγωνιστές και το συναίσθημα του δρόμου κυριαρχεί. Οι Hanoi Rocks θα γίνονταν πολύ μεγάλη μπάντα εάν δεν ήταν ηλίθιος ο Vince Neil. To Two steps from behind συλλαμβάνει την μπάντα στο απόγειο της. Η πιο κλασσική κυκλοφορία τους.
Harlan Cage (ΗΠΑ)
Forbidden Colors (1998)
AOR με καθαρές φωνητικές γραμμές και έντονα ρεφρεν φυσικά. Polished παραγωγή, πολύ μελωδική προσέγγιση και έντονη ερμηνεία. Είναι η πιο ώριμη δουλειά της μπάντας, από τις καλύτερες στιγμές τους. Αρκεί να σας αρέσει το AOR. Αλλιώς προσπεράστε.
Hawkwind (Ηνωμένο Βασίλειο)
Levitation (1980)
Space rock με έντονη ατμόσφαιρα και επαναληπτικά μοτίβα. Ο δίσκος δημιουργεί ένα σχεδόν υπνωτικό κλίμα, rock ψυχεδέλεια, αλλά σε σχέση με το παρελθόν τους είναι πολύ πιο straight rock εδώ. Πολύ προσωπικός αλλά και πολύ χαρακτηριστικός ήχος. Ένα συγκρότημα με τεράστια δισκογραφία, η οποία συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Αν θέλετε να έχετε στην δισκοθήκη σας κάτι από αυτή την ιδιόμορφη μπάντα, νομίζω το Levitation, αξίζει να το αποκτήσετε.
Head East (ΗΠΑ)
Flat as a Pancake (1975)
Κλασσικό αμερικανικό rock με ύφος και συνθέσεις που τραβούν την προσοχή. Δεν εντυπωσιάζει με τεχνική αλλά με τα τραγούδια. Ιδανική αρχή για να γνωρίσει κανείς τη μπάντα, αλλά πιστεύω ότι σήμερα ακούγονται αρκετά outdated, ίσως είναι απλά η δική μου αίσθηση. Κάπου θυμίζουν ZZ Top, κάπου Skynyrd και άλλες φορές BOSTON. To 1978, στο ομώνυμο τους άλμπουμ διασκεύασαν και αυτοί το Since you’ve been gone, πριν τους RAINBOW. Τώρα γιατί το έγραψα αυτό, μην με ρωτάτε…
Heart (ΗΠΑ)
Little Queen (1977)
Classic rock με δυνατές κιθάρες και έντονα blues στοιχεία. Oι μικρές Led Zeppelin, όπως τις έλεγαν κάποτε. Η εξαιρετική φωνή της Ann Wilson δίνει χαρακτήρα στον δίσκο οποίος είχε και μεγάλη εμπορική απήχηση. Εναλλαγή ανάμεσα σε δυναμικά και πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια σε ύφος Zeppelin φυσικά. To κλασικό Barracuda πάντως το ζηλεύει και ο Plant και ο Page να ξέρετε. Από τις πιο χαρακτηριστικές περιόδους τους, πριν ανακαλύψουν το AOR και την κορυφή των charts της Αμερικής. Αν θέλετε κάτι από την πρώτη φάση της καριέρας τους, πιο rock δηλαδή, εδώ κάνετε στάση. Αν θέλετε την πιο μελωδικής τους φάση, παίρνετε με κλειστά μάτια το υπέροχο Bad Animals και ξενοιάζετε μια και καλή.
High Spirits (ΗΠΑ)
Another Night (2011)
Heavy metal/hard rock με καθαρή ‘80s αισθητική και βάση τους THIN LIZZY και UFO. Ο δίσκος έχει ενέργεια, ξεκάθαρες και καλές συνθέσεις αλλά και έντονη μελωδική γραφή. Απλός, άμεσος και ιδιαίτερα ευχάριστος. Μια μπάντα που αξίζει της προσοχής σας στα σίγουρα.
Houston (Σουηδία)
 |
Houston (2010)
Η Σουηδική hard rock σκηνή δεν δημιούργησε κάτι νέο, αλλά αναβίωσε με αρκετή επιτυχία τα καλά χρόνια της μουσική μας. Και ειδικά το πρώτο άλμπουμ των HOUSTON είναι ένα εξαιρετικό δείγμα 80s AOR με μελωδίες, πλήκτρα και κιθάρες, με καθαρές φωνές και όμορφα τραγούδια. Πολύ καλή αρχή για μια μπάντα που δυστυχώς δεν συνέχισε στο ίδιο επίπεδο.
Impellitteri (ΗΠΑ)
Screaming Symphony (1996)
Neoclassical heavy metal με εντυπωσιακή κιθαριστική δουλειά, άψογο και τραχύ ύφος, πολύ μεστές συνθέσεις. Ο δίσκος έχει ταχύτητα αλλά και μελωδία, έχει προσωπικό στυλ και για τους γνωρίζοντες να πω ότι τον θεωρώ πολύ καλύτερο του Stand in line. Από τις πιο χαρακτηριστικές και ποιοτικές κυκλοφορίες του Chris Impelliteri που δεν πρέπει να έχει παράπονο από την καριέρα του.
IQ (Ηνωμένο Βασίλειο)
The road of bones (2014)
Neo-progressive rock από μια μπάντα που δισκογραφεί από τα 80s. Αλλά εδώ διαλέγω ένα πιο πρόσφατο άλμπουμ, απλά και μόνο γιατί το θεωρώ το καλύτερο τους, με σκοτεινή ατμόσφαιρα, έντονα πλήκτρα, και τρομακτικά καλές συνθέσεις. Το The road of bones έχει έντονη προσωπικότητα και συνοχή , με τον Peter Nicholls σε τρομερή φόρμα στην ίσως η πιο εκφραστική του ερμηνεία ever. Καλή αρχή για να μπει κανείς στον κόσμο τους.
Joe Bonamassa (ΗΠΑ)
Blues Deluxe (2003)
Κλασικό blues rock με την κιθάρα στο προσκήνιο, από ίσως τον πιο χαρισματικό και αναγνωρισμένο κιθαρίστα της εποχής μας. Και οι guitar heroes, δεν υπάρχουν πια, δεν ξέρω εάν τους πάτησε το τρένο, αλλά μας λείπουν… Υπάρχει σωστή αναλογία ανάμεσα σε δυναμικά κομμάτια και πιο χαλαρές στιγμές. Παραδοσιακός ήχος χωρίς υπερβολές από τον καλλιτέχνη του οποίου γενικά η δισκογραφία κρύβει πολλά διαμάντια..
Joshua (ΗΠΑ)
Intense Defense (1985)
Melodic heavy metal από τα ‘80s από έναν κιθαρίστα με Ελληνικές ρίζες, και πολύ καλές δουλειές που όμως έμειναν στο παρασκήνιο. Δυνατές κιθάρες και καθαρός ήχος είναι τα χαρακτηριστικά του Intense Defense ένα άλμπουμ που ισορροπεί ανάμεσα σε δυναμισμό και στις πιο μελωδικές στιγμές. Υποτιμημένη αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα κυκλοφορία.
Kamelot (ΗΠΑ)
Karma (2001)
Οι Kamelot είναι από τις μπάντες που βοήθησαν το metal να πάει ένα βήμα παραπέρα και το Karma των είναι το άλμπουμ που τους έβγαλε από τη σκιά και τους έδωσε ξεκάθαρη ταυτότητα. Με κομμάτια όπως το Forever, ή το ομώνυμο συνδυάζουν μελωδία, δύναμη, ατμόσφαιρα, προσωπικότητα και συναίσθημα με απόλυτη φυσικότητα. Είναι πιο άμεσο και λιγότερο συμφωνικό από τα μεταγενέστερα έργα τους, αλλά σε χτυπά κατευθείαν στην καρδιά. Εδώ αρχίζει να διαμορφώνεται το θεατρικό, οπερετικό και επικό ύφος που θα τους χαρακτηρίσει και θα τους δώσει μια ξεχωριστή θέση στην σύγχρονη σκηνή. Λίγα χρόνια μετά, το The Black Halo θα έρθει να ολοκληρώσει αυτό το όραμα σε πιο φιλόδοξη, concept μορφή. Μια μπάντα με επικό ήχο, συμφωνικά στοιχεία, υπέροχες μελωδίες και ένα λαμπρό ερμηνευτή, τον Roy Khan.
Kansas (ΗΠΑ)
Leftoverture (1976)
Αν μπερδεύεστε όσοι δεν είσαστε εξοικειωμένοι με την δισκογραφία των KANSAS που έχει πολλές διαφορετικές διαδρομές, αυτό εδώ είναι ίσως το πιο γνωστό τους άλμπουμ. Progressive rock με μελωδική κατεύθυνση και τα χαρακτηριστικά βιολιά. Καλή αρχή για τη μπάντα, αν όμως θέλετε να δοκιμάσετε και κάτι πιο εναλλακτικό από αυτούς, σας συνιστώ το Power το οποίο είναι πιο «εύκολο» στο άκουσμα.
Krokus (Ελβετία)
Metal Rendez-vous (1980)
Ωμό hard rock με ξεκάθαρη AC DC αύρα και χωρίς περιττά στολίδια. Τα riffs είναι απλά αλλά κολλάνε κατευθείαν και δίνουν τον τόνο σε όλο τον δίσκο. Η μπάντα παίζει “ίσια”, με ενέργεια και χωρίς να προσπαθεί να εντυπωσιάσει τα καταφέρνει. Υπάρχει μια αίσθηση όμορφής αφέλειας που δύσκολα βρίσκεις σε πιο μεταγενέστερες δουλειές τους. Ο δίσκος κυλάει εύκολα και σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα. Το Tokyo nights είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια του Ελληνικού κοινού. Ιδανική αρχή για να γνωρίσει κανείς τον πιο ήχο και το ύφος των Krokus.
Legs Diamond (ΗΠΑ)
Legs Diamond (1977)
Πολύ δυναμικό hard rock, από την Αμερική με δυναμισμό. Έχουν μια μελωδική προσέγγιση και έντονα πλήκτρα, κάποτε τους χαρακτήρισαν ως πιο metal Blue Oyster Cult. Ο δίσκος σήμερα θεωρείται ως cult κυκλοφορία και έχει αποκτήσει την φήμη που του έλειψε όταν πρωτο-κυκλοφόρησε. Έχει χαρακτηριστικό ‘70s χαρακτήρα, υποτιμημένο αλλά πολύ ενδιαφέρον ντεμπούτο.
Little River Band (Αυστραλία)
Time Exposure (1981)
Μελωδικό FM rock με έντονες φωνητικές αρμονίες και καθαρές μελωδίες. Πολύ ραδιοφωνικός ήχος, χωρίς εντάσεις αλλά με πολύ τεχνική, κυλάει ομαλά και βασίζεται στην εύκολη ακρόαση. Easy listening που έλεγε και ο παππούς μου! Ζεστός ήχος και προσεγμένη παραγωγή. To single The night owls είναι εξαιρετικό!
Lordi (Φινλανδία)
The Monsterican Dream (2004)
Hard rock/heavy metal με θεατρική αισθητική και πολλές ‘80s επιρροές. Έντονα refrains και δυναμικές κιθάρες με ισορροπίες. Ξέρω ότι πολλοί τους υποτιμάτε, αλλά οι Lordi πίσω από την ιδιόμορφη εμφάνιση και θεματολογία τους, είναι εξαιρετικά ταλαντούχοι και έχουν κυκλοφορήσει παρα πολύ καλά άλμπουμ. Εδώ έχετε μια πολύ καλή εύκαιρα να αλλάξετε άποψη.
Lucifer's Friend (Γερμανία)
Banquet (1974)
Hard rock με progressive αποχρώσεις και πλούσιες ενορχηστρώσεις, η μπάντα στην οποία τραγουδούσε ο John Lawton πριν τους Uriah Heep. Ο δίσκος έχει ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, πολλές επιρροές αλλά έντονη rock αισθητική. To Spanish Galleon είναι ένα εντεκάλεπτο αριστούργημα. Μια μπάντα που πειραματίστηκε αρκετά με τον ήχο της και πιθανόν αυτό να της στοίχισε τελικά. Όμως το Banquet είναι μια εξαιρετική προσθήκη στην δισκοθήκη σας και από εκεί και πέρα, εξερευνιέστε την υπόλοιπη δισκογραφία τους.
Magnum (Ηνωμένο Βασίλειο)
On a Storyteller’s Night (1985)
Pomp rock με επική ατμόσφαιρα και έντονα πλήκτρα, οι Magnum στο απόγειο της πολυετούς καριέρας τους. Οι συνθέσεις έχουν κινηματογραφικό χαρακτήρα, ο δίσκος όμως, κυλάει σαν ενιαία εμπειρία. Το On a storyteller’s night δεν είναι απλώς ένας ακόμα καλός ή ενδιαφέρον δίσκος, είναι ένα βιβλίο φαντασίας που «ακούγεται».
Mike Oldfield (Ηνωμένο Βασίλειο)
Crises (1983)
Ο Mike Oldfield είναι μια μουσική ιδιοφυία και στο Crises όλη αυτή την μουσική απεραντοσύνη που είχε στο μυαλό του, προσπάθησε να την βάλει σε πιο γήινα καλούπια. Progressive rock με ατμοσφαιρική και εμπορική προσέγγιση. Μεγάλης διάρκειας συνθέσεις, η πρώτη πλευρά είναι ένα τραγούδι, και έντονες μελωδίες σαν το Moonlight shadow που είναι ένα μικρό θαύμα μελωδίας. Ισορροπεί ανάμεσα σε πειραματισμό και στα άμεσα εμπορικά κομμάτια. Αν θέλετε κάτι που ο όρος rock, μοιάζει περιοριστικός, αυτό εδώ το άλμπουμ είναι μια πολύ σωστή επιλογή. Τώρα, αν θέλετε κάτι από την πρώτη του περίοδο, δοκιμάστε το όμορφο Ommadawn που είναι πιο progressive, πιο ατμοσφαιρικό instrumental rock με folk στοιχεία και σαφώς πιο δύσκολο.
Molly Hatchet (ΗΠΑ)
Flirtin’ with Disaster (1979)
Southern rock με βαριά κιθαριστική βάση, διπλές κιθάρες πολύ burbon, τσιγαρίλα, παντελόνια καμπάνες και επικά εξώφυλλα. Ο δίσκος έχει ενέργεια και χαρακτηριστικό southern ύφος. Συνδυάζει boogie και πιο σκληρό rock. Το ομώνυμο τραγούδια είναι έπος! Από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές τους. Επίσης πολύ καλή επιλογή και το No guts, no glory που περιέχει το επικό Fall of the peacemakers. Διαλέχτε.
Mountain (ΗΠΑ)
Nantucket Sleighride (1971)
Heavy blues rock με έντονα riffs και δυναμισμό. Η κιθάρα του Leslie West κυριαρχεΙ και κινείται ανάμεσα σε βαριά και πιο ατμοσφαιρικά μέρη. Κλασική περίοδος των Mountain. Όχι πολύ εύκολοι στο άκουσμα σήμερα, αλλά μια μπάντα που έθεσε σαφώς τις βάσεις του classic rock στην Αμερική.
Mr. Big (ΗΠΑ)
Lean Into It (1991)
Melodic (hard) rock με εντονότατη τεχνική αλλά και αρκετή μελωδία. Πάντα μου θύμιζαν κάτι σαν δυναμικοί Bad Company. Μοιάζουν σαν σύναξη βιρτουόζων οι οποίοι προσπαθούν να αυτοπεριοριστούν. Δυνατές κιθάρες και η χαρακτηριστική φωνή του Eric Martin χρωματίζουν την κάθε σύνθεση. Από τις πλέον χαρακτηριστικές δουλειές τους.
Nazareth (Σκωτία)
Hair of the Dog (1975)
Classic hard rock με blues επιρροές, βαριά riffs και την πολύ χαρακτηριστική βραχνή φωνή του Dan McCafferty που ξεχώριζε και έδινε ιδιαίτερη χροιά στην μπάντα. Ο δίσκος έχει ωμή ενέργεια, ηλεκτρισμό και χαρακτήρα. Ο Axl Rose είναι από τους πιο ένθερμους οπαδούς της μπάντας και μάλιστα για τον λόγο αυτό όχι μόνο διασκεύασαν το ομώνυμο κομμάτι στο The spaghetti incident?, αλλά απαίτησε και να παιχτεί στον γάμο του! Τώρα γιατί σας το έγραψα και αυτό, μην με ρωτάτε… Από τις πιο γνωστές δουλειές της μπάντας.
New England (ΗΠΑ)
Explorer Suite (1980)
Μελωδικό prog rock με πλούσια χρήση πλήκτρων και εξαιρετικές μελωδίες. Πιο ώριμος ήχος σε σχέση με το ντεμπούτο. Ο δίσκος έχει θαυμαστή εξισορρόπηση ανάμεσα στο prog και στην πιο προσιτή προσέγγιση των τραγουδιών, ενώ το ομώνυμο τραγούδι, για τα προσωπικά μου γούστα είναι από τα καλύτερα prog rock τραγούδια όλων των εποχών. Αν σας αρέσει αυτό το είδος, επενδύστε χωρίς φόβο αλλά με πάθος.
Night (Σουηδία)
High Tides Distant Skies (2020)
Σύγχρονο rock με έντονη ‘70s αισθητική αλλά πιο σύγχρονη προσέγγιση. Οι κιθάρες και τα πλήκτρα δημιουργούν έναν ζεστό, γεμάτο ήχο, μια νέα σχετικά μπάντα αλλά με ώριμο ήχο. Βρετανική hard rock αίσθηση αλλά και ψήγματα από 70s southern, ένας δίσκος που κινείται ανάμεσα σε hard και πιο πιο classic ύφος. Υπάρχει μια μελαγχολική διάθεση που δίνει βάθος στις συνθέσεις. Ιδανική αρχή για να γνωρίσει κανείς τη σύγχρονη πλευρά του classic rock.
Night Flight Orchestra (Σουηδία)
Amber Galactic (2017)
Μια μπάντα που έφτιαξαν μέλη από τους Soilwork, Arch Enemy και Meansterak, τι θα περιμένατε να παίζει; Μα φυσικά AOR!!! Και μάλιστα με έντονη ‘80s αισθητική και πολύ κομψή παραγωγή. Τεράστιες μελωδίες και θετική διάθεση σε όλο τον δίσκο. Οι συνθέσεις είναι άμεσες και καλοδουλεμένες, οι Night Flight Orchestra μέχρι σήμερα, από το 2012 που φτιάχτηκαν έχουν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Δεν έχουν καν μέτριο άλμπουμ και πιθανόν αυτό εδώ να είναι το καλύτερο τους, αλλά δε βάζω και το χέρι μου στην φωτιά!
Pat Travers Band (Καναδάς)
Crash and Burn (1980)
Τσαμπουκαλεμένο hard rock με blues βάση και φυσικά έντονη κιθαριστική προσέγγιση. Ο δίσκος δεν χαρίζει κάστανα αν και κινείται σε πιο μελωδική κατεύθυνση σε σχέση με άλλες δουλείες του. Ισορροπία ανάμεσα σε groove και δυναμισμό. Ο Pat Travers δεν ήταν τυχαίος καλλιτέχνης και κιθαρίστας, απλά ήταν ιδιόρρυθμος και δεν έβαζε πολύ νερό στο κρασί του. Ξεκινήστε από εδώ και μπορεί να εκπλαγείτε! Snortin' whiskey, drinking cocaine… καταλαβαίνετε τώρα..
Pendragon (Ηνωμένο Βασίλειο)
The World (1991)
Σας αρέσουν οι Pink Floyd; Αν ναι, συνεχίστε να διαβάζετε. Neo-progressive rock με ατμοσφαιρικά πλήκτρα και μελωδία με φανερές καταβολές από αυτούς που μόλις ανάφερα! Ο δίσκος έχει δραματική ανάπτυξη και συνοχή. Οι συνθέσεις χτίζουν έντονο κλίμα, οι ομοιότητες μπορεί να σας ξενίσουν λίγο, αλλά η μουσική τους είναι πραγματικά καλή, απλά θέλει υπομονή.
Phenomena (Ηνωμένο Βασίλειο)
Dream Runner (1987)
Melodic hard rock project με πολλές συμμετοχές, πάρα πολλές! Δυνατές μελωδίες και τεράστια παραγωγή, ξεκάθαρο AOR. Πήγαν να κάνουν το break, αλλά πέρα από το περίφημο Stop που τραγουδά ο Ray Gillen, δεν κατάφεραν εμπορικά πολλά παραπάνω. Γενικά ένα project με φήμη αλλά όχι πάντα ποιότητα. Ο Glenn Hughes, ακόμα ψάχνει να τον πληρώσουν για τις συμμετοχές του…
Procol Harum (Ηνωμένο Βασίλειο)
Grand Hotel (1973)
Είναι κρίμα που όλος ο κόσμος ξέρει τους Procol Harum μόνο για το Whiter shade of pale με τόση δισκογραφία πίσω τους. Εδώ έχουμε rock με έντονα συμφωνικά στοιχεία και θεατρική διάθεση, ένα θα έλεγα εντυπωσιακό άλμπουμ χωρίς fillers και με το ομώνυμο κομμάτι να είναι πραγματικά πανέμορφο. Πολύ μουσική παιδιά έχουμε εδώ! Μια καλή αρχή για να γνωρίσει κανείς τη μπάντα. Δώστε μια ευκαιρία!
Quartz (Ηνωμένο Βασίλειο)
Stand Up and Fight (1980)
NWOBHM αισθητική με δυναμικές κιθάρες, μετρημένες και καλοδομημένες συνθέσεις για το είδος με mid-tempo και πιο γρήγορα κομμάτια. Απλή αλλά αποτελεσματική προσέγγιση στην μουσική χωρίς ακρότητες και έμπνευση από τα 70s. Η αλήθεια είναι πως έχτισαν ένα καλό όνομα, αλλά δεν έγιναν πρώτο όνομα. Μόνο αν είσαστε οπαδοί του NWOBHM να τους προσεγγίσετε.
Racer X (ΗΠΑ)
Street Lethal (1986)
Neoclassical speed/power metal Αμερικάνικης σχολής με εκρηκτική ενέργεια και απίστευτη κιθαριστική δεξιοτεχνία από τον Paul Gilbert. Ο δίσκος κινείται σε υψηλές ταχύτητες, με riffs και solos που τραβούν όλη την προσοχή. Η φωνή του Jeff Martin δίνει δυναμισμό και πιο “παραδοσιακή” metal αίσθηση. Παρά την τεχνική υπεροχή, δεν χάνει τη μελωδική του πλευρά. Ένας δίσκος που έγινε σημείο αναφοράς για κιθαρίστες των ‘80s. Η ιδανική αρχή για να γνωρίσει κανείς τη μπάντα και τον ήχο της.
Royal Hunt (Δανία)
Moving Target (1995)
Progressive power metal με έντονα πλήκτρα, θεματικές ενορχηστρώσεις και δραματικό χαρακτήρα. Δίνουν σημασία στην μελωδία και ποτέ δεν χάνονται σε ατελείωτα σόλα και μάταιες τεχνικές επιδείξεις. Οι συνθέσεις έχουν δυναμικές εναλλαγές και συμφωνικού τύπου ενορχηστρώσεις. Μελωδία και τεχνική συνδυάζονται ισορροπημένα. Εξαιρετική μπάντα, με προσωπικότητα και γενικά πολύ αξιόλογη δισκογραφία. Επίσης και το Paradox είναι υψηλού επιπέδου κυκλοφορία τους.
Russ Ballard (Ηνωμένο Βασίλειο)
Russ Ballard (1984)
Εξαιρετικός συνθέτης, έχει δώσει τραγούδια του σε άπειρους καλλιτέχνες και συγκροτήματα που τα έχουν κάνει μεγάλες επιτυχίες. Εδώ έχουμε rock με έντονη ραδιοφωνική προσέγγιση. Ο δίσκος βασίζεται στην απλότητα χωρίς ιδιαιτέρες εντάσεις και μια pop αισθητική. Κλασικός ήχος ‘80s χωρίς υπερβολές. Από τις πιο χαρακτηριστικές solo δουλειές του, που αξίζει να ακούσετε, αν θέλετε κάτι ξένοιαστο.
Saga (Καναδάς)
Worlds Apart (1981)
Progressive rock με synths και radio friendly κατεύθυνση, με έντονη προσωπικότητα, από ένα συγκρότημα πολύ πιστό στις αρχές του και με διάρκεια στην δισκογραφία του. Δεν απέκτησαν ποτέ την δημοτικότητα των YES, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι SAGA είναι ανάξιοι λόγου. Το αντίθετο μάλιστα, μέχρι και οι πιο πρόσφατες δουλείες τους είναι αξιόλογες. On the loose και Wind him up ξεχωρίζουν σε ένα γενικά πολύ καλό σύνολο τραγουδιών στο Worlds apart.
Samson (Ηνωμένο Βασίλειο)
Before the Storm (1982)
Ξέρω πως επιλέγω ένα άλμπουμ χωρίς τον Dickinson, αλλά τι να κάνουμε; Αυτή είναι η πιο ώριμη περίοδος της μπάντας. Ο δίσκος κινείται ανάμεσα σε heavy rock και NWOBHM αισθητική. Έχει πιο ολοκληρωμένη γραφή και πιο προσεγμένη παραγωγή, ενώ οι συνθέσεις είναι εξαιρετικές! Δείχνει μια διαφορετική πλευρά τους, αλλά εάν θέλετε έναν πραγματικά καλό άλμπουμ να έχετε από τους Samson, εγώ αυτό εδώ έχω να σας προτείνω.
Santana
Abraxas (1970)
Latin rock στην πιο καθαρή, γνήσια και μαγική του μορφή. Ο δίσκος συνδυάζει ρυθμό, μελωδία και κιθάρα με τρόπο που δεν αντιγράφεται εύκολα. Κάθε κομμάτι έχει δική του ταυτότητα, αλλά τελικά νομίζω όλα δένουν σε ένα ενιαίο σύνολο. Οι ρυθμοί είναι συνεχείς και η μουσική σε παρασύρει χωρίς προσπάθεια. Η κιθάρα του Carlos Santana είναι καταλυτική και όταν κυκλοφόρησε αυτό το άλμπουμ κανείς ποτέ δεν είχε ακούσει ξανά κάτι παρόμοιο. Από τα άλμπουμ που απλά βάζεις… και δεν σταματάς να ακούς.
Saracen (Ηνωμένο Βασίλειο)
Heroes, Saints & Fools (1981)
Heavy rock με progressive αποχρώσεις, αρκετά μπροστά ίσως για την εποχή τους. Έντονη χρήση πλήκτρων και ατμόσφαιρα, μια μπάντα που ήθελε και prog να παίξει, και NWOBHM και όλα τα ντύσει με ατμόσφαιρα και όμορφες μελωδίες. Οι συνθέσεις έχουν μια πομπώδη αίσθηση, αλλά αυτό είναι μάλλον αναμενόμενο. Υποτιμημένη αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα δουλειά.
Screamer (Σουηδία)
Hell Machine (2017)
Heavy metal με καθαρή ‘80s ψυχή και σύγχρονη ένταση. Μπαντάρα που κάνει ότι αγαπά, χωρίς περιττά στολίδια και απόλυτα πειστικά. Οι κιθάρες οδηγούν τον δίσκο με μελωδικά riffs και γρήγορα περάσματα. Η μπάντα ακούγεται δεμένη και πιο ώριμη σε σχέση με τις πρώτες δουλειές της. Υπάρχει ενέργεια, αλλά και καλύτερη ισορροπία στις συνθέσεις.
Ο δίσκος δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει, αλλά ότι κάνει το κάνει σωστά! Όπως καταλάβατε μου αρέσουν πολύ και σας του προτείνω!
Slade (Ηνωμένο Βασίλειο)
Slade Alive! (1972)
Ωμή live ενέργεια και καθαρό glam rock πνεύμα. Μια μπάντα που έχει πολλά ρεκόρ στην rock σκηνή και ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς στην πατρίδα τους. Ο δίσκος αποτυπώνει τη δύναμη της μπάντας στη σκηνή και εδώ ήταν πολύ καλύτεροι από ότι στο στούντιο. Απλοί αλλά πολύ αποτελεσματικοί. Κλασική κυκλοφορία της εποχής. Αν αξίζει να έχετε κάτι από αυτούς, ας έχετε το απόλυτο αποτύπωμα τους.
Spider (Ηνωμένο Βασίλειο)
Rock 'n' Roll Gypsies (1980)
Boogie heavy rock με έντονους ρυθμούς, ταχύτητα και όγκο. Οι κιθάρες δίνουν μια heavy metal Status Quo αισθητική. Μπάντα που άξιζε καλύτερης αντιμετώπισης και όχι να περιοριστεί σε ένα τιμητικό, άδικο δε, cult status. Οι απλές δομές και ο δυναμικός ρυθμός, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να σας παρασύρουν. Ιδιαίτερη και υποτιμημένη δουλειά.
Starz (ΗΠΑ)
Violation (1977)
Hard rock με pop αποχρώσεις και ‘70s χαρακτήρα. Αν σας αρέσουν οι KISS ή οι Sweet, έχουν πιθανότητα και αυτοί εδώ να σας αρέσουν. Δυνατές κιθάρες και street rock n’ roll ρυθμοί χωρίς πολλές απαιτήσεις. Ο δίσκος έχει ενέργεια πάντως. Στην Αμερική απέκτησαν κοινό, αλλά μέχρι εκεί. Τέτοιες μπάντες δύσκολα αρέσουν στα μέρη μας…
Status Quo (Ηνωμένο Βασίλειο)
Piledriver (1972)
Boogie rock με χαρακτηριστικούς ρυθμούς, ατελείωτο κέφι, πάρτι και ηλεκτρικές κιθάρες. Απλός αλλά άμεσα αναγνωρίσιμος ήχος. Έκαναν πολύ μεγάλη επιτυχία ανά περιόδους έχουν τεράστια δισκογραφία αλλά αυτός εδώ ο δίσκος αποτυπώνει την κλασική τους αισθητική. Ιδανική αρχή.
Steve Miller Band (ΗΠΑ)
Fly Like an Eagle (1976)
Classic rock με κάποια blues και country στοιχεία. Ο δίσκος έχει χαλαρή αλλά χαρακτηριστική αίσθηση, δεν έχει ένσταση αλλά έχει συναίσθημα, ωραίες, χωρίς υπερβολές, μελωδίες που μένουν στο μυαλό. Η κιθάρα του Steve Miller είναι στο προσκήνιο και υπηρετεί χωρίς να επιβάλλεται στο σύνολο. Αυτό και το Book of dreams είναι ιδανικά για να έχετε κάτι στην δισκοθήκη σας από έναν πολύ σεμνό και ουσιαστικό μουσικό σαν τον Steve Miller.
Satan (Ηνωμένο Βασίλειο)
Court in the Act (1983)
Δεν είναι το κλασικό “straight” NWOBHM γιατί εδώ υπάρχει κάτι πιο σκοτεινό, πιο νευρικό, ποιο τραχύ και πιο γρήγορο. Οι κιθάρες δεν παίζουν απλά riffs, πλέκουν ιδέες που σε κρατάνε σε εγρήγορση, υπάρχει ένταση, αλλά και μια παράξενη ατμόσφαιρα που δεν φεύγει εύκολα. Απλά δεν είναι άλμπουμ που θα σε κερδίσει με τη μία, θέλει λίγο χρόνο. Αλλά όταν “κάτσει”, καταλαβαίνεις γιατί ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα της εποχής.
Styx (ΗΠΑ)
The Grand Illusion (1977)
Χαρισματικό rock με έντονα progressive στοιχεία και θεατρικότητα. Ο δίσκος από την αρχή μέχρι το τέλος έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον, συνδυάζει μεγάλες μελωδίες σε prog ύφος, δυναμικές κιθάρες και πανέμορφα κομμάτια. Οι φωνητικές αρμονίες ξεχωρίζουν, σε μια μπάντα όπου όλοι τραγουδούν! Είναι ένα all time classic άλμπουμ, που νομίζω δεν πρέπει να λείπει από καμία δισκοθήκη. A must have!
Sweet (Ηνωμένο Βασίλειο)
Desolation Boulevard (1974)
Από τις κυρίαρχες μπάντες του glam rock με δυνατές μελωδίες και πιο σκληρό ήχο. Ο δίσκος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε εμπορικά και πιο δυνατά κομμάτια και μάλιστα είχε κυκλοφορήσει σε διαφορετικές εκδόσεις στις δυο πλευρές του Ατλαντικού με επιτυχία. Χαρακτηριστική ‘70s αισθητική του glam rock, η οποία ήταν καθοριστική για την μορφή του Αμερικάνικου hair/glam metal στην επόμενη δεκαετία. Εδώ την σημειώσω την άσχετη λεπτομέρεια μου, οι Sweet είναι η αγαπημένοι μπάντα του Joe Elliot.
Teaze (Καναδάς)
One Night Stand (1979)
Straight forward hard rock με έντονη live ενέργεια. Ο δίσκος έχει δυναμικές και κοφτές κιθάρες και ρυθμική γραφή, με έντονη 70s οσμή. Απλή αλλά αποτελεσματική προσέγγιση. Μάλλον αυτό εδώ είναι το καλύτερο άλμπουμ αυτών των Καναδών. Περιέχει ένα καταπληκτικό το τραγούδι, και ειλικρινά εάν δεν σας αρέσει το επικό Heartless world, ελάτε να μου πείτε…
Ten (Ηνωμένο Βασίλειο)
The Name of the Rose (1996)
Melodic rock/metal με επική ατμόσφαιρα, πομπώδες ύφος και έντονη θεατρικότητα. Οι συνθέσεις έχουν έντονο χαρακτήρα, αρκετά μεγάλες διάρκειες, και εκπληκτικές κιθάρες από τον Vinnie Burns. Ο δίσκος δείχνει ξεκάθαρα το ύφος της μπάντας που είναι αρκετά προσωπικό, και το ομώνυμο τραγούδι είναι επικών διαστάσεων. Από τις πιο χαρακτηριστικές δουλειές τους.
The Alan Parsons Project (Ηνωμένο Βασίλειο)
Eye in the Sky (1982)
Art rock με καταπληκτική παραγωγή και έντονες μελωδίες. Ο δίσκος έχει ατμοσφαιρική χροιά, αρκετά εμπορική προσέγγιση και έκανε μεγάλη επιτυχία. Συνδυάζει άριστα rock με pop αισθητική αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι AOR. Η μουσική του Alan Parson δεν είναι απλή, είναι όμως πολύ κατανοητή. Κάτι παρόμοιο στον ήχο αυτό, βρίσκεις μόνο στον M. Oldfield, στους Asia της μεσαίας περιόδου και στους δίσκους των Steely Dan.
The Babys (Ηνωμένο Βασίλειο)
Union Jacks (1980)
Ξεκάθαρο pop rock με βλέψεις στο ραδιόφωνο, αλλά με καλές συνθέσεις και συναίσθημα με φυσική έμφαση στα πλήκτρα και τις μελωδίες. Νομίζω πως το Union Jacks είναι το πιο ολοκληρωμένο τους άλμπουμ, με την φωνή του John Waite να ξεχωρίζει και να χρωματίζει την κάθε νότα.
The Devil's Blood (Ολλανδία)
The Time of No Time Evermore (2009)
Occult rock με έντονη ‘70s αισθητική. Μελωδικές κιθάρες και σκοτεινή ατμόσφαιρα, μαγικά φωνητικά και αποκρυφισμός. Μια διαφορετική μπάντα, που οι βάσεις της βρίσκονται πίσω σε μπάντες όπως οι Black Sabbath, o Rocky Erickson και οι Uriah Heep. Ο δίσκος έχει ιδιαίτερη ταυτότητα. Ξεχωριστή και διαφορετική μπάντα.
Thunder (Ηνωμένο Βασίλειο)
Backstreet Symphony (1990)
AC DC, Bad Company και Whitesnake είναι οι βασικές επιρροές των Thunder που κάποτε έσωσαν την φήμη του βρετανικού hard rock. Γνήσιες δυνατές κιθάρες, έντονα ρεφρέν, δυναμικές συνθέσεις και θαυμάσιες μπαλάντες. Μια πραγματικά ηλεκτροφόρα μπάντα. Η φωνή του Danny Bowes ξεχωρίζει. Ιδανική αρχή για τους γνωρίσετε.
Threshold (Ηνωμένο Βασίλειο)
Hypothetical (2001)
Killer progressive metal με μελωδική κατεύθυνση που δεν αντιγράφει τους Dream Theater! Τεχνική και μελωδία, έξυπνες ιδέες και δύναμη. Αν θέλετε prog metal που έχει προσωπικότητα οι Threshold αποτελούν βασική σας προτεραιότητα. Ατμοσφαιρικές συνθέσεις και δυναμικές εναλλαγές, γενικά ευφυής μπάντα με πολύ καλή δισκογραφία.
Tokyo Blade (Ηνωμένο Βασίλειο)
Night of the Blade (1984)
Χαρακτηριστικό NWOBHM με έντονες μελωδίες, δυναμικές κιθάρες και τραχύτητα. Από τις πλέον ενδεδειγμένες κυκλοφορίες του είδους. Ο δίσκος έχει ενέργεια και χαρακτηριστικό ήχο της εποχής, ισορροπία ανάμεσα σε speed ρυθμούς και μελωδία. Μια μπάντα που άγγιξε το να γίνει μεγάλη, αλλά δεν τα κατάφερε.
Tom Petty and the Heartbreakers (ΗΠΑ)
Damn the Torpedoes (1979)
Αμερικανικό rock με καθαρές καθαριστικές μελωδίες και απλή δύναμη. Ο Tom Petty ήταν κορυφαίος τραγουδοποιός, ανάμεσα στους πιο σημαντικούς rock καλλιτέχνες της Αμερικής και άφησε πίσω του μια ζηλευτή μουσική κληρονομιά. Το Damn the torpedoes κυλάει φυσικά χωρίς υπερβολές, τραγούδια που μένουν και ζεστός ήχος.
Triumph (Καναδάς)
Allied Forces (1981)
Hard rock / heavy rock με έντονη κιθαριστική παρουσία χάρη στον εκπληκτικό Rik Emett, που δεν θυσιάζει την κιθαριστική του ικανότητα άσκοπα αλλά προς χάρη των συνθέσεων και του συνόλου. Μια από τις καλύτερες μπάντες από τον Καναδά. Ιδανική εισαγωγή για όσους δεν έχετε ασχοληθεί μαζί τους στο παρελθόν. Ενναλακτικά, το Just a game που περιέχει και το Lay it on the line, λειτουργεί άψογα, το Thunder seven επίσης… τι να λέμε.. πολύ καλό συγκρότημα!
Tygers of Pan Tang (Ηνωμένο Βασίλειο)
Spellbound (1981)
NWOBHM με δυναμικές κιθάρες και έντονο ύφος. Έχουν ενέργεια και χαρακτηριστικό ήχο εποχής, επιθετικότητα και έντονο ύφος. Οι Tygers of Pan Tang εξακολουθούν να δισκογραφούν και να βγάζουν πραγματικά καλά άλμπουμ. Ισορροπία ανάμεσα σε speed και mid-tempo κομμάτια. Από τις πιο δυνατές στιγμές τους το Spellbound. Ακόμα και στην πιο εμπορική εποχή τους με το The cage ήταν πολύ καλοί. Αν θέλετε πιο metal περίοδο ελάτε εδώ, αν θέλετε την πιο μελωδική τους πλευρά και με το The cage θα μείνετε ικανοποιημένοι.
Virginia Wolf (Ηνωμένο Βασίλειο)
Virginia Wolf (1986)
Melodic AOR με έντονη χρήση πλήκτρων, δύο μόνο άλμπουμ κυκλοφόρησαν αλλά ήταν καλές δουλειές. Ο δίσκος έχει κομψή παραγωγή και μελωδίες, πράγμα σπάνιο για Βρετανική μπάντα που ήθελε εκείνα να τα χρόνια να συναγωνιστεί τους Αμερικάνους. Παρόλα αυτά, έχουν μια κοφτερή rock αισθητική για την οποία και ξεχώρισαν. Αν δεν κάνω λάθος εδώ είναι και η πρώτη εμφάνιση του Jason "Son of John" Bonham.
Voodoo Circle (Γερμανία)
Voodoo Circle (2008)
Hard rock με έντονες ‘80s επιρροές, με ξεκάθαρη στόχευση και αισθητική. Πολύ ωραίες κιθάρες σε neo classical στυλ, χωρίς παρλαπίπες όμως και πλήκτρα που θυμίζουν Jon Lord, Don Aidey κλπ. Ο δίσκος έχει κλασική rock αίσθηση. Καλή αρχή για τη μπάντα, και ειδικά εάν σας αρέσουν οι DEEP PURPLE, RAINBOW, WHITESNAKE, εδώ πιάσατε lotto!
Waysted (Ηνωμένο Βασίλειο)
Save your prayers (1986)
Εξαιρετικό hard rock από τους Pete Way (UFO) και Danny Vaughn (Tyketto) με έντονη ‘80s αισθητική, εμπορική χροιά, αλλά με πειστικότατα, ένταση και γνησιότητα. Το Heroes die young είναι ένα ένας ύμνος, το Heaven tonight μια υποδειγματική FM προσέγγιση, όλο το άλμπουμ είναι καλογραμμένο και καλοπαιγμένο. Αυτό και ίσως το Vices αξίζουν από την δισκογραφία τους, όλα τα υπόλοιπα δεν σας στα θα σας το πρότεινα.
White Wizzard (ΗΠΑ)
Over the Top (2010)
Εκρηκτικό traditional heavy metal, με ταχύτητες, ορμή και πάθος. Διπλές κιθάρες και καθαρές μελωδίες, από μια μπάντα που δεν διστάζει να γράφει δεκάλεπτα και βάλε, τραγούδια. Γενικά όλα τα άλμπουμ τους είναι καλά, αν θέλετε να έχετε στην δισκοθήκη σας μια μπάντα σύγχρονη, που ακούγεται γνήσια όμως. Ο δίσκος έχει φανταστική ενέργεια και επικό χαρακτήρα. Ιδανική εισαγωγή.
Yes (Ηνωμένο Βασίλειο)
Going for the One (1977)
Το πιο κλασσικό progressive rock συγκρότημα του πλανήτη, με την πιο άμεση προσέγγιση και ατελείωτη δισκογραφία. Εδώ, συνδυάζουν όπως πάντα μεγάλης διάρκειας συνθέσεις και πολλές όμορφες μελωδίες. Επιπροσθέτως εμένα μου αρέσουν πολύ και τα άλμπουμ που έχουν ακόμα πιο μελωδική προσέγγιση όπως τα 90125, Big Genarator κλπ. Έχει χαρακτηριστική ατμόσφαιρα. Γενικά με τόσα άλμπουμ που έχουν είναι περίπλοκο από που να ξεκινήσει κανείς. Κάντε μια αρχή από εδώ και μετα δοκιμάστε και το 90125 μήπως σας κολλάει πιο πολύ.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Οι λίστες δεν είναι ποτέ απόλυτες. Ούτε αυτή φυσικά και εάν αύριο μου λέγατε να γράψω ακριβώς την ίδια, σίγουρα θα σκεφτόμουν και άλλες διαφορετικές μπάντες. Πάντα θα υπάρχει ένας δίσκος που έμεινε απ’ έξω, μια μπάντα που αξίζει να προστεθεί, μια διαφορετική αφετηρία που κάποιος άλλος θα διάλεγε. Όμως το απόλυτο δεν υπάρχει και άλλωστε δεν ήταν ο στόχος. Η ιδέα ήταν απλή όπως είπαμε, να δοθεί μια αφετηρία. Ένα σημείο εκκίνησης για μπάντες που βλέπουμε συχνά, αλλά δεν ξέρουμε από πού να ξεκινήσουμε.
Άλλες είναι πιο γνωστές, άλλες λιγότερο. Κάποιες έχουν τεράστια δισκογραφία, άλλες πιο μικρή. Όλες όμως έχουν έναν δίσκο που μπορεί να λειτουργήσει σαν πύλη στον δικό τους κόσμο και στον δικό μας. Από εκεί και πέρα, η ανακάλυψη είναι δική σας. Αυτό που είναι το ωραίο στη μουσική, είναι πως ξεκινάς από ένα άλμπουμ, και ποτέ δεν ξέρεις πού θα σε οδηγήσει.
Ελπίζω και εύχομαι αυτή η λίστα να σας βοηθήσει και κάπου μέσα της, να βρείτε τον επόμενο δίσκο που θα σε συντροφεύει για χρόνια.
Την άλλη Κυριακή: Οι Doors και οι Deep Purple προτείνουν στον Paul Rodgers να γίνει τραγουδιστής τους!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
26/4/26
Δημοσίευση σχολίου