Καλοκαιράκι! Μία από τις εποχές του χρόνου που όλοι περιμένουμε με λαχτάρα για να ξεκουραστούμε πηγαίνοντας διακοπές και αλλάζοντας την καθημερινή μας ρουτίνα, έστω και για λίγο. Λίγο πριν την έναρξη των φετινών διακοπών του Αυγούστου κυκλοφόρησε ένα νέο άλμπουμ από ένα ολοκαίνουριο project με την ονομασία Sign of the Wolf. Ακόμα και αν το εξώφυλλο παραπέμπει στους Powerwolf και σε Power Metal καταστάσεις, η μουσική αλήθεια που κρύβεται στο δίσκο αποκαλύπτει στοιχεία από την χρυσή εποχή του Classic Rock με συγκροτήματα στα οποία έλαμψε ο μεγάλος Ronnie James Dio (Rainbow, Black Sabbath, Dio) καθώς παράλληλα γίνονται και μικρές αναφορές σε Whitesnake και Thin Lizzy.
Οι Sign of the Wolf αποτελούν μία ιδέα του σύνθετη και παραγωγού Bruce Mee ο οποίος δηλώνει μεγάλος θαυμαστής του κλασσικού hard rock και heavy metal ήχου του παρελθόντος. Σε μία εποχή που οι περισσότεροι πασχίζουν να ακουστούν "κακοί", "σκληροί" και "θυμωμένοι", ο Mee "ξεσκονίζει" άλμπουμς όπως Rising, Heaven And Hell, Holy Diver (κοινός παρονομαστής όλων η φωνή του Dio) αντλώντας απίστευτο υλικό έμπνευσης, με σπουδαιότερο το γεγονός ότι φέρνει μερικούς από τους πρωταγωνιστές αυτών των δίσκων ώστε να ντύσουν μουσικά τις ιδέες του.
Γυρίζοντας τα ρολόγια και τα χρόνια πολύ πίσω στο παρελθόν, σε μία εποχή που οι δράκοι, οι μάγοι και τα ξόρκια ασκούσαν ιδιαίτερη γοητεία στον κόσμο τα πλήκτρα του Tony Carey θα προλόγιζαν όχι μόνο το Tarot Woman από το δεύτερο άλμπουμ των Rainbow του 1976, αλλά και έναν από τους αρτιότερους δίσκους στην ιστορία της μουσικής με τίτλο Rising. Τότε ακριβώς άναψε και η σπίθα του Bruce Mee για το metal, γεγονός που θέλησε να τιμήσει τώρα που ηγείτο προσκαλώντας τον μυθικό Tony Carey, δίνοντας έτσι ζωή και πάλι στις επικές εισαγωγές των πλήκτρων και στα απαράμιλλα solos.
Η ακρόαση δίσκων όπως Mob Rules, Holy Diver και The Last In Line πολλές φορές έδινε την εντύπωση ότι η Γη θα κοπεί στα δύο από το ρήγμα που προκαλούσε κάθε χτύπημα της μπακέτας του ανθρώπου που βρισκόταν πίσω από τα δέρματα. Ο ίδιος αυτός άνθρωπος ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του "λύκου" και έτσι ο εγκέλαδος από το χτύπημα του Vinny Appice επανήλθε, αυτή την φορά σε ρυθμική αντιστοιχία με το μπάσο των Chuck Wright και Mark Boals.
Φυσικά, κάνεις δεν θα μπορούσε ποτέ να αντικαταστήσει τον Ronnie James Dio στα φωνητικά, αλλά εδώ έχουμε τον Andrew Freeman σε όλα τα τραγούδια, τον άνθρωπο που ανέλαβε τα ηνία όταν έγινε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος των DIO, το οποίο μετονομάστηκε σε Last in Line, και του οποίου τα δυνατά φωνητικά δίνουν στην μουσική πραγματική βαρύτητα.
Ο πολύς Doug Aldrich φέρνει όλο το κιθαριστικό του οπλοστάσιο στην πρώτη γραμμή της συγκεκριμένης δουλειάς φρεσκάροντας την μνήμη μας όταν αναζωογόνησε τον Dio στο άλμπουμ Killing The Dragon πριν συνεργαστεί με τον David Coverdale στους Whitesnake και τον οποίο ο Ronnie περιέγραψε ως ιδανικό για την μπάντα του. Δίπλα του, σε καθήκον ρυθμικού κιθαρίστα είναι ο Fredrik Folkare (Eclipse, Nordic Union) ο οποίος επίσης συνέγραψε τα περισσότερα τραγούδια του άλμπουμ με τον Mee, με σκοπό να αγγίξει τον νοσταλγικό παράγοντα, δίνοντας στιχουργικά το απαραίτητο βάθος και τον σωστό γοτθικό ρομαντισμό αυτής της μουσικής. Τέλος, κάπου ενδιάμεσα στις χαραμάδες του όλου project βρίσκουμε τον Steve Morris σαν συνοδευτικό κιθαρίστα και συνθέτη, τον Steve Mann και τον βιρτουόζο Mark Mangold στα πλήκτρα. Με όλο αυτό το απέραντο ταλέντο συγκεντρωμένο, ο Mee κατόρθωσε να παγιδεύσει τον ήχο που κυριάρχησε στην χρυσή εποχή του rock και που συνεχίζει να επηρεάζει το ιδίωμα μέχρι σήμερα. Με ισόποσες δόσεις από ρυθμό, groove και μελωδία οι Sign of the Wolf δεν πρωτοτυπούν σε καμία περίπτωση, απλώς κάνουν μία τίμια κατάθεση τραγουδιών αναμοχλεύοντας το παρελθόν.
Τα πλήκτρα του Tony Carey προλογίζουν το τραγούδι The Last Unicorn με έναν μυστικιστικό τρόπο όπως αυτόν που συναντάμε στα Tarot Woman και A Light In The Black των Rainbow. Το ρεφρέν ξύπνα μνήμες από την τελευταία καλή αναβίωση του ουράνιου τόξου πίσω στο 1996 και το άλμπουμ Stranger In Us All με Doogie White στο μικρόφωνο ενώ εντυπωσιακό είναι το keyboard solo που εναλλάσεται με την κιθάρα, μία συνταγή άχαστη η οποία όμως απευθύνεται σε παιχταράδες του χώρου.
Ο παράξενος τίτλος Arbeit Macht Frei στα Γερμανικά και σημαίνει "Η εργασία απελευθερώνει". Στιχουργικά, έχουμε μία δυνατή δήλωση ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και στην εκδίωξη των ανθρώπων. Αποτελώντας ένα από τα πιο γρήγορα τραγούδια του δίσκου και περιέχει στοιχεία Whitesnake ως προς το επιθετικό εναρκτήριο riff καθώς και THIN LIZZY αφού το κουπλέ φωτογραφίζει έντονα το Thunder And Lightning.
Μιλήσαμε για Rainbow εποχής Dio πιο πάνω, εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με την εποχή του Joe Lynn Turner στο συγκρότημα. Το Still Me είναι κομματάρα που παραπέμπει στην εμπορική φάση που πέρασε με το συγκρότημά του ο Ritchie Blackmore με τον Freeman να αγγίζει ερμηνευτικά τον λατρεμένο JLT. Το ρεφρέν δε είναι μία μελωδική αποθέωση που δεν συναντά καμία δυσκολία στο να καθίσει με την πρώτη στο μυαλό!
Ένα doomy σαμπαθικό riff φέρνει στα ηχεία μας το τραγούδι Silent Killer. Ακόμα και αν το επαναληπτικό ρεφρέν θυμίζει Phenomena, το ανελέητο κιθαριστικό solo από τον Doug Aldrich θα μεταφέρει την σύνθεση σε ύδατα κατά τα οποία ο Μεγάλος Κοντός επέλεγε ταλαντούχους κιθαρίστες - μουσικούς για να επιδράσουν από κοινού στο καλλιτεχνικό του όραμα. Το δεύτερο χιτάκι του άλμπουμ ακούει στο όνομα Rainbow End. Ο τίτλος προδίδει ξεδιάντροπα την επιρροή ενώ το ρεφρέν είναι απίστευτα πιασάρικο.
Το άρωμα της ανατολίτικης εισαγωγής στο Rage Of Angels είναι μεθυστικό και διαθέτει την απαραίτητη επικότητα για να ανοίξει για ακόμα μία φορά τις Πύλες της Βαβυλώνας. Οι μελωδίες του είναι γεμάτες δυναμισμό, με κιθάρες που αναδύονται σαν αμμοθύελλα από την έρημο και φωνητικά που εκφράζουν πάθος και συναισθηματική ένταση.
Το τραγούδι Murder At Midnight είναι ένα σκοτεινό και ατμοσφαιρικό κομμάτι που συνδυάζει με περιγραφικό τρόπο τον γοτθικό τρόμο με το κλασσικό heavy μουσικό στοιχείο. Το πρόσχημα των μελωδικών γραμμών που ακολουθείται από τις κιθάρες απλά προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι της "άβολης" κατάστασης που αναφέρουν οι στίχοι.
Το Bouncing Betty συνδέεται και αυτό με την πολεμική ανθολογία καθώς καταπιάνεται με μία δυναμική γυναίκα κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Μουσικά τώρα έχουμε να κάνουμε με ένα hard rock τραγούδι που κολλάει πολύ όμορφα στην όλη ροή του δίσκου.
Το ομότιτλο τραγούδι που κλείνει το άλμπουμ κατορθώνει να μεταφέρει την αίσθηση μίας επικής περιπέτειας, ενσωματώνοντας μελωδίες που μένουν στο μυαλό. Η φωνητική ερμηνεία είναι εκφραστική ενώ οι κιθάρες και ο ρυθμικός παλμός της μπάσας γραμμής μαζί με τα τύμπανα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που τροφοδοτεί την ένταση του τραγουδιού.
Με τις τελευταίες νότες να σβήνουν και τον δίσκο να ολοκληρώνεται, νιώθουμε ότι η μουσική που ακούσαμε θα μας συνοδεύει για πολύ καιρό. Το Sign Of The Wolf είναι ένα έντιμο άλμπουμ που έχει την δυνατότητα να τρυπώσει σε κάποιο ράφι της δισκοθήκης σας και να βρει αρκετές φορές το δρόμο του προς το πικάπ.
ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
20/8/25
Δημοσίευση σχολίου