Το The Who Sell Out(1967) είναι το τρίτο άλμπουμ των Who και σίγουρα διαθέτει ένα από τα πλέον πρωτοποριακά εξώφυλλα στην ιστορία της δισκογραφίας! Το άλμπουμ είναι δομημένο ως μια συλλογή από άσχετα τραγούδια διανθισμένα με ψεύτικες διαφημίσεις και ανακοινώσεις κοινής ωφέλειας, με την αναφορά στο sell out να είναι μια σκόπιμη ειρωνεία, καθώς το συγκρότημα έφτιαχνε πραγματικές διαφημίσεις κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της καριέρας τους, μερικές από τις οποίες περιλαμβάνονται ως bonus tracks στη remastered έκδοση του CD.
Για να πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή, ο βασικός σκοπός μιας διαφήμισης αλλά κι ενός σλόγκαν(σ.σ. ή ατάκα αν προτιμάτε) είναι να είναι όσο το δυνατόν πιασάρικο και να μένει στη μνήμη του καταναλωτή ώστε σε μια στιγμή, αν όχι άμεσα, να τον αναγκάσει να θέλει να αγοράσει το προϊόν σας. Η σύνθεση ενός καλού τραγουδιού δεν διαφέρει με την παραπάνω αρχή, αλλάζει το προϊόν.
Το Who Sell Out είναι ένα concept άλμπουμ, γεμάτο με ψεύτικες διαφημίσεις για πραγματικά προϊόντα που μπορείτε να αγοράσετε από το σούπερ μάρκετ. Ενώ αυτό μπορεί να φαίνεται σαν μια τρελή ιδέα για ένα συγκρότημα να το επιχειρήσει τόσο νωρίς στην καριέρα του (ήταν το τρίτο άλμπουμ τους κι κόμα δεν είχαν καθιερωθεί) και ενδεχομένως μια παράτολμή κίνηση, οι Who το τόλμησαν και πέτυχαν. Βέβαια στην αρχή οι fans τους αντιμετώπισαν το δίσκο με σκεπτικισμό, κάτι που μεταφράστηκε σε κακές πωλήσεις(Νο 13 Μ.Βρετανία, Νο 48 Αμερική). Ωστόσο, η εκτέλεση της ιδέας ήταν στην πραγματικότητα υποδειγματική και είναι ίσως ένα από τα καλύτερα έργα του συγκροτήματος στη δισκογραφία τους.
Η ίδια η ιδέα γεννήθηκε από το γεγονός ότι η μουσική τους δεν τραβούσε μεγάλη προσοχή από εμπορικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς (σ.σ. την ουσία το BBC), αλλά ακουγόντουσαν από πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς όπως το Radio Luxembourg και το Radio Caroline. Ένα αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό αυτών των παράνομων ραδιοφωνικών σταθμών ήταν το γεγονός ότι το μουσικό περιεχόμενο διανθιζόταν με διαφημίσεις προϊόντων, ώστε να μπορούν να βγάζουν χρήματα, και το συγκρότημα ήθελε να το μιμηθεί αυτό στο δίσκο ηχογραφώντας τα δικά του jingles και τοποθετώντας τα ανάμεσα στα πιο συμβατικά τραγούδια του δίσκου.
Για να ξανά γυρίσουμε στο εξώφυλλο του άλμπουμ, εκείνο που προσδπάθησαν οι Who ήταν να δημιουργήσουν μια σατιρική ιστορία που διακωμωδούσε την καταναλωτική κουλτούρα και τον καπιταλισμό. Έτσι το artwork (ή αν προτιμάτε, το εξώφυλλο) και η συσκευασία του άλμπουμ συνδέονται με το θέμα του δίσκου, με εικόνες του συγκροτήματος να κάνουν τοποθέτηση προϊόντων για ορισμένα από τα είδη που υποτίθεται ότι «πουλάνε» στα ενδιάμεσα τραγούδια. Ο κιθαρίστας Pete Townshend φαίνεται να εφαρμόζει ένα υπερμεγέθες στικ αποσμητικού Odorono, το οποίο είναι το θέμα ενός από τα τραγούδια του άλμπουμ, ενώ ο τραγουδιστής Roger Daltrey είναι ξαπλωμένος σε μια μπανιέρα γεμάτη με φασόλια Heinz Baked Beans (κρατώντας ένα υπερμεγέθες μεταλλικό κουτί από τα ίδια). Ο Daltrey ισχυρίστηκε ότι είχε κολλήσει είτε πνευμονία, γρίπη, είτε «το χειρότερο κρυολόγημα που είχε περάσει στη ζωή του» αφού καθόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην μπανιέρα, καθώς τα φασόλια μόλις είχαν βγει από το ψυγείο και ήταν παγωμένα. Στο οπισθόφυλλο εικονίζεται ο Keith Moon να εφαρμόζει την αλοιφή ακμής Medac από ένα υπερμεγέθες σωληνάριο σε ένα υπερμεγέθες σπυράκι, ενώ ο μπασίστας John Entwistle φοράει μια λεοπάρ στολή Tarzan, να στριμώχνει ένα ξανθό μοντέλο με λεοπάρ μπικίνι με το ένα χέρι και ένα αρκουδάκι με το άλλο (διακωμωδεί διαφήμιση της εποχής).
Κάτω από τις φωτογραφίες των Daltrey και Townshend υπάρχουν επίσης ψεύτικες μαρτυρίες από το συγκρότημα, με τις εμπειρίες τους από τη χρήση των εν λόγω προϊόντων να χρησιμοποιούνται σε μια προσπάθεια να «πουλήσουν» τα προϊόντα. Ο Daltrey λέει «Χάρη στα Heinz Baked Beans, κάθε μέρα είναι μια υπέροχη μέρα», ενώ ο Townshend αντικαθιστά «την μπαγιάτικη μυρωδιά της υπερβολής με τη γλυκιά μυρωδιά της επιτυχίας» εφαρμόζοντας το στικ Odorono.
Ο χρυσόδετος κι ασήκωτος τόμος της ιστορίας του punk μάς θυμίζει ότι το 1986 οι Sigue Sigue Sputnik, κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Flaunt It όπου στα μεσοδιαστήματα μεταξύ των τραγουδιών είχαν διαφημίσεις για την L'Oréal, το περιοδικό i-D, τον βραχύβιο πειρατικό τηλεοπτικό σταθμό NeTWork 21 του Λονδίνου, το κατάστημα ρούχων Pure Sex στην Kensington Market του Λονδίνου αλλά και φανταστικές διαφημίσεις!
TRIVIA
Το Radio Luxembourg ήταν ένας πολύγλωσσος (είχε εκπομπές στα αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά) εμπορικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας με βάση το Λουξεμβούργο. Είναι γνωστός και με το όνομα RTL (Radio Television Luxembourg) και ήταν ένας από τους πρώτους εμπορικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς που μετέδιδαν τόσο στο Ηνωμένο Βασίλειο όσο και στην Ιρλανδία. Ο σταθμός παρείχε έναν τρόπο παράκαμψης της βρετανικής νομοθεσίας, η οποία μέχρι το 1973 έδινε στο BBC το μονοπώλιο της ραδιοφωνικής μετάδοσης σε βρετανικό έδαφος και απαγόρευε κάθε μορφή διαφήμισης στο εγχώριο ραδιοφωνικό φάσμα. Διέθετε τον πιο ισχυρό ιδιωτικό πομπό στην Ευρώπη (200 kW, που μετέδιδε σε μεγάλα κύματα). Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, και ξανά στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, είχε μεγάλο κοινό σε όλη τη Βρετανία και την Ιρλανδία με τα προγράμματα λαϊκής ψυχαγωγίας του και ήταν ένας σημαντικός πρόδρομος του πειρατικού ραδιοφώνου και του σύγχρονου εμπορικού ραδιοφώνου στη Βρετανία. Το Radio Caroline είναι ένας βρετανικός ραδιοφωνικός σταθμός που ιδρύθηκε το 1964, αρχικά για να παρακάμψουν τον έλεγχο των δισκογραφικών εταιρειών στη μετάδοση δημοφιλούς μουσικής στο Ηνωμένο Βασίλειο και το μονοπώλιο ραδιοφωνικής μετάδοσης του BBC. Χωρίς άδεια από καμία κυβέρνηση για το μεγαλύτερο μέρος της πρώιμης λειτουργίας του, ήταν ένας πειρατικός ραδιοφωνικός σταθμός που δεν έγινε ποτέ παράνομος ως τέτοιος λόγω λειτουργίας εκτός οποιασδήποτε εθνικής δικαιοδοσίας, αν και μετά τον Νόμο περί Ναυτικών και Ραδιοτηλεοπτικών Εκπομπών (Αδικήματα) του 1967 έγινε παράνομο για Βρετανούς υπηκόους να σχετίζονται με αυτόν. Μετέδιδαν μουσική από 5 διαφοπρετικά πλοία που έπλεαν στα διεθνή ύδατα! (από την Wikipedia)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
20/8/25
Δημοσίευση σχολίου