ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ
Το Don’t Stop Me Now περιεχόταν στο 7ο άλμπουμ των Queen, που τιτλοφορείτο Jazz και κυκλοφόρησε το 1978, ενώ τον Ιανουάριο του 1979 εκδόθηκε και ως σινγκλ. Η πορεία του σαν σινγκλ δεν ήταν και τόσο επιτυχημένη. Μπορεί μεν στο Ηνωμένο Βασίλειο να έφτασε ως τη θέση 9 των charts, όμως στις ΗΠΑ ίσα που έφτασε στο Νο 86. Ήταν όμως τέτοια η επιτυχία του Jazz (UK #2, US #6), που πάντα εξασφάλιζε αρκετό airplay για όλα τα τραγούδια του άλμπουμ (και όχι μόνο για το super hit Bicycle Race/Fat Bottomed Girls). Έτσι, το -κάπως παραγνωρισμένο στην αρχή- Don’t Stop Me Now ακουγόταν όλο και περισσότερο και αγαπιόταν από τον κόσμο όλο και περισσότερο.
ΠΩΣ ΓΡΑΦΤΗΚΕ
Το καλοκαίρι του 1978, οι Queen, αποθαρρημένοι από την εξοντωτική φορολογία των πωλήσεών τους στη Μεγάλη Βρετανία, μετακόμισαν -όπως και τόσοι άλλοι καλλιτέχνες- στην Ελβετία, και συγκεκριμένα στο Montreux, μια πόλη φημισμένη για το διεθνές φεστιβάλ jazz που διοργανώνεται εκεί κάθε χρόνο. Από αυτό, άλλωστε, εμπνεύστηκαν και τον τίτλο του άλμπουμ τους, διότι -κατά τ’ άλλα- καμία σχέση με jazz! Εκεί λοιπόν, μέσα στην ομορφιά του αλπικού τοπίου, ο Freddie Mercury έκατσε στο πιάνο και άρχισε να δίνει μορφή και ρυθμό στα συναισθήματα χαράς, ενθουσιασμού και ευχαρίστησης που τον κατέκλυζαν. Το αποτέλεσμα ενθουσίασε τους υπόλοιπους τόσο, που αποφάσισαν να μην πειράξουν την αρχική μορφή του με το πιάνο, έχοντας τους Deacon και Taylor απλώς να κρατάνε τον ρυθμό. Η κιθάρα του May δεν ακούγεται παρά μόνο στη στιγμή του solo. Στα live, βέβαια, συμμετείχε λίγο περισσότερο η κιθάρα, στην ηχογράφηση όμως καθόλου! Δεν παραλείπουν πάντως οι Queen να διανθίσουν το ρεφρέν με τις χαρακτηριστικές άψογες πολυφωνίες τους, που αποτελούν το σήμα κατατεθέν της μπάντας.
ΥΠΟΔΟΧΗ
Παρά την χλιαρή ανταπόκριση του κοινού (στο κάτω-κάτω και οι ίδιοι οι Queen το είχαν καταχωνιάσει στη 12η θέση του άλμπουμ), οι μουσικοκριτικοί ενθουσιάστηκαν. Ο ελληνικής καταγωγής Alexis Petridis έγραψε στην εφημερίδα Guardian ότι έμεινε κατάπληκτος με το τραγούδι και πιθανολογεί ότι πρόκειται για ό,τι καλύτερο έχουν γράψει ποτέ οι Queen: «Ένας γνήσιος καρπός του ηδονιστικού και ακόλαστου πνεύματος του Mercury. Ένας απενοχοποιημένος, χαρωπός, ακαταμάχητος παιάνας της gay κοινότητας. Αναρωτιέται κανείς, αν ο Mercury έδωσε στο τραγούδι αυτό τον τίτλο, για να αποστομώσει τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ και τις συντηρητικές αντιδράσεις τους». Το Stylus Magazine, αφού ανακηρύσσει το Don’t Stop Me Now ως το 7ο καλύτερο ακροτελεύτιο τραγούδι ενός άλμπουμ, το θεωρεί ως το πιο φανταχτερό και ζωηρό σινγκλ των Queen, τονίζοντας επί λέξει ότι «ο Freddie Mercury άρπαξε το μικρόφωνο επί 3,5 λεπτά και δεν το άφηνε από τα χέρια του μέχρις ότου καταλάβουμε όλοι πόσο ευχαριστιέται τη δημοσιότητα».
To Billboard εκθειάζει το σόλο του Brian May, ενώ δεν παραλείπει να επισημάνει ότι παρόλο που το Don’t Stop Me Now δεν έχει όλα εκείνα τα στοιχεία εντυπωσιασμού τού Fat Bottomed Girls, διατηρεί τον ίδιο προκλητικό κομπασμό του Freddie στην εκφορά των στίχων. Τέλος, το Record World το αποκαλεί ένα ξέφρενο κομμάτι, με άμεσα αναγνωρίσιμη τη φωνή του Freddie και την κιθάρα του Brian. Εκτός όμως από τις εξαιρετικές κριτικές, αλλά και το τακτικό airplay, το τραγούδι ακουγόταν συχνά σε έργα, σε διαφημίσεις και σε τηλεοπτικές εκπομπές, τόσο που ο κόσμος το αγκάλιασε και το αξιοποιούσε σε κάθε ευκαιρία, αδιαφορώντας για τα gay υπονοούμενα των στίχων. Σκεφτείτε μόνο, ότι οι αναγνώστες του Rolling Stone το ψήφισαν ως το τρίτο καλύτερο τραγούδι των Queen!
Όσο για τις αναρίθμητες διαφημίσεις, όπου το κομμάτι διέπρεψε, ποια να πρωτοθυμηθούμε; Αυτήν της Toyota, της Amazon, της Pfizer, του American Idol; Ίσως, η πιο χαρακτηριστική να ήταν αυτή της L’ Oreal
ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ
Πάντως, παρά τη μεγάλη αποδοχή και τη χαρά που προκαλούσε, το τραγούδι αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό από ορισμένους, προφανώς για τους στίχους του. Βλέπετε, ο ερωτικός προσανατολισμός του Freddie Mercury ήταν υπερβολικά έκδηλος για την εποχή και οι ενθουσιώδεις προτροπές του για ανεξέλεγκτες ακολασίες να σόκαραν κάποιους. Μπορεί πάλι, απλώς να τους έκαναν να ανησυχούν για μια αναπόφευκτη τραγική κατάληξη όλης αυτής της ασυδοσίας. Σίγουρα, σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία ανήκε, πρώτος-πρώτος, ο πάντα σώφρων Brian May: «Έβρισκα πολύ διασκεδαστικό το τραγούδι, δεν μπορώ να πω, υπόβοσκε όμως μέσα μου ένας φόβος μην τυχόν το παρακάνουμε εδώ, γιατί -ξέρετε- είχαμε όλοι μας μια διαρκή ανησυχία για την τύχη του Freddie. Πάντα αιωρείτο μέσα μου αυτή η ανησυχία, ακόμα και όταν συνειδητοποίησα ότι αυτό είναι μάλλον το πιο πετυχημένο τραγούδι μας, σύμφωνα με το τι ακούει ο κόσμος όταν οδηγεί, ή τι παίζει στους γάμους του. Αποδείχτηκε μια τεράστια επιτυχία, ένας ύμνος όσων θέλουν να περνάνε καλά, ένας ακόμα θρίαμβος της μεγαλοφυίας του Freddie». Μονίμως ανήσυχος για τον Mercury o Brian May, το είδαμε αυτό, πολύ καθαρά, στη βιογραφική ταινία Bohemian Rhapsody. Να πούμε εδώ, με την ευκαιρία, μιας και έγινε αναφορά στο τι ακούει ο κόσμος όταν οδηγεί, ότι το 2005, οι θεατές της τηλεοπτικής εκπομπής Top Gear ψήφισαν το Don’t Stop Me Now ως το καλύτερο τραγούδι όλων των εποχών για την οδήγηση. 18 χρόνια αργότερα, μια έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 2.000 οδηγοί, ανέδειξε ως δημοφιλέστερο sing-along τραγούδι το Don’t Stop Me Now, αφήνοντας στη 2η θέση το Dancing Queen των ΑΒΒΑ και στην 3η το Livin’ On A Prayer των Bon Jovi.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Το τραγούδι είναι δυναμίτης! Και μάλιστα απρόσμενης ισχύος, γιατί ξεκινάει ήρεμα-ήρεμα σαν μπαλάντα και ξαφνικά αφηνιάζει! Οι ενθουσιώδεις στίχοι του ενισχύουν την αχαλίνωτη ενέργεια που σε κυριεύει, μόλις το ακούς: ‘floating around in ecstasy’, ‘like a tiger defying the laws of gravity’, ‘traveling at the speed of light’ και -πάνω απ’ όλα- ‘oh, oh, oh, explode', σε παρασύρουν σ’ ένα τρελό head banging. Γι’ αυτό άλλωστε ήταν τόσο δημοφιλές στα πάρτι. Γιατί το έβαζες να παίξει, ύπουλα, σαν συνέχεια των slow κομματιών και έτσι έπιανες τους «μπλουζάκηδες» απροετοίμαστους πάνω στην πίστα και τους παράσερνες στους πιο έντονους ρυθμούς της ζωής τους! Τέλος πάντων, εγώ πάντα το εκμεταλλευόμουν αυτό το κόλπο. Και δούλευε!
Τις ενστάσεις για τους στίχους ομολογώ πως δεν τις καταλαβαίνω. Ίσως να μην αντιλαμβάνομαι όσο πρέπει το νόημα των στίχων, πάντως εμένα δεν μου βγαίνει πουθενά αυτή η «gay ακολασία» που ενοχλούσε κάποιους. Εγώ ακούω έναν άνθρωπο που θέλει να περάσει καλά, χωρίς αναστολές. Και, πάνω στον ενθουσιασμό του, επικαλείται όποιον του έρχεται στο μυαλό: έναν υπερηχητικό μοτοσικλετιστή, τη γυμνόστηθη Lady Godiva, ακόμα και τον αξιοσέβαστο κύριο Fahrenheit! Τέλεια! Πού είναι το πρόβλημα;
Δεν ξέρω ποια είναι η δική σας άποψη. Αν τυχόν δεν σας προέκυψε ποτέ, ως τώρα, η ανάγκη να εντρυφήσετε πάνω στους στίχους, ώστε να διαμορφώσετε γνώμη, νομίζω ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να σας βοηθήσει περισσότερο, απ’ ό,τι η γλαφυρή παντομίμα του ασυναγώνιστου David Armand:
ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ
19/7/25
Δημοσίευση σχολίου