Με το αυτοκίνητο μου να εξακολουθεί να βρίσκεται στο συνεργείο, οι καλοί μου φίλοι Όμηρος και Κώστας με πήραν στο αυτοκίνητο και καθισμένος το πίσω κάθισμα του Qashqai, φθάνω στο Terra Vibe τη στιγμή που ξεκίναγαν οι Ελβετοί Zeal & Ardor ένα ιδιότροπο avant-garde metal σχήμα που σε όποιον αρέσει αυτό το είδος με κοψίματα, διπλά φωνητικά και metal, πρέπει να πέρασε καλά. Είχαν πολύ καλό ήχο και στο τέλος χειροκροτήθηκαν. Γενικά ο ήχος ήταν καλός σε όλα τα σχήματα. Η Ολλανδή τραγουδίστρια των Nightwish, Floor Jansen βγήκε στην ώρα της, στις 20.45 και για παραπάνω από μια ώρα, ξεδίπλωσε τις σπουδαίες φωνητικές της ικανότητές, σε τραγούδια από τη δική της καριέρα, αλλά και από το προηγούμενο συγκρότημά της, τους After Forever και 5 από τους Nightwish με τα Nemo και Amaranth να ξεχωρίζουν. Επιβλητική στη σκηνή, εμφανισιακά και ερμηνευτικά, το συγκρότημα της πέρασε απαρατήρητο, με την ίδια να προετοιμάζει την ατμόσφαιρα και τη διάθεσή μας για τον Alice Cooper, που βγήκε στη σκηνή ακριβώς στις 22.30, μπροστά σε 9.000 έως 10.000 κόσμο. ξεκινώντας με τα Lock Me Up και Welcome To The Show, (απότο τελευταίο του άλμπουμ Road) για να συνεχίζει με ένα greatest hits πρόγραμμα, No more Mr.Nice Guy, I'm Eighteen, Under My Wheels, Bed of Nails, Billion Dollar Babies, Be My Lover, Lost in America, He's Back (από τα αγαπημένα μου), Hey Stoopid, Welcome to My Nightmare, Cold Ethyl (ωραία έκπληξη), Go to Hell, Poison (έγινε χαμός), School’s Out με τα απαραίτητα μπαλόνια, ένα μικρό video από τη συνεργασία του με τον ηθοποιό Vincent Price από το 1975, για να κλείσει με τα Ballad of Dwight Fry (τι ωραίο τραγούδι) και Feed My Frankenstein. Μας πήγε …τραίνο!
Τηρουμένων των χρονολογικών αναλογιών, ο 77χρονος Alice ή αν προτιμάτε Vincent Furnier, εξακολουθεί να παρουσιάζει ένα απόλυτα ενδιαφέρον show, θεαματικά πολύ πλούσιο (γκιλοτίνα, σχιζοφρενείς δολοφόνοι, μπαλόνια, μωρά, κούκλες) με τη γυναίκα του Sheryl Goddard σε πολλούς ρόλους, Αντουανέτας (ή κάτι τέτοιο), δήμιου κλπ. Πλούσιο show στην ουσία χωρίς σκηνικά(να θυμίσω ότι το 2022 στο ΟΑΚΑ είχε πλήρες σκηνικό) αλλά ήταν για ακόμα μια φορά τόσο καλός που το ξεπεράσαμε εύκολα. Όμως να σταθώ στη μπάντα του (Nita Strauss κιθάρα, Ryan Roxy κιθάρα/τραγούδι, Tommy Henriksen (όχι ο παλιός παίκτης του Παναθηναικού!) κιθάρα/τραγούδι, Chuck Garric μπάσο/φωνητικά, Glen Sobel ντραμς) που ήταν πιο ορεξάτοι από το …αφεντικό τους, με τρομερή διάθεση και κέφι, όχι μόνο έπαιξαν καλά αλλά και ήταν σημαντικό μέρος της σκηνικής παρουσίας. Σήμερα είδαμε τον δάσκαλο του Shock rock, χθες τον καλύτερο μαθητή του. Με το Feed My Frankenstein που ήταν το τελευταίο τραγούδι, μάς αποχαιρέτησε με τα γλυκύτερα λόγια "I wish all your lovely dreams....to become a nightmare".
Στο τέλος με τον κόσμο να αποχωρεί, συνάντησα τον καλό μου φίλο Χρήστο Κισατζεκιάν, ο οποίος λίγο πριν χωρίσουμε, είπε διστακτικά «μήπως το 22 ήταν λίγο καλύτερος’”. Κανείς δεν του είπε όχι, αλλά και κανείς δεν του είπε ναι!
Κείμενο: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
Φωτογραφίες: ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΡΑΝΙΔΗΣ
13/7/25
Δημοσίευση σχολίου