Λίγα χρόνια αργότερα όταν πήγα στο Λονδίνο το 1985, τον βρήκα στα μεταχειρισμένα, στην περίφημη αλυσίδα μεταχειρισμένων δίσκων Music & Video Exchange σε ένα κατάστημα που ήταν, και εξακολουθεί να υπάρχει, στο Notting Hill Gate, πολύ κοντά στο metro. Κυριολεκτικά τον βούτηξα και περίμενα πως και πώς να επιστρέψω στην Ελλάδα να τον ακούσω. Για να είμαι ειλικρινής, πέραν της πολύ καλής ερμηνείας του David Byron, τα τραγούδια σαν συνθέσεις ήταν μέτρια. 9 τραγούδια που στο τέλος δεν σου μένει κανένα, χωρίς μαγεία, χωρίς κάτι καινούργιο, μάλλον με απογοήτευσαν. Βλέπετε, προσδοκία κι η αναμονή, είχαν γιγαντώσει, αδικαιολόγητα, στο μυαλό το άλμπουμ.
Οι κόκκινες λέξεις αποτελούν links και μπορείτε να τις πατήσετε.
 |
| Αριστερά η διαφήμιση του δίσκου |
Ο Byron εξακολουθεί να είναι καταπληκτικός στις λίγες live εμφανίσεις που πραγματοποίησαν στην Μ.Βρετανία και αμέσως μετά την κυκλοφορία του πήγαν στην Αμερική, όπου άνοιγαν τις συναυλίες του Peter Frampton. Ακολούθησε μια σειρά εμφανίσεων σε μικρά clubs, πράγμα που στενοχώρησε τον David Byron που είχε συνηθίσει να παίζει σε μεγάλους χώρους (σ.σ. με τους Uriah Heep). Η εμπορική αποτυχία του δίσκου αλλά και οι μικροί χώροι που έπαιζαν, έφερε γρίνια και ένα σημείο τριβής του Byron με τους υπόλοιπους ήταν η εμφάνισή του που δεν φόραγε blue jean αλλά φανταχτερά σακάκια και παντελόνια (λαμέ) Όταν του είπαν ότι πρέπει να συντονιστεί ενδυματολογικά με τους υπόλοιπους τους είπε «The Byron does not wear jeans». Οι ημέρες τους ήταν λίγες και μετά την επσιτροφή τους από την Αμερική, η Island Records διέκοψε το συμβόλαιο τους. Ο David Byron, που ήταν μεγάλος πότης, αφού σε κάθε συναυλία του έπινε ένα μπουκάλι σαμπάνιας(!), αποχώρησε για να σχηματίσει τους Byron Band με τον κιθαρίστα Robin George και οι υπόλοιποι συνέχισαν με νέο όνομα Champion και υπέγραψαν στην Epic Records με τραγουδιστή τον Garry Bell. Δεν έκαναν όμως απολύτως τίποτα. Αντίθετα, οι Byron Band ηχογράφησαν το άλμπουμ On the Rocks(1981), ενώ το 2003δ κυκλοφόρησε το διπλό cd Lost And Found με live, ακυκλοφόρητα και πρόβες τους. Ο David Byron, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 38 ετών(!) εξ αιτίας των επιπλοκών που του δημιούργησε η κατανάλωση αλκοόλ. Λίγο πριν το θάνατο του, ο Mick Box είχε πάει σπίτι του να τον πείσει να επιστρέψει στους Uriah Heep αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
 | |
| Το εξώφυλλο του μοναδικού τους άλμπουμ με ανάγλυφα τα γράμματα. |
20/10/18
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
Έχω στη συλλογή μου τον συγκεκριμένο δίσκο και συμφωνώ απόλυτα με την κριτική. Ο χαρακτηρισμός "αδικοχαμένος" ταιριάζει απόλυτα στον David Byron.
ΑπάντησηΔιαγραφήΜετά τη διάλυση των Rough Diamond το 1977, ο David Byron μπήκε στην πιο δύσκολη περίοδο της καριέρας του. Είχε περάσει μόλις ένας χρόνος από την απομάκρυνσή του από τους Uriah Heep και, παρόλο που η φωνή του παρέμενε εντυπωσιακή, η μουσική σκηνή είχε αλλάξει δραματικά. Το πανκ και το new wave παραμέριζαν το θεατρικό, επικό hard rock που ο Byron εκπροσωπούσε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο 1978 κυκλοφόρησε το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ, Baby Faced Killer. Ο δίσκος απομακρύνθηκε από το επικό progressive hard rock των Uriah Heep και κινήθηκε περισσότερο προς το μελωδικό rock και το AOR. Παρά τα αξιόλογα τραγούδια και τη χαρακτηριστική φωνή του Byron, το άλμπουμ απέτυχε εμπορικά και πέρασε σχεδόν απαρατήρητο.
Αρνούμενος να εγκαταλείψει τη μουσική, ο Byron συνεργάστηκε με τον Robin George και δημιούργησε τους Byron Band. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε μερικά singles πριν ηχογραφήσει το άλμπουμ On the Rocks το 1981. Ωστόσο, ούτε αυτή η προσπάθεια γνώρισε επιτυχία και η καριέρα του συνέχισε να φθίνει.
Παραδόξως, το 1981, μετά την αποχώρηση του Ken Hensley, οι Mick Box και Trevor Bolder τον κάλεσαν να επιστρέψει στους Uriah Heep. Πολλοί θαυμαστές θεωρούν αυτή την πρόταση ως τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία της ζωής του. Ο Byron αρνήθηκε, πιθανώς επειδή πίστευε ότι είχαν συμβεί πάρα πολλά μεταξύ του ίδιου και του συγκροτήματος ή επειδή θεωρούσε ότι μπορούσε ακόμη να αναστήσει μόνος του την καριέρα του.
Κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο αλκοολισμός του επιδεινώθηκε σημαντικά. Φίλοι και συνεργάτες περιέγραψαν αργότερα έναν άνθρωπο βαθιά πληγωμένο από την απώλεια της παλιάς του δόξας και ολοένα πιο απομονωμένο από τη μουσική βιομηχανία. Οι ηχογραφήσεις του έγιναν σποραδικές, αν και συνέχισε να εργάζεται πάνω σε νέο υλικό. Το 1984 ηχογράφησε το τελευταίο του έργο, το οποίο κυκλοφόρησε αργότερα με τον τίτλο That Was Only Yesterday.
Στις 28 Φεβρουαρίου 1985, ο David Byron πέθανε στο σπίτι του στο Berkshire σε ηλικία μόλις 38 ετών. Η αιτία του θανάτου ήταν επιπλοκές που σχετίζονταν με χρόνια κατάχρηση αλκοόλ, συμπεριλαμβανομένης σοβαρής ηπατικής νόσου και επιληπτικών κρίσεων.
Ωστόσο, η φήμη του αποκαταστάθηκε σταδιακά μετά τον θάνατό του. Σήμερα θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς τραγουδιστές του hard rock των αρχών της δεκαετίας του 1970. Οι ερμηνείες του σε τραγούδια όπως July Morning, Easy Livin', The Wizard και The Magician's Birthday παραμένουν θεμελιώδες μέρος της κληρονομιάς των Uriah Heep.
Η ιστορία του David Byron αποτελεί μία από τις πιο τραγικές περιπτώσεις του κλασικού βρετανικού rock: ένας τραγουδιστής με τεράστιο ταλέντο, χαρισματική σκηνική παρουσία και μοναδική φωνή, που δεν κατάφερε ποτέ να ανακτήσει τη θέση που είχε κατακτήσει στα χρυσά χρόνια του hard rock της δεκαετίας του 1970. Πολλοί αναρωτιούνται ακόμη τι θα είχε συμβεί αν είχε δεχθεί την πρόταση επανένωσης με τους Uriah Heep το 1981.