ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ MUNGO JERRY
Οι Mungo Jerry Blues Band (όπως ήταν η «επίσημη"ονομασία τους) σχηματίστηκαν στο Ashford του Middlesex, το 1970 και ήταν αποκλειστικό δημιούργημα του -24χρονου τότε- Ray Dorset, που έγραφε τους στίχους και τη μουσική του γκρουπ, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε. Επιπλέον, ο Dorset ήταν και το σήμα-κατατεθέν της μπάντας, χάρη στο μαλλί αφάνα και τις φαβορίτες αλά Κόκοτα, που τον έκαναν να ξεχωρίζει από μακριά. Προσθέστε τώρα και κάτι φανταχτερά φουλάρια και κάτι δικτυωτά μπλουζάκια που φορούσε και έχετε όλο το πακέτο. Με το που τον έβλεπες, ήξερες αμέσως: «Α, οι Mungo Jerry!». Κι εδώ που τα λέμε, ήταν -ούτως ή άλλως- ο μόνος σταθερός στη σύνθεση του γκρουπ. Όλοι οι υπόλοιποι άλλαζαν διαρκώς. Η αρχική σύνθεση πάντως, αποτελείτο από τους: Ray Dorset βεβαίως (φωνή, κιθάρα), Paul King (μπάντζο, νταμιζάνα!), Colin Earl (πιάνο) Mike Cole (κοντραμπάσο). Ντράμερ δεν υπήρχε! Τα μέλη του γκρουπ έπαιζαν καθιστοί και κρατούσαν τον ρυθμό χτυπώντας τα πόδια τους στο πάτωμα (σαν το John Lee Hooker), ή φυσώντας στην άδεια νταμιζάνα (jug τη λένε αγγλικά, εξ ου και οι αρχέγονες jug bands του Μισισιπή). Γενικά, η χρήση του μπάντζου, του jug, του honky-tonk πιάνου και του κοντραμπάσου, παρέπεμπε στις παλιές καλές εποχές του ragtime και του sciffle, προξενώντας αμέσως μια γλυκιά νοσταλγία στο ακροατήριο.
ΠΩΣ ΓΡΑΦΤΗΚΕ
Όπως διηγείται ο ίδιος ο Dorset, του πήρε 10 λεπτά να γράψει το κομμάτι. Το έγραψε στη διάρκεια ενός διαλείμματος από την κανονική -έως τότε- δουλειά του (εργαζόταν στην εταιρία ρολογιών Timex). Με το που σχόλασε, έτρεξε στον παιδικό του φίλο Barry Murray, που ήταν παραγωγός στο Pye Studio 1 και του παρουσίασε το δημιούργημά του, παίζοντάς το σε μια παλιά Stratocaster. Ο Murray κατάλαβε αμέσως ότι έχουν κάτι καλό στα χέρια τους, μόνο που το κομμάτι διαρκούσε δύο λεπτά, όλο κι όλο. Για να του δώσουν μια αποδεκτή διάρκεια, αποφάσισαν να το «κοπιάρουν», να το παίξουν δηλαδή δύο φορές. Απλώς, ανάμεσα στις δύο επαναλήψεις, για να τονίσουν τον ταξιδιάρικο χαρακτήρα του τραγουδιού, θα μεσολαβούσε ο ήχος μιας διερχόμενης μοτοσυκλέτας. Έλα όμως, που μοτοσυκλέτα δεν υπήρχε διαθέσιμη, οπότε κατέγραψαν τον ήχο της εξάτμισης ενός σπορ αυτοκινήτου Triumph, που είχε ο τεχνικός ήχου του στούντιο. Τέλειο! Το κομμάτι ήταν έτοιμο να κυκλοφορήσει.
Όσο για τους στίχους, που ήταν επίσης πηγαίοι, θα λέγαμε ότι ο Dorset προσπάθησε να μεταφέρει το κλίμα της Καλιφόρνιας, έτσι όπως απεικονιζόταν στα φιλμ της εποχής, ώστε να κάνει το τραγούδι πιο «παγκόσμιο». Πάντως, σήμερα, οι στίχοι αυτοί είναι πολύ δύσκολα αποδεκτοί, μέσα στο κλίμα του “politically correct”, που έχει επικρατήσει. Πάρτε για παράδειγμα τον στίχο: ‘Have a drink, have a drive, go out and see what you can find’, δηλαδή πιες πρώτα και μετά ανέβα στ’ αυτοκίνητο και ξεκίνησε το ψάρεμα για κορίτσια! Πού να πεις σήμερα κάτι τέτοιο! Ή, ακόμα χειρότερα, τον στίχο: ‘If her daddy’s rich, take her out for a meal/ If her daddy’s poor just do what you feel’. Πολύ ρατσιστικό! Τότε όμως, δεν έδιναν μεγάλη προσοχή σε τέτοια ζητήματα. Ή μάλλον, ήταν το γεγονός ότι κανείς δεν νοιαζόταν για το τι ακριβώς έλεγαν οι στίχοι σε κάτι τέτοια ποπ τραγουδάκια. Αρκούσε η γενική εικόνα: Είναι καλοκαίρι, πίνεις τα ποτά σου, καβαλάς το καμπριολέ και πουλάς μούρη στα κορίτσια. Και όλα τούτα τα απερίσκεπτα, τα παιδιάστικα πράγματα, τα εξυμνείς με όλο αυτό το κέφι, που αναβλύζει αβίαστα από το τραγούδι, και τότε, και τώρα, και για πάντα.
Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΟ HOLLYWOOD MUSIC FESTIVAL
Κατά μία ευνοϊκή συγκυρία, το In the Summertime κυκλοφόρησε μια ημέρα πριν την έναρξη του Hollywood Music Festival. Η εντύπωση που προξένησε το τραγούδι στους 40.000 θεατές ήταν καταλυτική και λειτούργησε σαν καταπέλτης στις πωλήσεις του single. «Βγήκαμε στη σκηνή το απόγευμα του Σαββάτου», θυμάται ο Paul King (banjo, jug), «90% των θεατών ήταν μαστουρωμένοι, τους βρήκαμε ξάπλα να καπνίζουν. Με το που ξεκινήσαμε να παίζουμε, φάνηκε αμέσως ότι το άκουσμά μας, με το μπάντζο και τη φυσαρμόνικα, ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό. Το ληθαργικό, έως τότε, πλήθος άρχισε να σηκώνεται και να χτυπάει παλαμάκια και, σιγά-σιγά, έγινε χαμός! Αποτέλεσμα; Μας κάλεσαν να παίξουμε και την επόμενη ημέρα. Έτσι ξεκίνησαν όλα».
Η ΑΠΗΧΗΣΗ
Η κυκλοφορία του single, χάρη κυρίως στην εντύπωση που έκανε στο φεστιβάλ του Hollywood, ήταν θριαμβευτική. Μέσα σε μια μέρα, το τραγούδι εκτοξεύτηκε στη 1η θέση των βρετανικών charts, εκτοπίζοντας μάλιστα τη σούπερ επιτυχία των Christie, το περίφημο Yellow River. Και έμεινε στη θέση 1 για επτά συνεχόμενες εβδομάδες, κάνοντας εισπράξεις ρεκόρ, για να υποχωρήσει μόνο μπροστά στη νέα επιτυχία του Elvis Presley, το The Wonder of You. Και σκεφτείτε: Μιλάμε για μια χρονιά, που φιλοξένησε στα charts δύο τραγουδάρες των Beatles (Let it Be, The Long and Winding Road) και δύο των Simon and Garfunkel (Bridge Over Troubled Water, The Boxer). Και δεν περιορίστηκε μόνο στη Μεγάλη Βρετανία αυτή η απροσδόκητη επιτυχία. Σε 15 (!) ακόμη χώρες του κόσμου, to In the Summertime κατέκτησε την κορυφή των εθνικών charts. Στις ΗΠΑ έφτασε μέχρι τη θέση 3. Υπολογίζεται, ότι οι συνολικές πωλήσεις του τραγουδιού ανέρχονται σε 16.000.000 αντίτυπα, και συνεχίζουν! Είναι πολύ λίγα τα τραγούδια σαν αυτό, που έχουν αντέξει τόσο στον χρόνο. Και εξακολουθεί, ακόμη και σήμερα, να είναι περιζήτητο. «Είναι τιμή για εμένα, να έχω γράψει ένα τραγούδι, που έχει συσχετιστεί με τόσο ποικίλες ψυχολογικές διαθέσεις και καταστάσεις», λέει ο -80χρονος πια- Ray Dorset. «Και όσο πιο πολύ ακούγεται, τόσο πιο πολύ μοιάζει να είναι για το καλοκαίρι, ό,τι το ‘Happy Birthday to You’ για τα γενέθλια».
Δεν περιορίστηκαν μόνο σε αυτή την επιτυχία οι Mungo Jerry. Μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ανέβασαν άλλα 9 singles στα βρετανικά charts, δύο απ’ αυτά μάλιστα, το Baby Jump (1971) και το Alright, Alright, Alright (1973), στην πρώτη θέση Ανάλογες πωλήσεις υπήρξαν και σε άλλες αγγλόφωνες χώρες (Καναδάς, Νότια Αφρική). Ποτέ όμως ξανά, κάτι σαν το In the Summertime.
ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ
25/7/26
Δημοσίευση σχολίου