Είναι ποτέ δυνατόν ένα άγριο ζώο να το πας για grooming; Υπάρχει περίπτωση μία τίγρης να αφεθεί στην επαγγελματική περιποίηση που περιλαμβάνει μπάνιο, βούρτσισμα, κόψιμο νυχιών, καθαρισμό αυτιών και κούρεμα τριχώματος; Αρκετά ουτοπικό για να εφαρμοστεί στην πραγματικότητα, απόλυτα όμως ρεαλιστικό για να εφαρμοστεί, με την μεταφορική έννοια, στον μουσικό κόσμο! Εφτά χρόνια μετά το ντεμπούτο άλμπουμ τους το 1980 οι "τίγρεις" είχαν εξαλείψει ριζικά και τις τελευταίες ψαλίδες NWOBHM, έχοντας μεταμορφωθεί σε εξημερωμένες γατούλες του καναπέ (με θετικό πρόσημο το αναφέρουμε) με μία πλούσια περιποιημένη κόμη από πλήκτρα, μελωδίες και άγκιστρα, ικανά όλα τους για να ξεσηκώσουν τις αρένες. Ή μήπως όχι;
Η εμπορική στροφή των Tygers of Pan Tang είχε ήδη ξεκινήσει από το 1982 με την κυκλοφορία του τέταρτου στούντιο άλμπουμ με τον τίτλο The Cage. Μία κίνηση την οποία η εταιρεία, MCA στην προκειμένη περίπτωση, είδε να έχει μια κάποια προοπτική μονάχα αν το συγκρότημα συμφωνούσε να ηχογραφήσει περισσότερες διασκευές όπως αυτή του Love Potion No. 9. Κάπως έτσι ξεκίνησε ένας πόλεμος ανάμεσα σε εταιρεία και συγκρότημα με χαμένο τους Tygers, οδηγώντας στην διάλυσή τους. Τα γεγονότα πρόλαβαν στην στροφή τους Tygers, βάζοντας στο ράφι τις demo ηχογραφήσεις των νέων τραγουδιών καθώς επίσης και τα σενάρια για πιθανή ονομασία του άλμπουμ ως Square One. Θα έπρεπε να φτάσουμε στο 1985 για να έχουμε την συνέχεια στην γραμμή αίματος των Tygers. Ο Jon Deverill και ο Brian Dick αποφάσισαν να επανασχηματίσουν το συγκρότημα έχοντας τον Steve Lamb (πρώην Sergeant) και τον Neil Sheppard στις κιθάρες καθώς και τον Colin Irwin στο μπάσο. Αργότερα ο Dave Donaldson θα πάρει την θέση του Irwin ενώ παράλληλα οι Jess Cox και Robb Weir θα φορμάρουν τους Tyger-Tyger. Με νέο πρόσωπο και νέο ήχο θα κυκλοφορήσει την ίδια χρονιά ο δίσκος The Wreck-Age ενώ το 1987 θα έρθει το άκρως μελωδικό Burning in the Shade με δυστυχώς πολύ μικρή απήχηση οδηγώντας και πάλι στο χάος και στην διάσπαση του συγκροτήματος. Με την ματιά μας στραμμένη στο Burning In The Shade είναι αδύνατο να μην εστιάσουμε στην μελωδική μεταμόρφωση ενός συγκροτήματος που υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος του N.W.O.B.H.M. Η νέα κατεύθυνση απαιτούσε εναρμονισμό με την έντονη synth-ετική φρασεολογία, τις πολυεπίπεδες φωνητικές αρμονίες και τις ήρεμες μουσικές στιγμές. Μέρος ευθύνης καταλογίζεται στον παραγωγό Steve Thompson, ο οποίος πήρε υπό την ευθύνη του το μπάσο και τα πλήκτρα που ακούμε στο άλμπουμ, επιλέγοντας έναν καλογυαλισμένο ήχο που απείχε έτη φωτός από τον πρώιμο, ωμό βρυχηθμό του θηρίου. Πλέον οι συγκριτικές μονάδες για τους Tygers είχαν να κάνουν με συγκροτήματα όπως Journey, Survivor κτλ αποξενώνοντας πλήρως τους παραδοσιακούς οπαδούς της μπάντας. Δικαιολογημένο βέβαια από την μία, από την άλλη όμως για όσους αρέσκονταν σε μελωδίες και χιτάκια ο δίσκος ήταν και εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ καλός, ασχέτως πωλήσεων!
Το The First (the only one) είναι το τραγούδι που ανοίγει το δίσκο έχοντας ένα φωνακλαδικο ρεφρέν και αιθέρια φωνητικά που όλα ξεκαθαρίζουν πως οι Tygers δεν είναι οι ίδιοι που ήταν στο παρελθόν. Στην συνέχεια το Hit It επιλέγει να φορέσει ένα hi-tech προσωπείο στην αρχή το οποίο καμουφλάρει την τελευταία ίσως δόση επιθετικότητας που τους συνδέει με τα παλιά. Αν στο μυαλό σας έρθουν οι Uriah Heep με αυτό το τραγούδι τότε είστε σε σωστό δρόμο. Το Dream Ticket είναι ένα mid tempo διαμάντι. Το αμερικανικό όνειρο με τα φώτα της πόλης και τους μοναχικούς αυτοκινητόδρομους την νύχτα ζωντανεύει και πάλι. Στο ίδιο ύφος συνεχίζει και το Sweet Lies. Μάλιστα η εισαγωγή με πλήκτρα μου θυμίζει το Too Late των δικών μας Wild Rose.
Ένα δράμα δεμένο με νότες αφορά η πρώτη ήρεμη στιγμή του άλμπουμ. Τίτλος, Maria! Σίγουρα δεν είναι από τις μπαλάντες που θα σε πιάσουν με την μία αλλά με συνεχόμενες ακροάσεις αναδύεται το μεγαλείο αυτού του τόσο ιδιαίτερου τραγουδιού. Δώστε βάση στην σπαρακτική ερμηνεία του Jon Deverill. Η ώρα του απόλυτου hit του άλμπουμ έρχεται με την κομματάρα Hideaway. Δίχως πολλά πολλά, μιλάμε για ένα μελωδικό ύμνο που του αρμόζει να δικαιωθεί ακόμα και σήμερα, ύστερα δηλαδή από σαράντα σχεδόν χρόνια! Το Open To Seduction είναι ένα κλασικό hard rock τραγούδι που δεν εντυπωσιάζει ενώ πιο ήρεμο και ταξιδιάρικο είναι το The Circle Of The Dance. Γκαζωμενο με ωραίο ρεφρέν, ενέργεια και γενικά πολύ καλή δομή έρχεται στα ηχεία μας το τραγούδι απορία Are You There?. Φινάλε έχουμε με το The Memory Fades, μία κατάλληλη μουσική κλεισίματος του άλμπουμ καθώς οι τόνοι θα πέσουν αφήνοντας μία δόση νοσταλγίας για πράγματα και καταστάσεις που δεν θα ξαναγυρίσουν ποτέ!
Όσοι ψάχνετε την μελωδική στροφή μεγάλων heavy metal συγκροτημάτων σε κάποια φάση της καριέρας τους, εδώ είστε! Για τους Tygers Of Pan Tang ο συγκεκριμένος δίσκος είναι η πιστοποιημένη προσπάθεια καλλωπισμού τους προκειμένου να λειανθούν οι αιχμηρές γωνίες των πρώτων χρόνων παρουσιάζοντας μια πιο εκλεπτυσμένη, κομψή πλευρά του εαυτού τους. Μην τον προσπεράσετε!
ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
24/6/26
Δημοσίευση σχολίου