Τρία παιδιά απέκτησε ο Frank Sinatra, δύο κόρες κι έναν γιό. Τρία παιδιά, που τους χαρίστηκε γενναιόδωρα το σπάνιο ταλέντο του πατέρα τους και χάραξαν τη δική τους πετυχημένη πορεία στο χώρο της μουσικής και των θεαμάτων. Ειδικά η πρωτότοκη κόρη του, η Nancy (γεννήθηκε στις 8-6-1940) τα κληρονόμησε όλα, και σε αφθονία: Την εκφραστική φωνή του πατέρα της, τις υποκριτικές του ικανότητες, τη γοητεία του, όλο το πακέτο. Κι όμως, παρόλο που -εικοσάχρονη ακόμα- είχε εξασφαλίσει ένα καλό συμβόλαιο με την Reprise Records και παρόλο που της είχαν εμπιστευτεί, αμέσως σχεδόν, κάπου δέκα singles, δεν κατόρθωσε να συγκινήσει την αγορά. Η Nancy είχε αρχίσει να απογοητεύεται, ώσπου ξάφνου, το 1965, συναντά τον Lee Hazlewood και, από κει και πέρα, η τύχη της αλλάζει ριζικά.
Ο Lee Hazlewood ήταν ένας country/western συνθέτης και τραγουδιστής, που είχε γράψει την μεγάλη επιτυχία Peter Gunn (1959). Προσπαθώντας να επενδύσει -όσο γινόταν- στην αναγνωρισιμότητα που απέκτησε μέσα απ’ αυτήν την επιτυχία, ο Hazlewood μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου βιοποριζόταν γράφοντας τραγούδια για μεγάλους αστέρες, όπως τον Dean Martin και την Dusty Springfield. Μοιραία, γνωρίστηκε και με την Nancy Sinatra, για την οποία έγραψε το τραγούδι “So Long, Babe”, που -επιτέλους- γνώρισε μια μέτρια επιτυχία. Είμαστε πια στο 1965, όταν οι δυο τους αποφασίζουν να κυκλοφορήσουν ένα ακόμα τραγούδι, προσμένοντας μια ανάλογη επιτυχία. Τούτη τη φορά όμως, πετυχαίνουν jack pot! Διότι, το προϊόν της νέας τους συνεργασίας, δεν είναι άλλο από το κλασικό, το αρυτίδιαστο These Boots Are Made For Walkin, που έκανε θραύση σε κάθε χώρα που κυκλοφόρησε.
COME ON, BOOTS; START WALKING!
Το These Boots Are Made For Walkin”, το είχε γράψει ο Hazlewood κανα-δυο χρόνια νωρίτερα. Μάλιστα, τον τίτλο του τραγουδιού τον εμπνεύστηκε από μια ατάκα του Frank Sinatra σε ένα κωμικό γουέστερν, ονόματι 4 for Texas(1963): They tell me them boots ain't built for walkin”. Όσο για το ρεφρέν, είχε ακούσει έναν μεσόκοπο καουμπόι να καυχάται, μέσα σ’ ένα σαλούν, ότι αν τυχόν αμφισβητήσει η γυναίκα του τον αρχηγικό του ρόλο στο σπίτι, θα την τσαλαπατήσει με τις μπότες του: I am the boss of my house, and these boots will walk all over her the day that I'm not. Τέλος πάντων, πολύ καουμποϊλίκι στους στίχους, είχε και κάτι μάγκικες εκφράσεις, όπως You keep lyin’ when you oughta be truthin, δεν φαινόταν να ταιριάζει καθόλου σε μια τραγουδίστρια, και μάλιστα της φινέτσας και της ευαισθησίας της Nancy Sinatra. Εκείνη όμως, ξετρελάθηκε μόλις το άκουσε και ήθελε να το τραγουδήσει. Ο Hazlewood, που ο καημένος το είχε γράψει για τον εαυτό του, προσπάθησε να την μεταπείσει, εκείνη όμως ήταν ανένδοτη. Είχε άλλωστε κι ένα πολύ πειστικό επιχείρημα: «Το να λέει ένας άντρας, ότι θα σε τσαλαπατήσει με τις μπότες του, είναι κάτι βίαιο και απωθητικό. Όταν όμως το λέει μια κοπελίτσα, γίνεται χαριτωμένο», είπε η Nancy και τον έπεισε.
Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ
Μόλις μαθεύτηκε στην πιάτσα, ότι ο περιζήτητος Lee Hazlewood μπαίνει στο στούντιο, μαζεύτηκε αμέσως η αφρόκρεμα των session μουσικών του Λος Άντζελες, όλων αυτών που ήταν γνωστοί με το συλλογικό όνομα The Wrecking Crue. Ανάμεσά τους, ο Hal Blaine στα drums, οι Al Casey, Tommy Tedesco και Billy Strange στις κιθάρες, οι Ollie Mitchell, Roy Caton και Lew McCreary πνευστά, η Carol Kaye στο μπάσο και, κυρίως, ο Chuck Berghofer στο κοντραμπάσο, ο άνθρωπος που ευθύνεται για την τόσο χαρακτηριστική μπασογραμή του τραγουδιού. Ήθελε, βλέπετε, ο Hazlewood να αναδεικνύεται στην ενορχήστρωση το «περπάτημα» των μποτών και ο Berghofer είχε την έμπνευση να το περιγράψει μουσικά, κατεβαίνοντας το άταστο μπάσο του σε τέταρτα του τόνου. Πολύ πετυχημένο! Μια ακόμα εξαιρετική ιδέα ήταν η επιλογή του Hazlewood να τραγουδήσει η Nancy σε χαμηλότερη κλίμακα, ώστε να προσθέσει στην ερμηνεία της την απαραίτητη μαγκιά. Από τότε καθιερώθηκε αυτή η κοντράλτο φωνή της Nancy Sinatra, αφού της εξασφάλισε μια μοναδικότητα στο άκουσμά της. Η ίδια η Sinatra πάντως, εξομολογήθηκε αργότερα ότι δεν της άρεσε καθόλου ο τύπος, που καθιέρωσε μέσα από το These Boots Are Made for Walkin: «Η εικόνα μου σ’ αυτό το τραγούδι, δεν ταιριάζει καθόλου με εμένα», λέει η ίδια, «το ‘Boots’ έχει μια σκληρότητα που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον αληθινό εαυτό μου».
ΑΠΗΧΗΣΗ ΣΕ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟ
Το τραγούδι κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1965 και έως τον Φεβρουάριο της επόμενης χρονιάς ανέβηκε στην κορυφή του Billboard Hot 100, όπως και του UK Singles Chart. Γενικότερα, όπου κυκλοφόρησε γινόταν αστραπιαία hit. Οι κριτικές του μουσικού Τύπου ήταν ιδιαίτερα θερμές. Χαρακτηριστικά, το περιοδικό Billboard περιγράφει το τραγούδι ως fine folk-rock material και επαινεί τις φωνητικές δυνατότητες της Nancy Sinatra, καθώς και τον κιθαρισιτκό ρυθμό του Billy Strange. Όπως ήταν αναμενόμενο, ακολούθησαν πολλές διασκευές του τραγουδιού, από καλλιτέχνες ετερόκλητων μουσικών ειδών (metal, pop, rock, punk, country, dance), με πιο σημαντικές αυτές των Megadeth, Billy Ray Cyrus και Jessica Simpson. Το 2020, η ηχογράφηση της Sinatra από το 1965 εντάχθηκε στο Grammy Hall of Fame.
ΕΝΑ ΠΡΩΙΜΟ VIDEO CLIP
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα συστατικά μιας βέβαιης επιτυχίας (σύνθεση, εκτέλεση, παραγωγή), η δισκογραφική εταιρία της Nancy, η Reprise Records, αποφάσισε να προικίσει το τραγούδι και με ένα φιλμάκι προώθησης (promotional film), όπως αποκαλούντο τότε τα video clips. Στην πραγματικότητα, επρόκειτο για ένα βίντεο, κατασκευασμένο για να παίζεται σε ένα Scopitone video julebox. Μικρή παρένθεση: Τι είναι πάλι αυτό το Scopitone video julebox; Λοιπόν, επρόκειτο για ένα jukebox εφοδιασμένο με οθόνη τηλεόρασης, όπου μπορούσες να παρακολουθήσεις ένα βίντεο της προτίμησής σου, ρίχνοντας λίγα κέρματα στη συσκευή. Το Scopitone κατασκευάστηκε από την εταιρία Color-Sonics και πρωτοδιαδόθηκε στην Ευρώπη (Γαλλία, Γερμανία, Μεγάλη Βρετανία). Στις ΗΠΑ άργησε λίγο να διαδοθεί.
Την εποχή που κυκλοφόρησε το βίντεο Boots, υπήρχαν περίπου 500 Scopitone στην Αμερική, εγκατεστημένα σε diners και cocktail bars, όπου οι πελάτες συνήθιζαν να χορεύουν κιόλας λιγάκι, απολαμβάνοντας το ποτό τους. Μάλιστα, κάποια από αυτά τα bars ήταν Go-Go Bars (πολύ της μόδας στα 60s), παρουσίαζαν δηλαδή κάποιες χορεύτριες, που χόρευαν πάνω στους πάγκους ή στα τραπέζια, παρακινώντας τους πελάτες να χορέψουν. Αυτή η παρότρυνση λοιπόν (Go! Go! Dance!) έδωσε στις χορεύτριες το όνομα Go Go Dancers. Το πιο διάσημο τέτοιο bar ήταν το Whisky-a-Go-Go, στο Λος Άντζελες, όπου οι Go Go Dancers χόρευαν μέσα σε κλουβιά, που κρέμονταν από την οροφή. Α, και μια λεπτομέρεια: Οι κοπέλες αυτές φορούσαν συνήθως μπότες, κατά προτίμηση λευκές.
Η εταιρία Reprise Records αφουγκράστηκε την τάση των καιρών και παρουσίασε το τέλειο βίντεο: Τη Nancy να φοράει μπότες και να τραγουδά το "These Boots Are Made for Walkin'" συνοδευόμενη από ένα μπαλέτο από Go Go dancers, που φορούσαν μπότες, πουλόβερ και … σχεδόν τίποτε άλλο. Χαμός! Το βίντεο γυρίστηκε στα Paramount Studios, από τον σκηνοθέτη και χορογράφο Robert Sidney, σε παραγωγή της Official Films, και αποτέλεσε μια διαχρονική επιτυχία. Σκεφτείτε, ότι όταν πρωτοανέβηκε στο YouTube το 2010, χτύπησε πάνω από 100 εκατομμύρια θεάσεις.
Ο ΑΠΟΗΧΟΣ
Συμβαίνει συχνά στη μουσική σκηνή, όταν ξεκινάς με ένα super hit, να μην μπορείς να ξεπεράσεις αυτή την επιτυχία και να χαρακτηρίζεσαι, τελικά, ως one-hit-wonder. Στη Nancy δεν συνέβη καθόλου αυτό. Η συνεργασία της με τον Lee Hazlewood συνεχίστηκε πολύ αρμονικά σε όλη τη δεκαετία του ’60, αλλά και αρχές δεκαετίας του ’70, φέρνοντας τουλάχιστον άλλα 10 τραγούδια της στο Top 40, είτε σόλο είτε σαν ντουέτα, όπως με τον Hazlewood (με πιο επιτυχημένο το Summer Wine), ή με τον αξεπέραστο πατέρα της (το διαχρονικό Something Stupid, που πήγε Νο 1 το 1967). Δυστυχώς, στις αρχές του ’70, ο Hazlewood μετακόμισε στη Στοκχόλμη, για λόγους φορολογικούς, αλλά και για να αποφύγει τη στράτευση του γιου του στο Βιετνάμ, με αποτέλεσμα να λυθεί αυτή η τόσο παραγωγική συνεργασία.
Δυο λογάκια ακόμα, πριν κλείσουμε: Η Nancy διανύει το 86ο έτος της ηλικίας της και είναι μια χαρά. Ο Hazlewood απεβίωσε το 2007. Το 1996, η Nancy δώρισε τις περίφημες μπότες της στο Hard Rock Cafe του Beverly Hills.
ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ
9/5/26
Δημοσίευση σχολίου