Τα πρώτα μεγάλα rock συγκροτήματα που εμφανίστηκαν προς τα τέλη της δεκαετίας του 60, είχαν ένα αυστηρά προσηλωμένο ήχο προς το blues. Αυτό συνέβη και με τον ήχο των Cream, με τον Eric Clapton να είναι αποδεκτός για δεξιοτεχνία του αλλά και τον επηρεασμό του από τους Robert Johnson και Muddy Waters. Επιρροές που ακουγόντουσαν στο παίξιμό του και έγιναν εμβλήματα της ηχητικής ταυτότητας των Cream. Μόλις 2 χρόνια αργότερα, από τη δημιουργία των Cream, στο προσκήνιο εμφανίστηκαν οι Led Zeppelin και όταν το καλοκαίρι του 1968, οι Cream διαλυόντουσαν, οι Led Zeppelin μόλις άρχιζαν να διαμορφώνονται. Και τα δύο συγκροτήματα παρουσίαζαν ένα blues rock ήχο, με επιδέξια rhythm section (μπάσο/ντραμς), συμπληρωμένα από εμβληματικά πρωταγωνιστικά μέλη, με τους κιθαρίστες να ξεχωρίζουν και με τους Led Zeppelin να διαθέτουν έναν εξαιρετικό τραγουδιστή. Παρ’ όλα αυτά οι Cream ποτέ δεν είδαν στους Zeppelin σαν φυσικούς διαδόχους, διακρίνοντας ναι μεν μια προσήλωση στο blues αλλά και μια απόκλιση από τον αυτοσχεδιασμό και τη μουσική πειθαρχία. Το αξιοπερίεργο είναι ότι ο Clapton που είναι το μόνο εν ζωή μέλος των Cream, δεν δείχνει καμία εκτίμηση στη λογική ότι οι Led Zeppelin ήταν οι συνεχιστές τους. «Είχαμε μια πολύ ισχυρή βάση στο blues και στη jazz», εξήγησε ο Clapton στον Nigel Williamson το 2004. «Οι Led Zeppelin ανέλαβαν την κληρονομιά μας. Αλλά μετά την πήγαν κάπου και δεν το εκτίμησα». Ωστόσο, ο Clapton δεν ήταν το μόνο μέλος του συγκροτήματος που είχε κάτι να πει για την βασιλεία των Led Zeppelin. Πριν από τον θάνατό τους το 2014 και το 2019 αντίστοιχα, οι Jack Bruce και Ginger Baker επέκριναν το Μεγάλο Συγκρότημα, με τον μπασίστα να μην διστάζει να πει « Fuck off, Zeppelin, you’re crap”! «Πάντα είσαστε χάλια και δεν θα γίνεται ποτέ τίποτα άλλο. Το χειρότερο είναι ότι ο κόσμος πιστεύει τις ανοησίες που του πουλάνε.
Οι Cream είναι δέκα φορές καλύτεροι από τους Led Zeppelin. Θα συγκρίνεις τον Eric Clapton με τον γαμημένο τον Jimmy Page;» Κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης με τον σκηνοθέτη Jay Bulger για το ντοκιμαντέρ του 2012 "Beware of Mr. Baker", ο Baker επέκρινε αρκετούς από τους συναδέλφους του, εκφράζοντας σεβασμό για τον ντράμερ των Rolling Stones, Charlie Watts και απέρριψε τυχόν συγκρίσεις αυτού με τους Keith Moon και John Bonham. Αναγνωρίζοντας την ικανότητα του Bonham, ο Baker απέφυγε να κάνει περαιτέρω κομπλιμέντα. «Το ευρύ κοινό είναι τόσο γαμημένα χαζό που κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί ότι ο Bonham ήταν έστω και λίγο κοντά σε αυτό το είδος ντράμερ που είμαι εγώ, είναι απλώς εξαιρετικός».
Α.Ρ.
8/5/25
Δημοσίευση σχολίου