16 ολόκληρα χρόνια, έχουν περάσει από εκείνο το βράδυ της 24 Ιουνίου 2010, όπου οι Metallica έκαναν την τελευταία εμφάνισή τους στη χώρα μας, κατά τη διάρκεια του Sonisphere Festival, ως μέρος της Big Four toue, μαζί με Slayer, Megadeth και Anthrax. Φαίνεται ότι ήταν πάαααρα πολλά καθώς η αναγγελία της φετινής περιοδείας τους, δημιούργησε πραγματικό παροξυσμό, με τα εισιτήρια να εξαφανίζονται σε λιγότερο από μια ημέρα και να κερδίζουν τον άτυπο τίτλο της Συναυλίας της Χρονιάς, ΠΡΙΝ ακόμα γίνει!
Ο ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΝΩΡΙΤΕΡΑ (8 Μαϊου)
Πρώτη φορά στη χώρα μας άνοιξε pop up store και αυτό που συνέβη το 3ήμερο της 8η, 9ης και 10ης (ειδικά των πρώτων 2 ημερών) Μαϊου στην Τεχνόπολη ήταν ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Κατ’ αρχάς να εξηγήσω ότι pop up store είναι ένας προσωρινός χώρος λιανικής πώλησης που ανοίγει για μικρό χρονικό διάστημα, συνήθως για λίγες ημέρες, για την πώληση προϊόντων. Ο χώρος ήταν προγραμματισμένο να ανοίξει τις 10 το πρώϊ της Παρασκευής, με τον κόσμο να έχει καταλάβει ΟΛΟ το πεζοδρόμιο για εκατοντάδες μέτρα (σ.σ. ίσως και χιλιόμετρο!), περιμένοντας υπομονετικά. Και δεν έφθανε εκεί η υπομονή του, αφού ήταν τόσο μεγάλη η προσέλευση, που έπρεπε να βγουν κάποιοι για να μπουν άλλοι! Το φθηνότερο t- shirt έκανε 45ε και υπήρχαν ειδικά σχεδιασμένα για τη συναυλία της Αθήνας που εξαφανίστηκαν όπως και το τελευταίο άλμπουμ τους 72 Seconds σε ειδική αθηναϊκή συναυλία, που κόστιζε 60e και εξαφανίστηκε την πρώτη ημέρα! Χωρίς υπερβολή, δεν υπήρξε άνθρωπος που να μην αγόρασε κάτι. Ένα t-shirt (σ.σ. μόνο ένα;), ποτήρια, κούπες, παπούτσια, pins, μπαντάνες, skateboard, θερμός, ειδικά σχεδιασμένη αφίσα για την Αθήνα, μικρά ψυγεία, κλειδοθήκες και φυσικά δεκάδες διαφορετικά T-shirt. Υπήρξε μια καταναλωτική μανία με ανθρώπους (λίγους) να φεύγουν με γεμάτα τα χέρια με τη μεγάλη μαύρη χάρτινη σακούλα να γίνεται το απόλυτο collector’s item!
 |
| Πάνω δεξιά τσάντα, skateboard, ο κόσμος, Φωτογραφια Αλέξανδρος Ριχάρδος |
9 ΜΑΙΟΥ 2026
Φωνή, Μπάσο, Κιθάρα, Ντραμς
Με τις πόρτες να ανοίγουν στις 4 και τον κόσμο ήδη να περιμένει για να πιάσει θέση μπροστά από την κυκλική 360ο σκηνή, οι Knocked Loose μού ακούστηκαν εντελώς αδιάφοροι με τον ήχο τους, τουλάχιστον εκεί που καθόμουν, στην 5, να είναι κακός, για να περιμένω με μεγαλύτερη διάθεση τους Gojira που είχαν αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στο περυσινό Release. Δεν τους είχα δει πέρυσι και δεν είναι από τα συγκροτήματα που μού αρέσουν, αλλά στάθηκαν αντάξιοι των προσδοκιών, με τα 10 κομμάτια τους να αποσπούν πολύ χειροκρότημα αλλά όπως και να το κάνουμε ο κόσμος που είχε αρχίσει να γεμίζει το Ολυμπιακό Στάδιο, περίμενε ανυπόμονα τους Metallica. Με τα Creeping Death και For Whom the Bell Tolls, να είναι τα εναρκτήρια τραγούδια, ο κόσμος που είχε πια κατακλύσει το Στάδιο, ήταν έτοιμος να δεχτεί ένα καλοπρογραμματσμένο best of setlist, που ικανοποίησε τους πάντες. Πουθενά δεν έκανε κοιλιά, με το 4μελές συγκρότημα να δείχνει ότι παίζει με διάθεση, ύμνους σαν τα Unforgiven, Fuel, Fade to Black, Wherever I May Roam, Nothing Else Matters, το Saabbathικό Sad But True, One, Seek & Destroy με τα κιτρινόμαυρα μπαλόνια να χοροπηδούν στην αρένα, τον ύμνο Master of Puppets για να κλείσουν με το Enter Sandman και το Ecstasy of Gold του Ennio Morricoane. Και ανάμεσά τους, τα Moth Into Flame, το πολιτικοκοινωνικό King Nothing που δεν νομίζω να εκτιμήθηκε ούτε στην εποχή του ούτε τώρα, και το Lux Aeterna από το τελευταίο άλμπουμ τους.
ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΑΔΑ
Και ανάμεσά τους, ένα πέρασμα από τον «Ζορμπά» και το «Δεν χωράς πουθενά» από τις «Τρύπες» προκαλώντας τάσεις παραληρήματος (για να το γράψω κομψά). Με τις οθόνες να έχουν γεμίσει από τη Γαλανόλευκη, ο Kirk Hammett, ντυμένος με κόκκινο παντελόνι και ίδιας απόχρωσης πουκάμισο, πλέκει το εγκώμιο της Ελλάδας, λέγοντας «κάθε φορά που πιάνω την κιθάρα μου, παίζω ελληνικό πολιτισμό, κλίμακες που φτιάχτηκαν από τους προγόνου σας. Η μουσική θεωρία δημιουργήθηκε εδώ στην Αθήνα από τον Πυθαγόρα. Κάθε φορά που παίζω την κιθάρα μου, παίζω την ελληνικό πολιτισμό με τις χορδές μου» για να καταχειροκροτηθεί. Εδώ να γράψω ότι από προσωπική εμπειρία γνωρίζω ότι ο Hammett έχει έλθει αρκετές φορές για διακοπές στη χώρα μας, ειδικά στην Κρήτη!
Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ
Ο Hetfield πλησιάζει το μικρόφωνο και αφιερώνει το επόμενο κομμάτι στον Σπύρο. «Σπύρο are you here?” για να συμπληρώσει «Ένας μικρός μας φίλος από το Make a Wish Sπου ήλθε εδώ με τις ωτοασπίδες του και τσάκισε τον καρκίνο». Ο κόσμος καταχειροκρότησε, η συγκίνηση διάχυτη.
Ο ΚΟΣΜΟΣ
Το Στάδιο ήταν γεμάτο. Εν μπορώ να υπολογίσω τον κόσμο, αλλά σίγουρα ήταν πάνω από 70.000. Σχεδόν σε όλα τα sites και τη τηλεοπτικά δελτία, διάβασα για 80.000. Κανείς δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό, αφού ο ένας τον…αντιγράφει από τον άλλον. Σίγουρα ήταν η πολυπληθέστερη metal συναυλία στη χώρα μας. Δεν μεγάλωσε το metal κοινό στη χώρα μας αλλά πήγε και πολύς κόσμος που δεν είχε καμία σχέση με το είδος. Και καλά κάνανε! Βγαίνοντας, πρώτη φορά είδα ΕΞΩ από το στάδιο τόσο πολύ κόσμο να κάθεται και να ακούει. Υπολογίζω περισσότερους από 1000 ανθρώπους να βρίσκονται ΜΟΝΟ έξω από την 5, το ίδιο συνέβαινε σε όλες τις θύρες. Αν προγραμμάτιζαν και δεύτερη ημέρα, σίγουρα θα ήταν sold out.
ΤΟ CD
Ήδη έχει ανακοινωθεί μέσω του επίσημου site τους, η κυκλοφορία του cd της αθηναικής συναυλίας, αντί 24.99$. Μπορείτε να το παραγγείλετε από εδώ Προσοχή στα ταχυδρομικά γιατί έρχεται από Αμερική.
ΣΕ ΤΕΛΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
Μεγαλείο. Δεν πρέπει να έφυγε άνθρωπος που να μην ήταν ικανοποιημένος. Ίσως οι die hard οπαδοί να ήθελαν ένα πιο ψαγμένο set list, δεν πειράζει πάντα υπάρχει η αναμονή για την επόμενη φορά. Η 360ο στρογγυλή σκηνή (σ.σ. σάς θύμισε 360° Tour των U2 στον ίδιο χώρο το 2010;) Έδωσε προοπτική με τα σκηνικά να βλέπουν προς όλες τις κερκίδες, με το κοινό να έχει απευθείας οπτική και τους μουσικούς να μην είναι στατικοί. Απορίας άξιο πως ένα metal συγκρότημα του επιπέδου των Metallica έφερε τόσους celebrities στο Στάδιο. Πολύ θα ήθελαν να ήξερα αν είχαν ακούσει ένα κομμάτι τους εκτός των Unforgiven, Nothing else και Enter Sandman. Αλλά τώρα γιατί ασχολούμαι με αυτούς;
Δεν ξέρω αν θα ξανά δούμε τέτοια συναυλία όχι μόνο metal, αλλά γενικότερα, ανεβάζοντας τον πήχη για το βράδυ της 23ης Μαϊου στον ίδιο χώρο.
Κι όλα αυτά με ένα μπάσο, μια κιθάρα και ένα ντραμς!
Κείμενο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΣΛΑΝΙΔΗΣ
Φωτογραφίες: Νίκος Καμπάνης (Νίκο, σ ευχαριστώ)
10/5/26
Δημοσίευση σχολίου