Το 1974, οι Camel είχαν κυκλοφορήσει 2 πολύ καλά άλμπουμ, το πρώτο το ομώνυμο που εμπορικά δεν πήγε καλά και το Mirage, που έδειξε ότι το αγγλικό συγκρότημα είχε δυνατότητες αλλά και πάλι εμπορικά δεν ...πήγε. Αλλά όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, αν δεν φέρεις χρήματα στην εταιρεία, δύσκολα να συνεχίσεις….Οι Camel είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν μια αυξανόμενη βάση θαυμαστών και με το Mirage να φθάνει στο Νο 149 του αμερικάνικου chart (σ.σ.not bad), με τον ατζέντη τους να ετοιμάζει μια περιοδεία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Όμως πριν φύγουν, έπαιξαν στο ιστορικό λονδρέζικο club, Marquee, που στην ουσία ήταν μια από τις τελευταίες εμφανίσεις τους πριν αρχίσουν παίζουν σε μεγαλύτερους χώρους. Εκείνη η βραδιά, το ημερολόγιο έδειχνε 30 Οκτωβρίου 1974 και στο κατάμεστο club, η ιστορική σύνθεση του συγκροτήματος, Andrew Latimer κιθάρα, τραγούδι, φλάουτο, Peter Bardens πλήκτρα, Doug Ferguson μπάσο και Andy Ward ντραμς, ηχογράφησε τη συναυλία, με σκοπό την έκδοση του μόνο σε ραδιοφωνικούς σταθμούς στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ. 50 χρόνια μετά, η συναυλία εκείνης της βραδιάς κυκλοφόρησε σε 2πλό cd με τίτλο Earthrise, Live at the Marquee 1974 και το πρώτο που γίνεται αντιληπτό, είναι η μεστότητα του ήχου τους, με το μεγαλύτερο μέρος του υλικού να προέρχεται από τα δύο πρώτα άλμπουμ τους. Η πρώιμη εμφάνιση κομματιών τους όπως τα Rhayader Goes to Town/The Snow Goose που συμπεριλήφθηκαν στο επόμενο άλμπουμ τους Snow Goose αποτελεί δείγμα αναφοράς για τους fans τους. Ερχόμενος στα κομμάτια, ξεχωρίζω την κιθάρα του Andy Latimer, που εκείνη τη βραδιά ήταν πολύ ορεξάτος και το (πάντα) πλούσιο ήχο των πλήκτρων του Pete Barden. Έχοντας ακούσει πολλές φορές το άλμπουμ, δεν αισθάνομαι ότι υπάρχει κάποια «χαμηλή» στιγμή, αντίθετα εκείνο που μου έμεινε με την πρώτη κιόλας ακρόαση ήταν η ζωντάνια και η ενέργεια, που για να είμαστε ειλικρινείς δεν συναντάς εύκολα στα studio άλμπουμ τους.
Κομμάτια σαν τα Arubaluba, Nimrodel/The Procession/The White Rider (διάρκειας 10 λεπτών), τη μουσική τους εμπνεύστηκε ο Latimer από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, έχουν πολύ ενδιαφέρον. Το ίδιο συμβαίνει και με τα 50 λεπτά του 2ου cd, όπου πρέπει να γίνει ειδική αναφορά στην ύπαρξη του jazz/fusion, Homage to the God of Light, που κυκλοφόρησε στο προσωπικό άλμπουμ του Pete Bardens, The Answer! Καλό live, τόσο για τους fans του συγκροτήματος, όσο και τους ακροατές του ορθόδοξου progressive της δεκαετίας του 70!
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
12/5/26
Δημοσίευση σχολίου