Η σύντομη στάση στους Poison άνοιξε μια άλλη πόρτα, αλλά δεν έλυσε το πρόβλημα του. Στο Native tongue είναι κυριαρχικός και έδειξε στους Poison τον δρόμο για να ξεφύγουν από τα στενά όρια του glam και hair metal. Ήδη είχε βάλει περισσότερο feeling, περισσότερο blues, περισσότερη ψυχή στο παίξιμο του. Εδώ θα σας πρότεινα να ακούστε χωρίς ενδοιασμό και δισταγμό τόσο το Native tongue όσο και το εκπληκτικό Seven days live, που έκανε μαζί τους για να δείτε πόσο το παίξιμο του δίνει μια πολύ διαφορετική διάσταση στους Poison αλλά και πόσο τους ανεβάζει επίπεδο. Όταν όμως και αυτό το κεφάλαιο έκλεισε, ο Kotzen δεν γύρισε πίσω για να ανακυκλώσει την πορεία του. Προχώρησε μπροστά και το έκανε με τρόπο που, για τα δεδομένα του 1994, έμοιαζε σχεδόν αντιεμπορικός και αναπάντεχος. Βέβαια σήμερα, είναι πολύ πιο εύκολο να κριθεί αυτό εδώ το άλμπουμ, γιατί έχουμε πια παρακολουθήσει την πορεία του και ξέρουμε πόσο αναπάντεχος μουσικός είναι, αλλά και έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα του συνολικού έργου του. Αλλά τότε το Mother Head's Family Reunion ήταν μια έκπληξη πρώτου μεγέθους. Για αυτό ακριβώς, η εποχή και το περιβάλλον ενός άλμπουμ πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν όταν κοιτάμε προς τα πίσω γράφοντας για αυτό.
Το Mother Head's Family Reunion είναι ο δίσκος που δεν περίμενε κανείς, αλλά και αυτό, σε ένα σχήμα λόγου, δεν περίμενε κανέναν, ούτε ζήτησε ποτέ την έγκριση κανενός. Δεν φτιάχτηκε για να ικανοποιήσει κανέναν. Μόνο τον δημιουργό του. Δεν σου δίνει hooks για να πιαστείς, δεν σου πετάει riffs για να θυμάσαι. Είναι ο δίσκος που θα σε εκπλήξει όμως! Απλώνεται και περιμένει να τον ανακαλύψεις. Αν τελικά αυτό συμβεί, καταλαβαίνεις ότι εδώ το κέντρο βάρους έχει αλλάξει, σε σχέση με την ακρίβεια, την ταχύτητα και στα ατελείωτα σόλο που ίσως κάποιος να είχε προσδοκία να ακούσει. Ο Kotzen ήταν και είναι μια κατηγορία μόνος του, απλά για να γίνει αυτό που είναι σήμερα διέσχισε έναν μουσικά τολμηρό και ποικιλόμορφο δρόμο. Και σε αυτόν εδώ τον δίσκο καταλάβαμε ότι αυτό το παλικάρι, είχε πολλά στο μυαλό του να κάνει και να παίξει. Και εδώ μας έδωσε ένα άλμπουμ γεμάτο funk rock, blues και soul! Οι κιθάρες υπάρχουν, αλλά δεν κάνουν επίδειξη. Υπηρετούν. Τα κομμάτια κινούνται με μια χαλαρή αυτοπεποίθηση που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα, αυτό ονομάζεται απελευθερωμένη έκφραση! Τα Socialite και το Used σε παίρνουν από τα μούτρα, το πιο rock A love divine αναπνέει και εξελίσσεται χωρίς βιασύνη, το Soul to soul σε κρατάει μέσα από το ρυθμό του, ενώ το ομώνυμο κομμάτι δίνει από νωρίς το στίγμα πως εδώ δεν μιλάμε για ένα ακόμη τυπικό hard rock album. To Where did our love go ή το Testify από την άλλη, θα το ζήλευαν και οι MR. Big και οι Bad Company. Ακόμα και το Reach out I’ll be there των Four Tops, δεν μοιάζει με απλή διασκευή, είναι φανερή δήλωση κατεύθυνσης.
Είμαι σίγουρος πως αυτός ο δίσκος που θα μπορούσε να σταθεί άνετα δίπλα σε δουλειές του Glenn Hughes, όχι ως σύγκριση για εντυπωσιασμό, αλλά ως κοινή γλώσσα γιατί τα soul και το funky στοιχεία εδώ δεν είναι προσθήκη, είναι η κεντρική έκφραση του Kotzen. Είναι από εκείνα τα άλμπουμ που μπορείς εύκολα να φανταστείς να τραγουδά ο Hughes χωρίς να αλλάξει σχεδόν τίποτα. Και από την άλλη, ο Kotzen εδώ δείχνει ότι δεν είναι απλώς ένας κιθαρίστας ο οποίος παίζει εξαιρετικά, αλλά ένας μουσικός που καταλαβαίνει πού πρέπει να σταθεί και πού να αφήσει χώρο. Αν το δεις ακόμη πιο προσεκτικά, υπάρχει και μια προσέγγιση που φέρνει στο μυαλό τον Prince, όχι σε επίπεδο αντιγραφής, αλλά στον τρόπο που ο ρυθμός α προηγείται της τεχνικής, στον τρόπο που το συναίσθημα γίνεται προτεραιότητα. Αυτή η ισορροπία είναι που δίνει στον δίσκο τον αληθινό του χαρακτήρα του.
Όταν όμως κυκλοφόρησε, όλα αυτά πέρασαν σχεδόν στα ψιλά. Όχι γιατί δεν υπήρχε ουσία, αλλά γιατί δεν υπήρχε ο μηχανισμός, και για την εποχή του δεν ήταν απλά εκτός μόδας, ήταν εκτός πραγματικότητας μια τέτοια μουσική rock/funk/soul πρόταση. Η περιορισμένη προώθηση η δύσκολη διανομή το άφησαν ουσιαστικά εκτός παιχνιδιού.
Όσοι έτυχε να το ακούσουν από τότε δεν ήξεραν τι να το κάνουν. Και για να είμαστε δίκαιοι, ούτε σήμερα ξέρεις ακριβώς πού να τον βάλεις στην δισκοθήκη σου. Δεν είναι δίσκος για «εύκολη» ακρόαση, αλλά ούτε και για επιφανειακή ανάλυση. Μοιάζει αστείο αλλά είναι από αυτά τα πονηρά άλμπουμ που δουλεύουν καλύτερα όταν δεν τους δίνεις πλήρη προσοχή όταν απλώς τα αφήνεις να παίξουν και να γεμίσουν το χώρο. Σχεδόν ύπουλα, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζουν να σε τραβάνε πίσω.
Και ερχόμαστε στο τώρα. Ακούγοντάς το σήμερα, αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά τι συμβαίνει. Δεν μοιάζει με αποτυχημένη στροφή και δήλωση. Είναι συνειδητή επιλογή για έναν μουσικό που αποφάσισε να σταματήσει να αποδεικνύει και να αρχίσει να εκφράζεται. Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο του δίσκου. Δεν προσπαθεί να γίνει κάτι. Είναι ήδη.
Το Mother Head's Family Reunion, δεν κυνηγάει επιτυχίες και δεν προσπαθεί να ανήκει κάπου. Κινείται με τους δικούς του όρους και αυτό είναι που τον κρατά ζωντανό. Δεν ανήκει στα 90s. Τα 90s απλώς έτυχε να το φιλοξενήσουν. Και για πρώτη φορά μόλις πριν από τρία χρόνια κυκλοφόρησε σε διπλό βινύλιο, σχεδόν τριάντα χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία η οποία ήταν μόνο σε cd.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
29/4/26
Δημοσίευση σχολίου