Σε κάθε παρακολούθηση ταινίας ή θεατρικού έργου, σε κάθε ακρόαση μουσικής, σε κάθε παρατήρηση έκθεσης, ο καθένας αποκομίζει αυτό που θέλει να δει, να ακούσει, να εστιάσει! Καθισμένος στο κάθισμα του κινηματογράφου, βλέποντας το «Michael» και σίγουρα δεν πήγα να δω ηθοποιία, αν και τελικά αποζημιώθηκα με το παραπάνω, αλλά το πως περιγράφει τη ζωή του Michael Jackson, σαν παιδί, σαν super star. Ήθελαν να δω πού εστιάζει ο σκηνοθέτης σε μια τόσο μεγάλη (και περιπετειώδη) καριέρα και σε τελική ανάλυση, έφυγα ικανοποιημένος. Η ταινία ξεκινάει από το 1966, από την εποχή που τα αδέλφια Jackson (παρουσιάζονται 5, ενώ στην πραγματικότητα ήταν 9), δεν έχουν υπογράψει συμβόλαιο και κάνουν σποραδικές εμφανίσεις στην Πολιτεία της Indiana απ’ όπου κατάγονται. Κεντρικός ήρωας, ο μοχθηρός πατέρας Josef Jackson που ενσαρκώνει άψογα ο Colman Domingo, που ωθεί τους γιους του να γίνουν μουσικοί, παίζοντας τα όργανα ενώ είχε αναλάβει manager τους. Ήταν κακοποιητικός απέναντι στα παιδιά του (η σκηνή να χτυπάει με τη ζώνη τον Michael είναι πραγματική!), τα οποία τον αποκαλούν με το όνομά του κι όχι πατέρα, δείγμα της αποξένωσης. Θα επιστρέψω στις πρώτες 2 γραμμές του κειμένου και δεν θα αναφερθώ στα της ταινίας, αλλά σε τι πραγματικά αποκόμισα. Τι ξέρουμε για τον Michael Jackson; Αγαπούσε τα παιδιά, τα ζώα, τον Peter Pan, την Neverland, ήταν δεμένος με τα αδέλφια του…όλα αυτά περνούν τόσο προσεκτικά και συναισθηματικά από το φακό του σκηνοθέτη Antoine Fuqua, προσφέροντας ορισμένες πολύ δυνατές στιγμές. Από τις αγαπημένες μου σκηνές, όπως η τελευταία συναυλία των Jackson 5 στο αχανές γήπεδο των Dodger, η στιγμή που πιάνει τα χέρια των αδελφών του, οι επισκέψεις του στις παιδιατρικές κλινικές, αλλά οι εμφανίσεις των ζώων που είχε σπίτι του (ο Michael Jackson πήγε σχολείο μόνο τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, λόγω της καριέρας του έκανε μαθήματα σπίτι, με δασκάλους), διαφαίνεται ξεκάθαρα η ποιότητα του χαρακτήρα του. Φυσικά και περνούν, στοιχεία της δισκογραφίας (Motown, Berry Gordie, Quincy Jones και Walter Yetnikoff) αλλά σαν βιογραφική ταινία, επκεντρώνεται στη ζωή του
Οι διαρκείς αναφορές στον Peter Pan (η σκηνή που κλωτσάει τον Captain Hook, δένει μοναδικά με τον πατέρα του) και στον παιδικό κόσμο της Neverland που τελικά ποτέ δεν έζησε σαν παιδί, το γεμάτο παιχνίδια δωμάτιο αλλά και η σαφής ιδέα του, για το που ήθελε να πάει την καριέρα του (η σκηνή στο γραφείο του προέδρου της Columbia), καταγράφονται ουσιαστικά. Σίγουρα το παίξιμο το Jaafar Jackson (ο ανεψιός του και γιός του Jermaine) θα τον βοηθήσει στη συνέχεια της καριέρας του. Η ταινία τελειώνει με το Bad αφήνοντας υπόσχεση (to be continued) για ένα δεύτερο μέρος.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
28/4/26
Δημοσίευση σχολίου