.jpg)
Μετά την παγκόσμια περιοδεία τους για την υποστήριξη του Brain Salad Surgery (1973), το συγκρότημα έκανε ένα μεγάλο διάλειμμα για να επανασυνδεθεί το 1976 για να ξεκινήσουν να ηχογραφούν το καινούργιο άλμπουμ τους. Είχαν μετακομίσει στο Montreux της Ελβετίας, λόγω της φορολογίας και είχαν μια πολύ καλή ιδέα: Έχοντας ήδη μια 5 studio άλμπουμ και 1 live, το νέο τους άλμπουμ θα περιλαμβάνει μια πλευρά (του βινύλιου) αφιερωμένη σε κάθε μέλος, όπου θα ανέπτυσσε τα κομμάτια τους-σαν προσωπικό άλμπουμ- ενώ η τέταρτη πλευρά περιλαμβάνει τραγούδια που ερμηνεύονται και οι τρεις. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα επιβλητικό μαύρο εξώφυλλο με ανάγλυφα τα γράμματα. Και το Works Volume 1 (No 9 Μ.Βρετανία, Νο 12 Αμερική) ήταν έτοιμο.
Ας ξεκινήσουμε από την πλευρά του Keith Emerson, που ηχογράφησε τη δική του 18λεπτη σύνθεση, Piano Concerto No. 1, όπου τον συνοδεύει η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Λονδίνου και στην ουσία καταγράφει την αγάπη του για την κλασική μουσική, με κάποια λίγα περάσματα jazz. Μην σας ξενίζει η κλασική υπόσταση του κομματιού, είναι πανέμορφο! Με όσα έχουμε διαβάσει κατά καιρούς για τον περφεξιονισμό του, καταλαβαίνουμε πόσες δεκάδες για να μην γράψω εκατοντάδες ώρες προβών χρειάστηκε ο Emerson έκανε για να ηχογραφήσει αυτά τα 18 λεπτά!
Η πλευρά του μπασίστα/τραγουδιστή και κιθαρίστα Greg Lake περιλαμβάνει 5 ακουστικές μπαλάντες σε folk στιλ, όλα σε στίχους του Pete Sinfield όπου πολύ εύκολα ξεχώρισε το C’ est la vie που έγινε σχετική επιτυχία. Ένα άλλο καλό κομμάτι αυτής της πλευράς είναι το Hallowed by thy name (σ.σ. δεν είναι αυτό που νομίζετε!!!!!)
Ίσως τα τραγούδια να είχαν λειτουργήσει καλύτερα με τα synthesizer του Emerson παρά με την ορχήστρα. Απλή υπόθεση!
Η πλευρά του ντράμερ Carl Palmer, του μόνου επιζώντος μέλους από τους τρείς(!) περιλαμβάνει μια αχρείαστη διασκευή του Tank από το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ (1970) του συγκροτήματος, με ορχηστρική συνοδεία και χωρίς σόλο ντραμς. Στο L.A. Nights κιθάρα παίζει ο Joe Walsh των Eagles, ενώ περιλαμβάνονται δύο διασκευές κλασικών κομματιών, των Two-Part Invention του Johann Sebastian Bach και το The Enemy God Dances With the Black Spirits, απόσπασμα από το 2ο μέρος της Scythian Suite του Sergei Prokofiev. Εντυπωσιακό ότι σε κανένα από τα 22 λεπτά της πλευράς, δεν έχει παίξει ένα σόλο ντραμς! Σε γενικές γραμμές, καλό, αλλά τίποτε το ξεχωριστό. Σαν γενικό συμπέρασμα, θα έλεγα ότι οι σόλο πλευρές, δεν έχουν καμία σχέση με τον παραδοσιακό ήχο των ELP. Και φθάνουμε στην τέταρτη και τελευταία πλευρά του δίσκου όπου οι τρεις μουσικοί σαν Emerson Lake and Palmer πλέον, παίζουν 2 κομμάτια, με πρώτο τη σύνθεση του Αμερικάνου συνθέτη Aaron Copland ( 1900 – 1990), Fanfare for the Common Man, διασκευή πού δούλεψε ο Keith Emerson και είναι το πιο ζωντανό κομμάτι του άλμπουμ.
Γι αυτό και κυκλοφόρησε σε μικρό δίσκο κι έγινε η μεγαλύτερη single επιτυχία τους στη Μ.Βρετανία (Νο2). Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι ELP διασκεύαζαν Aaron Copland, αφού το 1972 για το άλμπουμ Trilogy είχαν διασκευάσει το Hoedown! To 13λεπτο Pirates είναι το δεύτερο κομμάτι της κοινής πλευράς, μια πυκνή σύνθεση, παιγμένη με την τελειότητα που γνωρίζουμε από το progressive τρίο. Η βάση του προήλθε από ένα κομμάτι που είχε γράψει ο Emerson για την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου του Frederick Forsyth, The Dogs of War, που τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Όταν οι Lake και ο Sinfield συνεργάστηκαν για να γράψουν στίχους για το κομμάτι, ο Emerson είπε στον Lake ότι το έγραψε έχοντας κατά νου τους μισθοφόρους, κάτι δεν ταίριαζε στο γράψιμο του Lake που ήθελε να δώσει άλλο νόημα. Έφερε στο νου του εικόνες της θάλασσας, κάτι που τον έκανε να σκεφτεί πειρατές κι αυτό άρεσε στον Sinfield. Το Pirates ηχογραφήθηκε σε δύο ξεχωριστά στούντιο κι αυτό γιατί ο Lake είχε μια διαφωνία με την ορχήστρα που χρησιμοποιούσαν στο Montreux, οπότε η ηχογράφηση μεταφέρθηκε στο Παρίσι με την ορχήστρα της Εθνικής Όπερας του Παρισιού και τον μαέστρο Godfrey Salmon. Ο Sinfeld θυμήθηκε ότι το συγκρότημα ήθελε ο Leonard Bernstein να διευθύνει τις ορχηστρικές ενορχηστρώσεις στο Pirates και κανόνισε να επισκεφτεί το στούντιο και να το ακούσει. Τού άρεσε αλλά το περιέγραψε σαν »πρωτόγονο»!
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Το Fanfare for the Common Man γράφτηκε από τον Copeland το 1942
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Την ίδια χρονιά, το 1977 μετά από 7 μήνες κυκλοφόρησαν το Works II
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
1/5/26
Ο ΕΠΑΜΕΙΝΔΑΣ ΚΟΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΟ WORKS I
Οι Emerson Lake and Palmer ήταν ένα από το απόλυτο τρίο του progressive rock! To 2πλό Works 1, είναι και παραμένει έως τις ημέρες μας , το πλέον κλασικό παράδειγμα progressive rock δίσκου των 3 μουσικών. Το περίτεχνο και συνάμα δυσνόητο δημιούργημά τους, συνδυάζει όλα τα στοιχεία που οριοθετούν τον όρο progressive. Τα μουσικά θέματα που διαδέχονται το ένα το άλλο, με ψήγματα κλασσικής μουσικής σε ιδανικές αναλογίες, δεν συνθέτουν μόνο τα κομμάτια του, αλλά και το τι είναι progressive rock όπου μετά το την ακρόαση του, δημιουργείται στον ακροατή η ιδέα «ή το λατρεύεις ή το μισείς».
Υ.Γ. Και που να ακούσετε το Works 2 (το λευκό).
Δημοσίευση σχολίου