Ο Wood φεύγοντας από τους ELO, πήρε μαζί του τους Bill Hunt (πλήκτρα και κόρνο) και Hugh McDowell (τσέλο), καθώς και τον ηχολήπτη Trevor Smith. Παρά τα δημοσιεύματα του Τύπου για μια διαμάχη μεταξύ του Wood και του συνιδρυτή/ηγέτη Jeff Lynne, ο Wood αρνείται ότι αυτός και ο Lynne είχαν ποτέ πραγματικό καβγά, κατηγορώντας τον για κατασκευασμένο τύπο και επιμένοντας ότι «Δεν είχαμε ποτέ πραγματικό καβγά και είμαστε ακόμα φίλοι τώρα». Στην πραγματικότητα, ο Wood ισχυρίστηκε ότι έφυγε από το συγκρότημα επειδή προέβλεψε μια διαμάχη μεταξύ αυτού και του Lynne λόγω των αυξανόμενων διαφορών απόψεών τους, οι οποίες προκλήθηκαν, έμμεσα, από το management των ELO.
Στο εκκολαπτόμενο συγκρότημα, προστέθηκαν οι σαξοφωνίστες Mike Burney και Nick Pentelow, ενώ υπήρξαν αρκετές αλλαγές, κυρίως αποχωρήσεις (δες Μήτηρ Μαθήσεως)
Υιοθετώντας το όνομα Wizzard, έκαναν την πρώτη εμφάνισή τους London Rock and Roll Show στο Wembley Stadium στις 5 Αυγούστου 1972 για να ακολουθήσει τον ίδιο μήνα, η εμφάνισή τους στο Reading Festival.
Στο ίδιο φεστιβάλ, την 2η ημέρα εμφανίστηκαν οι Electric Light Orchestra. Έχοντας υιοθετήσει τον glan ήχο, οι Wizzard εμφανιζόντουσαν μακιγιαρισμένοι και ο Roy Wood με πολύχρωμη στολή. Στις τηλεοπτικές εμφανίσεις στο Top of the Pops του BBC, μαζί τους εμφανιζόντουσαν και φίλοι τους(!), συμπεριλαμβανομένης της κοπέλας του Wood, τραγουδίστριας Ayshea Brough, κάνοντας παντομίμες ή ντυμένη με κοστούμι γορίλα και άλλες χαριτωμένες μεταμφιέσεις, κάνοντας τους Wizzard ένα από τα πιο γραφικά συγκροτήματα της βρετανικής glam rock εποχής. Το 1973 σημείωσαν την πρώτη τους επιτυχία με το Ball Park Incident (Νο. 6) για να ακολουθήσει το See My Baby Jive(Νο1), που ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους, ένας φόρος τιμής του Wood στο Wall of Sound τουPhil Spector. Το See my baby Jive πούλησε πάνω από 1.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως.
Το πρώτο άλμπουμ τους Wizzard Brew, κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1973 (Νο 29 Μ.Βρετανία) δεν κατάφερε να μπει στο αμερικάνικο chart με την αγγλική και αμερικάνικη έκδοση να κυκλοφορούν με διαφορετικό εξώφυλλο, κάτι σύνηθες για την εποχή .
Το Wizzard Brew είναι ένα ξεχωριστό άλμπουμ, όπως και η εμφάνιση του Wood, με τον ήχο τους να είναι ιδιαίτερος κι ένας από τους πρωτοπόρους του glam κινήματος. Το συγκρότημα αναμείγνυε πολλά στοιχεία, ακόμα κι από τη jazz και το Rock’n’Roll, δημιουργώντας μια έντονη διαφορετικότητα.
Το δεύτερο άλμπουμ τους Introducing Eddy and the Falcons (1974), είναι concept και το θέμα του μοιάζει αρκετά με αυτό των Beatles στο Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band,με τον ήχο του να είναι πολύ κοντά στον ήχο των δεκαετιών 1950 και 1960, με όλα τα τραγούδια του να αποτελούν tribute σε καλλιτέχνες εκείνων των δεκαετιών. Το Eddy’s Rock είναι γραμμένο στο στυλ του Duane Eddy, το Everyday I Wonder στου Del Shannon, το Come Back Karen στου Neil Sedaka κ..α. Το άλμπουμ σταμάτησε στο Νο1 9 του βρετανικού chart, εμπορικά πήγε καλύτερα από το προηγούμενο αλλά έβγαλε μόνο μια μικρή επιτυχία, το This Is the Story of My Love (Νο 34).
Το δρόμο του See My Baby Jive ακολούθησε το επόμενο single τους που ήταν το Angel Fingers (A Teen Ballad) που πήγε κι αυτό Νο1 στο βρετανικό chart μικρών δίσκων. Τον Δεκέμβριο του 1973 κυκλοφόρησαν το χριστουγεννιάτικο I Wish It Could Be Christmas Everyday(Νο 4), ενώ η χρονιά ήταν ιδιαίτερα ενεργητική για τον Roy Wood αφού το καλοκαίρι είχε κυκλοφορήσει το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ Boulders, που είχε ηχογραφήσει και μιξάρει πριν σχηματίσει τους Wizzard. Από εκεί ξεπήδησε η επιτυχία Dear Elaine(Νο18 Μ.Βρετανία) αλλά όλη αυτή η δραστηριότητα, τον εξουθένωσε με αποτέλεσμα να ακυρώσει αρκετές εμφανίσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο για το 1974, επικεντρώνοντας την προσοχή του στην αμερικάνικη περιοδεία του 1974 που δεν πήγε καλά, καταλαβαίνοντας ότι ο ήχος των Wizzard βρίσκει ανταπόκριση μόνο στη χώρα του. Παράλληλα έτρεχαν τα έξοδα καθώς τα κόστη της μπάντας που ήταν πολυάριθμη ήταν πολλά αλλά και λόγω της τάσης του Bill Hunt να σπάει τα πιάνα των χώρων όπου έπαιζαν! Οι τιμές στο στούντιο ήταν μια ακόμη επιβάρυνση για τα οικονομικά του συγκροτήματος και σύμφωνα με ραδιοφωνική συνέντευξη του μπασίστα Rick Price, «Η ηχογράφηση του τραγουδιού Angel Fingers, φημολογήθηκε ότι διήρκεσε περισσότερο χρόνο στο στούντιο από ό,τι ολόκληρο το άλμπουμ Band on the Run του Paul McCartney». Είτε ήταν αλήθεια είτε όχι, αυτό σήμαινε ότι το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων της δισκογραφικής εταιρείας δαπανήθηκε σε χρόνο στούντιο και ότι τα μέλη του συγκροτήματος έπρεπε να βασίζονται σε ζωντανές περιοδείες για το εισόδημά τους. Οι περιοδείες στο Ηνωμένο Βασίλειο και μία στις ΗΠΑ δεν ήταν αρκετές για να εξασφαλίσουν τακτικούς μισθούς για το συγκρότημα, με αποτέλεσμα τα μέλη του συγκροτήματος να βρίσκουν αλλού δουλειά.
Το φθινόπωρο του 1975, κυκλοφόρησαν το single Rattlesnake Roll, που δεν κατάφερε να μπει στα charts ενώ έχει ενδιαφέρον η ιστορία του δεύτερου άλμπουμ τους Introducing Eddy & The Falcons που προοριζόταν να κυκλοφορήσει 2πλό, με τον πρώτο δίσκο να περιλαμβάνει τραγούδια επηρεασμένα από τραγουδιστές του rock’n’roll όπως κι έγινε κι ο δεύτερος με επιρροές από jazz rock. Η δισκογραφική εταιρεία βρήκε αντιεμπορική την ιδέα και το κυκλοφόρησε μονό και τις ηχογραφήσεις του δεύτερου άλμπουμ να κυκλοφορούν το 2000 με τίτλο Main Street.
Η ΔΙΑΛΥΣΗ - ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Το 1975 οι Wizzard διαλύθηκαν με τους Wood και Price να σχηματίζουν τους βραχύβιους Wizzo Band και στη συνέχεια ο Wood να συνεχίζει προσωπική καριέρα, κυκλοφορόντας συνολικά 4 προσωπικά με τελευταίο το Starting Up (1987). Ήταν αρραβωνιασμένος για 4 χρόνια με την Annie Halsm τραγουδίστρια των Renaissance.
O σαξοφωνίστας Mike Burney πέθανε το 2014 σε ηλικία 76 ετών, νικημένος από τον καρκίνο, ο Hugh McDowell πέθανε το 2018 σε ηλικία 65 ετών, ο μπασίστας Rick Price σε ηλικία 77 ετών κι ο ντράμερ Keith Smart το 2025, σε ηλικία 78 ετών.
Οι Wizzard ήταν από τα πλέον εκκεντρικά συγκροτήματα του glam, με δικό τους ήχο, έστω κι αν ήταν έντονα επηρεασμένος από το rock'n'roll και την jazz. Όπως σχεδόν όλα τα συγκροτήματα του είδους είχαν βραχυχρόνια καριέρα, έστω κι αν κατά τη διάρκεια της είχαν μεγάλες κι εμπορικές επιτυχίες.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
- Ο Don Arden διετέλεσε mananger των Jerry Lee Lewis, Little Richard, Gene Vincent, Air Supply, Small Faces, The Move, Black Sabbath, Electric Light Orchestra και Trickster. Οι μέθοδοί του δεν ήταν απαραίτητα και οι καλύτερες για αυτό και τον αποκαλούσαν Mr Big, English Godfather και Al Capone of Pop. Ήταν πατέρας της Sharon Osbourne και ιδρυτής και Πρόεδρος της Jet Records. Πέθανε το 2007 σε ηλικία 79 ετών.
- Πριν από την ηχογράφηση του δεύτερου άλμπουμ τους Introducing Eddy and the Falcons, ο McDowell έφυγε και δεν αντικαταστάθηκε (επέστρεψε στους ELO), και κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης του άλμπουμ αποχώρησε κι ο Bill Hunt και αντικαταστάθηκε από τον Bob Brady (από τους Mongrel). Πριν από την ηχογράφηση του τελευταίου άλμπουμ τους, Main Street, το 1975 (κυκλοφόρησε το 2000), ο ντράμερ Keith Smart έφυγε από το συγκρότημα και δεν αντικαταστάθηκε.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
Wizzard Brew (1973)
Introducing Eddy and the Falcons (1974)
Main Street (2000)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
9/3/26
Δημοσίευση σχολίου