Οι Jam ξεπετάχτηκαν μέσα στην έκρηξη του punk και φυσικό ήταν να τους θεωρήσουμε σαν ακόμα ένα συγκρότημα του είδους. Σύντομα καταλάβαμε ότι ΔΕΝ είχαν καμία σχέση με αυτό το μουσικό κίνημα, έχοντας στον ήχο τους πολλά στοιχεία beat από τη δεκαετία του 60, αλλά και soul/R&B, ντυμένα με πολλές μελωδίες και κοινωνικούς στίχους και γενικά ένα ύφος που παρέπεμπε σε Who, Small Faces και Kinks. Σε μια εποχή που το βινύλιο και η κασέτα άλλαζαν χέρι με χέρι, σε μια εποχή που ανακαλύπταμε τους Clash και τους Stranglers όταν ο Peter Frampton ο Steve Miller και οι Eagles, πουλάγανε εκατομμύρια δίσκους, οι Jam έβγαλαν μια ακατέργαστη ενέργεια, τιμώντας το αγγλικό rock.
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ
Το συγκρότημα σχηματίστηκε το 1972 στο Woking του Surrey, από τον Paul Weller που έπαιζε μπάσο και τραγουδούσε. Μαζί του, διάφοροι φίλοι, με το όνομα «The Jam» να είναι ιδέα της αδερφής του Weller, Nicky. Σύντομα, το συγκρότημα πήρε σταθερή μορφή με την προσθήκη των Steve Brookes κιθάρα/τραγούδι και Rick Buckler ντραμς και το ρεπερτόριο που έπαιζαν ήταν διασκευές πρώιμων αμερικανικών rock’N’roll, για να ανακαλύψουν τον ήχο των Who και τον Weller να γοητεύεται από τη mod μουσική, αρχίζοντας να ντύνεται με την αντίστοιχη μόδα και να ακούει soul τραγούδια. Αγόρασε μια κιθάρα Rickenbacker, μια Lambretta GP 150 και ακολούθησε τη μόδα των Mods, χτενίζοντας τα μαλλιά του όπως ο Steve Marriott 1966.
Ο Brookes αποχώρησε για να τον αντικαταστήσει ο Bruce Foxton που τελικά ανέλαβε το μπάσο κι ο Weller την κιθάρα. Μέχρι τότε ο Weller έπαιζε μπάσο και ο Foxton ήταν ο δεύτερος κιθαρίστας του συγκροτήματος. Αυτός έπεισε τον Foxton να αναλάβει τα καθήκοντα του μπάσου. Η σύνθεση Weller, Foxton και Buckler παρέμεινε μέχρι το τέλος της καριέρας των Jam, έχοντας manager τον πατέρα του Weller, John Weller, ο οποίος συνέχισε και σαν mamager του γιου του καθ όλη την καριέρα. Το συγκρότημα υπέγραψε συμβόλαιο με την Polydor και τον Απρίλιο του 1977, κυκλοφόρησαν το πρώτο μικρό δίσκο τους με τίτλο In the City (Νο40 Μ.Βρετανία) με τους στίχους να καταδικάζουν την αστυνομική βαρβαρότητα και τον επόμενο μήνα, τον Μαϊο, κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ τους, με τον ίδιο τίτλο, In the City (No 20 Μ.Βρετανία). Ήταν από τα άλμπουμ που άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις για εκείνη τη χρονιά, καθώς ο φρέσκος ήχος τους ξεχώρισε εύκολα, με 2 διασκευές, Slow Down (τού Larry Williams, που έχουν διασκευάσει και οι Beatles) και το θέμα της τηλεοπτικής σειράς της δεκαετίας του 1960, Batman. Τον Μαΐο του 1977, συμμετείχαν ως opening act, μαζί με τους Buzzcocks, τους Slits, τους Subway Sect και τους Prefects στην περιοδεία White Riot των Clash.
Ένα από τα πολιτικά τραγούδια τους, είναι Time for Truth, που αναφέρεται στην παρακμή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και εξέφραζε υποτιμητικά συναισθήματα για τον "Uncle Jimmy", αναφερόμενοι στον τότε Πρωθυπουργό, James Callaghan. Το δεύτερο άλμπουμ τους, This Is the Modern World (1977, Νο22 Μ.Βρετανία), με τον Weller να αναλαμβάνει τη θέση του βασικού συνθέτη και ηγέτη του συγκροτήματος.
Μόλις 5 μήνες μετά την κυκλοφορία του This Is the Modern World , τον Μάρτιο του 1978, κυκλοφόρησαν το News of the World(Νο 27 Μ.Βρετανία), ένα single που δεν είχε συμπεριληφθεί στο άλμπουμ, σύνθεση και ερμηνεία του Foxton. Όταν το συγκρότημα επέστρεψε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το τρίτο άλμπουμ του με συνθέσεις κυρίως του Foxton, τα τραγούδια τους απορρίφθηκαν από τους παραγωγούς, οι οποίοι ήλπιζαν ότι ο Weller θα έβρισκε ξανά έμπνευση. Έτσι ακολούθησε ακόμα ένας μικρός δίσκος, το David Watts/'A' Bomb in Wardour Street(Νο 25 Μ.Βρετανία), με το David Watts να είναι διασκευή τραγουδιού των Kinks. Τον Νοέμβριο του 1978,κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ, All Mod Cons (Νο6 Μ.Βρετανία), που περιελάμβανε τα κομμάτια που είχαν κυκλοφορήσει σε singles (David Watts, 'A' Bomb In Wardour Street και Down in the Tube Station at Midnight) καθώς και τα Billy Hunt και την ακουστική μπαλάντα English Rose, που είχαν απορριφθεί για να κυκλοφορήσουν σε μικρό δίσκο.
To Setting Sons(1979, No4 UK, No 137 USA) είναι το τέταρτο άλμπουμ τους και το πρώτο που μπήκε στο αμερικάνικο chart 200 του Billboard. Το άλμπουμ ξεκίνησε ως ένα concept άλμπουμ με θέμα τρεις παιδικούς φίλους, αλλά τελικά πολλά από τα τραγούδια δεν σχετίζονταν με αυτό το θέμα. Για πρώτο single, προοριζόταν το Dreams of Children αλλά λόγω ενός λάθους στην ετικέτα (αντιστράφησαν οι πλευρές A και B ), με αποτέλεσμα να εμφανιστεί σαν A side το Going Underground, που τελικά πήγε Νο1 στην Μ.Βρετανία! Ακολούθησε το άλμπουμ Sound Affects(1980, Νο2 Ηνωμένο Βασίλειο, Νο72 Αμερική), με τον Weller να λέει ότι ήταν επηρεασμένος Revolver των Beatles και το Off the Wall του Michael Jackson! Το άλμπουμ περιέχει το ακουστικό That's Entertainment (Νο 21 Ηνωμένο Βασίλειο), που στιχουργικά είναι ένα πικρό σχόλιο για τη σύγχρονη εργατική τάξη. Πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, οι Jam είχαν κυκλοφορήσει σε μικρό δίσκο το Start!(Νο1 Ηνωμένο Βασίλειο), με τον Foxton να λέει ότι η μπασογραμμή είναι βασισμένη στην μπασογραμμή του Taxman των Beatles.
Την ίδια εποχή κυκλοφόρησαν και 2 μικροί δίσκοι, singles που δεν συμπεριλήφθηκαν στο άλμπουμ, τα Funeral Pyre και Absolute Beginners, όπου και τα 2 σταμάτησαν στο Νο4 του βρετανικού chart, για να ακολουθήσει το τελευταίο άλμπουμ τους που ήταν το Gift (1982, No, Νο 82 Αμερική), που κατάφερε να παραμείνει για 16 εβδομάδες στα αμερικανικά Billboard charts! Το άλμπουμ περιείχε το Town Called Malice(Νο1 Ενωμένο Βασίλειο, με τους στίχους να αναφέρονται σε μια μικρή, καταπιεσμένη αγγλική πόλη. Σήμερα, το Town Called Malice είναι ένα από τα λίγα τραγούδια των Jam που ο Weller εξακολουθεί να ερμηνεύει, μαζί με τα That's Entertainment, Man in the Corner Shop, Strange Town, Art School, Start! Σε μια εποχή που η κυκλοφορία των μικρών δίσκων (45 στροφών) ήταν καθημερινότητα, οι Jam, τη soul The Bitterest Pill I Ever Had to Swallow(No2 ) και το Beat Surrender που ήταν το τελευταίο Νο1 τους στους μικρούς δίσκους.Στο τελευταίο συμμετείχε η Tracie Young στα φωνητικά, η οποία λίγους μήνες αργότερα, συμμετείχε επίσης στο ντεμπούτο single των Style Council, Speak Like a Child.
Η ΔΙΑΛΥΣΗ
Στις 30 Οκτωβρίου 1982, μετά από μια παγκόσμια περιοδεία, ο Weller ανακοίνωσε την πρόθεσή του να διαλύσει τους Jam. Η περιοδεία περιελάμβανε πέντε συνεχόμενες νύχτες στο Wembley Arena, μετελευταία ημερομηνία στις 9 Δεκεμβρίου 1982 στο Guildford Civic Hall, κοντά στην πόλη καταγωγής του συγκροτήματος, το Woking, όπου τελικά προστέθηκε μια ακόμα ημερομηνία στις 11 Δεκεμβρίου 1982 που ήταν η τελευταία εμφάνιση τους. Η απόφαση για τη διάλυση ήταν αποκλειστικά άποψη του του Weller, ο οποίος δήλωσε στην Daily Mail, ότι δεν ήθελε να συνεχίσει, απλά επειδή ήταν επιτυχημένοι. «Ήθελα να τελειώσουμε γιαα να δω τι άλλο ήμουν ικανός να κάνω. Θεωρώ ότι σταματήσαμε την κατάλληλη στιγμή και είμαι περήφανος για όσα κάναμε. Τελειώσαμε στο απόγειό μας. Νομίζω ότι πετύχαμε όλα όσα θέλαμε ή χρειαζόμασταν, τόσο εμπορικά όσο και καλλιτεχνικά».
Η απόφαση του Weller να προχωρήσει, που ανακοινώθηκε από τον πατέρα του, τον μάνατζερ του συγκροτήματος, σε μια έκτακτη συνάντηση του συγκροτήματος το καλοκαίρι του 1982, «ήρθε ως σοκ» για τον Buckler και τον Foxton, οι οποίοι ήθελαν να κρατήσουν το συγκρότημα ενωμένο. Και οι 2περιέγραψαν την εμπειρία ως πικρή, αλλά τα επόμενα χρόνια εξέφρασαν την κατανόηση τους, αλλά όχι την πλήρη αποδοχή τους! Μετά τον χωρισμό, ο Foxton δεν μίλησε στον Weller για πάνω από 20 χρόνια, και ο Buckler είπε το 2015 ότι δεν είχε μιλήσει ακόμα στον Weller από τότε! Πάντως το 1983 και 1984, οι Buckler και Foxton έκαναν επανειλημμένες προσπάθειες για να συναντηθούν με τον Weller.
ΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ- ΤA LIVE
Τον Οκτώβριο του 1983 κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή τους με τίτλο Snap!(Νο2 Ηνωμένο Βασίλειο) που ήταν 2πλή και περιελάμβανε και τα 16 singles του συγκροτήματος, καθώς και μερικά B-sides, και σπάνια κομμάτια. Η αρχική έκδοση, σε μικρή ποσότητα, περιλάμβανε ένα Live EP 4 κομματιών, που ηχογραφήθηκε στο Wembley Arena κατά τη διάρκεια της αποχαιρετιστήριας περιοδείας του 1982. Ακολούθησαν άλλες 6(!) συλλογές, με τελευταία την About the Young Idea: The Very Best of The Jam (2015)
To Dig the New Breed ήταν το πρώτο live που κυκλοφόρησαν (Δεκ 1982, Νο2 Ενωμένο Βασίελιο, Νο 131 Αμερική)με τα 14 τραγούδια που περιέχει ηχογραφήθηκαν μεταξύ1977 και 1982. Ακολούθησε το Live Jam (1993) που κυκλοφόρησε μετά τη διάλυσή τους, Jam at the BBC, Copenhagen April 1982, συνολικά 11 με τελευταίο το Live at Wembley Arena 2nd December 1982(2017).
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Στις αρχές του 1983, ο Weller ανακοίνωσε τη δημιουργία των Style Council, μαζί με τον κιμπορντίστα Mick Talbot, πρώην μέλος των Merton Parkas. Οι Style Council διαλύθηκαν το 1989 κι ο Weller συνέχισε προσωπική καριέρα. Ο Foxton αρχικά ηχογράφησε κάποια demo με τους Jake Burns και Dolphin Taylor (Stiff Little Fingers) κι αργότερα κυκλοφόρησε το single, Freak (Νο23). Το 1984 κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ, Touch Sensitive και μετά την κυκλοφορία 3 μάλλον αποτυχημένων singles, αντικατέστησε τον Ali McMordie στους Stiff Little Fingers, στους οποίους παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 2006, όταν και αποχώρησε για να ασχοληθεί με άλλα projects. Την ίδια χρονιά, συνεργάστηκε με τον Simon Townshend (αδελφό του Pete Townshend) και με τους Mark Brzezicki και Bruce Watson (και οι δύο από τους Big Country), στο συγκρότημα Casbah Club, το οποίο κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με τίτλο Venustraphobia. Μετά τη διάλυση των Jam, ο Buckler σχημάτισε τους Time UK με τον Jimmy Edwards και τον Ray Simone (πρώην μέλος των Masterswitch), τον πρώην κιθαρίστα των Tom Robinson Band, Danny Kustow, και τον πρώην μπασίστα των Radio Stars/Sparks, Martin Gordon. Το συγκρότημα κυκλοφόρησε τρία singles, πριν διαλυθεί. Το 1986, οι Buckler και Foxton κυκλοφόρησαν το single Entertain Me με το όνομα Sharp. Το 2006, ο Buckler, ο οποίος δεν είχε παίξει για αρκετά χρόνια μετά την αποχώρηση του Sharp, σχημάτισε ένα συγκρότημα με το όνομα The Gift, παίζοντας υλικό από τους Jam με τους μουσικούς Russell Hastings (μέλος tribute Jam συγκροτήματος) και David Moore.
Το 2007 αναθερμάνθηκαν οι φήμες περί επανασύνδεσης των Jam, πράγμα που δεν συνέβη. Τον Ιούνιο του 2006,οι Weller και Foxton συναντήθηκαν στα παρασκήνια της συναυλίας των The Who στο Hye Park και μια δεκάλεπτη συνομιλία κατέληξε σε έναν αγκαλιασμό.
Ο Foxton είπε ότι τα ξανά βρήκαν και αυτό οδήγησε στη συνεργασία τους για δύο κομμάτια στο άλμπουμ του Weller, Wake Up the Nation(2010) όπου τον Μάιο της ίδιας χρονιάς εμφανίστηκαν μαζί στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο, ερμηνεύοντας τρία τραγούδια μαζί αλλά ο Foxton απέκλεισε το ενδεχόμενο επανένωσης των Jam.
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΔΙ
Οι Jam υπήρξαν ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα από το 1977 που κυκλοφόρησαν τον πρώτο μικρό δίσκο τους έως και τη διάλυσή τους, αναδεικνύοντας ένα τεράστιο ταλέντο, αυτό του Paul Weller, αντλώντας μια ποικιλία στυλιστικών επιρροών από το new wave, punk, beat της δεκαετίας του 1960, soul και rhythm and blues. Πολύ καλοί στίχοι και συνθέσεις στο πνεύμα των Mods που για δεκαετίες ενέπνεε μόδα και μουσική την Αγγλία.
Τα τραγούδια τους είχαν έντονα αγγλική προσέγγιση στα κοινωνικά σχόλια και την mod εικόνα κι γι αυτό η επιτυχία τους περιορίστηκε στη χώρα; τους.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Δοκιμαστικό για τη θέση του κιθαρίστα πέρασε ο νεαρός Gary Webb, που δεν τα πήγε καλά αλλά του βγήκε σε καλό γιατί έκανε καριέρα στην electro μουσική σαν Gary Numan.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ
In the City (1977)
This Is the Modern World (1977)
All Mod Cons (1978)
Setting Sons (1979)
Sound Affects (1980)
The Gift (1982)
Dig the New Breed (1982)
Live Jam (1993)
Jam at the BBC (2002)
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
16/3/26
Δημοσίευση σχολίου