παράγοντες αυτής της έντονης νοσταλγίας. Οι Δημήτρης Σειρηνάκης, Κώστας Τσιρανίδης και Αλέξανδρος Ριχάρδος, στέκονται στο πρώτο από τα 4 παραπάνω, στη μουσική της και θυμούνται τα Καλύτερα Hard and Heavy Άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέσα σε αυτά τα 10 «γεμάτα» χρόνια γιατί κάποιοι δίσκοι νομίζεις ότι δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο για να γίνουν κομμάτι της ζωής μας. Ήταν η εποχή που το πάθος για τη μουσική χωρούσε σε βινύλια, κασέτες και εξώφυλλα που κοιτούσαμε ξανά και ξανά μέχρι να μάθουμε κάθε λεπτομέρεια τους. Τα riffs έβγαιναν από τα ηχεία ή τα ακουστικά του Walkman σαν
ηλεκτρική καταιγίδα, τα φωνητικά ήταν γεμάτα δύναμη και οι κιθάρες έμοιαζαν να λένε ιστορίες από έναν κόσμο πιο μεγάλο και πιο συναρπαστικό. Τα ’80s φίλοι μου, ήταν μια περίοδος όπου το heavy metal δεν ήταν απλώς ένα μουσικό είδος, μα ήταν μια ολόκληρη κουλτούρα. Κι επειδή στη δεκαετία του 80, κυκλοφόρησαν πάρα πολλά, στεκόμαστε ΜΟΝΟ στα Hard and Heavy, κρατώντας για επόμενο άρθρο τα (πάρα) πολλά hair metal άλμπουμ και A.O.R άλμπουμ. Από τα υπόγεια δισκάδικα μέχρι τις τεράστιες συναυλιακές αρένες, οι δίσκοι εκείνης της εποχής δημιούργησαν σχολές, κινήματα, ιδιώματα, αλλά πάνω από όλα, στιγμές που δύσκολα ξεχνιούνται. Κάθε νέο άλμπουμ ήταν μια μικρή ή μεγάλη περιπέτεια, μια καινούργια εμπειρία! Σε αυτό το αφιέρωμα θυμόμαστε μερικά από τα αγαπημένα heavy metal άλμπουμ των ’80s, δίσκους που για πολλούς από εμάς δεν ήταν απλώς μουσική, αλλά το soundtrack μιας ολόκληρης εποχής. Δίσκους που ακόμη και σήμερα, με το πρώτο riff, μπορούν να μας γυρίσουν πίσω σε εκείνα τα χρόνια όπου το heavy metal ακουγόταν πιο ζωντανό, πιο δυνατό και ίσως… λίγο πιο μαγικό. Και ξεκινάμε με….
Είναι το μεγαλύτερο heavy metal συγκρότημα όλων των εποχών; Αυτό το ερώτημα μας ταλανίζει όλους όταν μιλάμε για τους Iron Maiden. Ήδη από το 1980 μας ταλαιπωρεί αυτή η ερώτηση, αλλά δύο χρόνια μετά ίσως να μπορούμε να διαβεβαιώσουμε ότι η προαναφερθείσα δήλωση ισχύει. To Number of the Beast (1982) επιβεβαιώνει αυτό που όλοι βαθιά μέσα μας ξέρουμε, και μέχρι σήμερα πολλοί το θεωρούν το καλύτερο heavy metal άλμπουμ όλων των εποχών. Δεν είναι μόνο η σύσταση του Bruce Dickinson στο παγκόσμιο metal κοινό, αλλά υπηρετεί ως το Ευαγγέλιο του heavy metal έκτοτε, με τραγούδια όπως το ομώνυμο, το Hallowed Be Thy Name, το Run to the Hills και το Children of the Damned.
Εδώ μιλάμε για το πρότυπο του heavy metal, και δη του βρετανικού, γνήσιου είδους, που έγινε το πρώτο νο. 1 studio άλμπουμ (μετά από το live “No Sleep TilHammersmith” των Motörhead μία χρονιά νωρίτερα) που βρέθηκε στην κορυφή του Ηνωμένου Βασιλείου και όχι άδικα. Μόνο Maiden! Κ.Τ
Mεταλικά riffs, δυνατά ντραμς και σόλο κιθάρας, πιασάρικες μελωδίες, επιθετικά φωνητικά κι όλο το thrash/speed meta της Νέας Υόρκης, σ΄ένα δίσκο. To μόνο του μειονέκτημα, ο ωμός ήχος του (σ.σ. όπως το δει κάνεις!). Το Among the Living των Anthrax, είναι ένα από τα καλύτερα thrash metal άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Κι ευτυχώς το έζησα στην εποχή του! Α.Ρ.
Τον Απρίλιο του 1980 οι Black Sabbath μάς ξανά συστήθηκαν, μ΄ένα άλμπουμ που θα αποτελούσε στολίδι στη δισκογραφία τους. Άξιος συνεχιστής του Prince of Darkness, o Ronnie James Dio, ζούσε μια δεύτερη νεότητα στην καριέρα, «ζωγραφίζοντας» στα Neon Knights (στο αγαπημένο μου), Children of the Sea, Die Young και το αξεπέραστο Heaven and Hell. Α.Ρ.
Πρέπει να ήταν καλοκαίρι του 1984 όταν είχα έλθει με άδεια από το στρατό και περνώντας από την οδό Χαριλάου Τρικούπη και το ιστορικό κατάστημα δίσκων Happening, είδα μια ολόκληρη βιτρίνα, γεμάτη με εξώφυλλα του Hail to England. Εντυπωσιακό! Έως τότε ήξερα λίγα πράγματα για τους Manowar και αυτό το άλμπουμ ήταν μια καλή ευκαιρία να γνωριστώ για τα καλά μαζί τους. Και ήμουν τυχερός γιατί στις λίγες ημέρες που έμεινα στην Αθήνα, βρήκα χρόνο κι τον άκουσα πολλές φορές, τόσες στην πρώτη συναυλία τους στην Ελλάδα, το Νοέμβριο του 1992, ξελαρυγγιαζόμουνα. Α.Ρ.
Το Breaker ήταν το άλμπουμ όπου οι Accept έπαψαν να είναι απλώς μια υποσχόμενη γερμανική μπάντα και έγιναν πραγματική heavy metal δύναμη. Η κιθάρα των Wolf Hoffmann και Jorg Fischer ξεσπά σε κοφτερά riffs, ενώ η φωνή του Udo Dirkschneider αποκτά εκείνο το χαρακτηριστικό, σχεδόν πολεμικό γρέζι, παράλληλα η παραγωγή του Dirk Steffens είναι από τις καλύτερες που έχουμε ακούσει ποτέ. Τραγούδια όπως το Breaker, τα Can’t stand the night και Midnight highway οριοθετούν το πιο επιθετικό ευρωπαϊκό metal που θα ακολουθούσε. Το άλμπουμ έχει αυθεντική ενέργεια, και αυτή η ενέργεια είναι που κάνει το Breaker έναν από τους πιο σημαντικούς, επιθετικούς και ποιοτικούς σταθμούς του metal.
Δ.Σ.
Μετά τον θρίαμβο και την αναγνώριση του Holy Diver, ο Ronnie James Dio είχε την δύσκολη
αποστολή να αποδείξει ότι δεν επρόκειτο για μια τυχαία επιτυχία. Το The Last in line δεν επαναλαμβάνει απλώς τη φόρμουλα, αλλά την εξελίσσει με πιο επικό και ακόμα πιο πιθετικό τόνο. Η κιθαριστική δουλειά του Vivian Campbell είναι γεμάτη riffs, ένταση και μελωδία, δίνοντας στα τραγούδια έναν ιδιαίτερα αιχμηρό, κοφτερό χαρακτήρα και ήχο. Εδώ η έννοια του filler δεν υπάρχει! Η παραγωγή είναι πιο στιβαρή, ο ήχος πιο μεγαλοπρεπής ακόμα και από τον προκάτοχό του. Ίσως να μην έχει την ίδια έκπληξη με το ντεμπούτο, αλλά παραμένει ένα από τα πιο επιβλητικά άλμπουμ της δεκαετίας. Δ.Σ.
Το Powerslave βρήκε τους Iron Maiden στο απόλυτο δημιουργικό τους peak και να σαρώνουν τις αρένες του κόσμου. Η μπάντα είχε ήδη κατακτήσει την κορυφή και εδώ δείχνει ότι μπορεί επιπλέον να συνδυάσει τεχνική, δύναμη και θεατρικότητα με ιδανική ισορροπία. Το Aces high, το ομώνυμο τραγούδι και το 2 Minutes to midnight είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της καριέρας τους, με το επικό Rime of the ancient mariner αποδεικνύει πόσο τολμηρή μπορούσε να γίνει η μπάντα. Ο ήχος είναι στιβαρός, γεμάτος
δυναμικές και κλασικές twin guitars. To Powerslave δεν είναι απλώς ένα σπουδαίο άλμπουμ των Maiden, είναι ένα από τα θεμέλια του heavy metal των ’80s και ακόμα πιο πέρα. Δ.Σ.
Ο νεαρός Jeff Waters, έντονα επηρεασμένος από τον ήχο των Judas Priest και των Iron Miaden, σχηματίζει τους Annihilator, που με το πρώτο άλμπουμ τους Alice in Hell, ταράζουν τα νερά του thrash metal που έως τότε την πρωτοκαθεδρία είχαν τα γερμανικά συγκροτήματα. Το ομότιτλο τραγούδι, Alice in Hell, αποτελεί επιτομή στο χώρο του thrash/heavy και ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας.
Το Epicus Doomicus Metallicus κυκλοφόρησε το 1986 και αμέσως παγίωσε την θέση των Candlemass σαν έναν από τους κυριότερους εκπροσώπους του Doom Metal. Με έντονη διαφοροποίηση από όλες τις ευρωπαϊκές metal μπάντες της εποχής και με τεράστια επιρροή από τους Black Sabbath, με μόλις 6 κομμάτια το Epicus Doomicus Metallicus διαπραγματεύεται θέματα που έχουν να κάνουν με το μεταφυσικό, την ζωή, τον θάνατο, την κατάθλιψη, την δημιουργία. Ένα ρομαντικό ταξίδι με σκοτεινή αισθητική με βαριές κιθάρες και καταπληκτικά φωνητικά, υπόσχεται σε όσους δεν το έχουν ανακαλύψει, doom ημέρες και νύχτες. Α.Ρ.
Τελικά το Appetite for Destruction ήταν μήτρα. Είχε όλα εκείνα τα στοιχεία ενός σπουδαίου hard rock άλμπουμ: power συγχορδίες, δεξιοτεχνικά σόλο κιθάρας, ένα συντριπτικό rhythm section και έναν τραγουδιστή που γρύλιζε και άρεσε σε όλους. Όμως είχε ακόμα ένα φοβερό στοιχείο; Τα υπέροχα τραγούδια του, που κάθε φορά που το MTV πρόβαλλε τα video, υπήρχαν μερικές χιλιάδες κόσμου ανά τον πλανήτη που εύρισκαν το alter ego τους. Το Appetite for Destruction είναι εξαιρετικό από την κορυφή μέχρι τα κάτω, ούτε ένα μόνο filler. Α.Ρ.
Πεντάλφες, μαύρα κεριά, τελετές, ξόρκια, τραγόμορφα απόκοσμα πλάσματα και στο κέντρο αυτών μία μυστήρια καλλιτεχνική περσόνα που φέρει τον τίτλο του Βασιλιά. Κυρίες και κύριοι, καλώς ήρθατε στον "άρρωστο" και ανίερο κόσμο του τεράστιου King Diamond!Ή τον λατρεύεις ή τον μισείς. Παίζει ρόλο σε ποια κατάσταση θα βρίσκεσαι όταν ακούσεις το Abigail. Σ.Γ.
Η 8ετία 1984-1992, ήταν η εμπορικότερη εποχή για τους Manowar στη χώρα μας. Με μια σειρά άλμπουμ, που ξεκινάνε με το Hail to England και καταλήγουν στο Triumph of Steel, το αμερικάνικο συγκρότημα, βρίσκει έφορο έδαφος και χιλιάδες fans. Όχι ότι τα πρώτα 2 άλμπουμ τους, δεν ήταν τόσο καλά, αντίθετα. Όμως κυκλοφόρησαν εισαγωγής και λίγοι είχαν την ευκαιρία να τα αποκτήσουν (ας είναι καλά ο Χάρης Πρασούλας και η στήλη του στο Metal Hammer). Με το Fighting the World, οι Manowar πέρασαν σ΄ένα ακόμα πιο ευρύ metal κοινό και με τα radio friendly τραγούδια Fighting the World και Carry On κατάφεραν να ακουστούν παντού. Α.Ρ.
To Gutter Ballet ήταν το δεύτερο άλμπουμ των Savatage που επιμελούταν ο Paul O’Neil και στα μάτια μου (σ.σ. αυτιά μου) αυτό είναι το Mangum Opus του αμερικάνικου συγκροτήματος. Δεν θέλω να γράψω ότι είναι η κορυφαία δουλειά τους, αλλά όταν ένα άλμπουμ έχει 2 τεράστιες κομματάρες σαν τα Gutter Ballet και When the crowds are gone”, τότε τι είναι; Α.Ρ.
Δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει αν ένας Άγγλος ή Αμερικάνος καθόταν να φτιάξει τη λίστα που διαβάζεται, σκεφτόταν ποτέ να συμπεριλάβει έστω ένα άλμπουμ των Γερμανών, Running Wild. Το Under Jolly Roger είναι το τρίτο άλμπουμ των Running Wild, που σηματοδότησε μια σημαντική αλλαγή στην εμφάνισή αλλά και μουσική τους, αφού το συγκρότημα εγκατέλειψε τις σατανικές αναφορές, προσεταιριζόμενοι ύφος, στίχους και εμφάνιση pirate metal! Γεμάτο δύναμη και ενέργεια, το Jolly Roger (σ.σ. ο τίτλος προέρχεται από την ονομασία της πειρατικής σημαίας), απηχεί το heavy metal των τελών της δεκαετίας του 80 και αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της κληρονομιάς των Running Wild. Α.Ρ.
Τι να γράψει κανείς για ένα άλμπουμ που έχουν γραφτεί ΟΛΑ; Ακούγοντας ακόμα μια φορά το Blizzard of Ozz, που έχει κλείσει 45 χρόνια κυκλοφορίας, καταλαβαίνω τι σημαντικότητα του, όχι διαβάζοντας τις δεκάδες ιστορίες πίσω από αυτό, αλλά ακούγοντας το. Α.Ρ.
Στις αρχές των ’80s οι Kiss έμοιαζαν να ψάχνουν την ταυτότητά τους. Το Creatures of the Night ήταν η απάντηση σε όσους τους αμφισβήτησαν ή τους προκάλεσαν. Ένας δίσκος βαριάς, επιθετικής hard rock αισθητικής, ο τελευταίος με make up μέχρι το 1998. Οι κιθάρες είναι πιο σκληρές από ποτέ και η φωνή του Paul Stanley ακούγεται πολύ δυναμική. Το ομώνυμο κομμάτι και τα War machine, Love It loud (κλασσικό) έδωσαν στο συγκρότημα μια metal αξιοπιστία, ενώ η μπαλάντα I Still love you παραμένει μέχρι σήμερα ένα κρυμμένο διαμάντι της δισκογραφίας τους. Η παραγωγή είναι τεράστια και σκοτεινή, κάτι που ταιριάζει απόλυτα στο ύφος του δίσκου, όπως ακριβώς το ήθελε να είναι μπάντα. Αν και τότε δεν πήρε όλη την αναγνώριση που άξιζε, σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο δυνατούς και δυναμικούς δίσκους των Kiss. ΔΣ.
Κάπου μέσα στο 1983 οι άγνωστοι Warlord κυκλοφορούν το παρθενικό τους Ep με τίτλο Deliver Us. Η σχεδόν ανύπαρκτη δημοσιότητα αλλά και διανομή στην Ευρώπη,. έδωσε την ευκαιρία σε ελάχιστους να ανακαλύψουν τον υπέροχο αυτό δίσκο που αποδείχτηκε σημαντικός στην καριέρα τους. Όταν ακόμα τα μέλη του συγκροτήματος εμφανιζόντουσαν τα ονόματα Destroyer, Thunder Child, Sentinel, Raven και Damien King, καταθέτουν τον προάγγελο μιας μικρής αλλά σημαντικής καριέρας.
Από την δισκογραφική καριέρα των Slayer επιλέξαμε 2 άλμπουμ, το πρώτο τους που ο τίτλος του τα έλεγε όλα, Show No Mertcy (1983) και Reign in Blood (1986), το τελευταίο σε συνπαραγωγή με τον Rick Rubin, που κετίναξε την καριέρα τους. Πολλοί βρήκαν στους στίχους των τραγουδιών τους διάφορα σατανικά κι όχι μόνο μηνύματα. Προσωπικά βρήκα έναν ήχο που δεν είχα ξανά ακούσει τόσο τραχύ κι ωμό. ΑΡ.
Με το Shout at the Devil οι Mötley Crue μετεπήδησαν από το ωμό glam των αρχών τους σε πιο καθαρό metal με ξεκάθαρο ύφος. Η εικόνα της μπάντας έγινε πιο προκλητική, αλλά η μουσική ήταν και αυτή επίσης πιο βαριά και πιο επιθετική σε σχέση με το Too fast for love. Τα riffs του Mick Mars δίνουν στον δίσκο μια metal αιχμή που συχνά ξεχνιέται αν και ο ήχος της κιθάρας του είναι αυτός που καθορίζει σε τεράστιο βαθμό την αισθητική του άλμπουμ. Το Shout at the devil είναι γεμάτο ωμή και ακατέργαστη ενέργεια, η παραγωγή είναι στιβαρή και ενισχύει τη δυναμική μιας μπάντας που δεν δείλιασε να ακουμπήσει τα άκρα χωρίς να παίξει ακραία μουσική. Φυσικά δεν είναι το πιο τεχνικό άλμπουμ, αλλά είναι σίγουρα ένα από τα πιο επιδραστικά, πιο επιθετικά και από τα πιο γεμάτα ενέργεια άλμπουμ της δεκαετίας. ΔΣ.
Το Bark at the Moon σηματοδότησε μια νέα εποχή για τον Ozzy Osbourne μετά την τραγική απώλεια του Randy Rhoads. Ο Jake E. Lee ανέλαβε τις κιθάρες και έφερε έναν διαφορετικό, πιο κοφτερό ήχο γεμάτο λάμψη και μελωδίες πολύ πιο κοντά στις προτιμήσεις του Αμερικάνικου κοινού. Ο δίσκος γενικά ισορροπεί ανάμεσα στο κλασικό heavy metal και σε πιο εμπορικές μελωδίες, λοξοκοιτάζει την εμπορική απήχηση και το ραδιόφωνο ξεφεύγοντας από τον γοτθικό και πιο σκοτεινό ήχο των δυο πρώτων υπέροχων άλμπουμ του Ozzy. Κάποιοι οπαδοί τον θεώρησαν λιγότερο κλασικό, αλλά σήμερα δεν νομίζω κανείς να μην αναγνωρίζει το Bark at the moon και την αξία του. Εκτός φυσικά από το εκπληκτικό ομώνυμο τραγούδι, μας έδωσε το Center of eternity, το Rock n’ roll rebel, το επικό αλλά αδικημένο Waiting for darkness και τα υπέροχα So tired και No different to me! Δ.Σ.
To Metal Heart είναι η απόλυτη συνέχεια του Balls to the Wall. Το ομώνυμο τραγούδι-ύμνος, το Midnight Mover, Up to the limit και Screaming for a love bite (ξέχασα κάποιο;) αποτελούν την ραχοκοκαλιά ενός σπουδαίου άλμπουμ. Το ακούς ολόκληρο, από την αρχή έως το τέλος. Α.Ρ.
Αν με ρωτούσατε ποια είναι τα 10 Κλασικά hard/heavy άλμπουμ της δεκαετίας του 80, σίγουρα ένα από αυτά θα ήταν το Ultimate Sin του Ozzy! Παρ΄όλη την αμφισβήτηση που δέχτηκε – ακόμα κι από τον ίδιο τον Ozzy!_ είναι σαφώς καλύτερο του Bark at the moon και πολύ κοντά στην ποιότητα του Blizzard of Ozz. Άσε που έχει κι Αυτό το all time classic, Shot in the ark. Α.Ρ.
Το Steel the Light είναι ένα από τα πιο καλοκρυμμένα διαμάντια της αμερικανικής heavy metal σκηνής. Η μπάντα από το Seattle συνδύασε το κλασικό metal με μια έντονη μελωδική αίσθηση. Οι κιθάρες είναι γεμάτες ενέργεια και οι συνθέσεις έχουν έντονη NWOBHM επιρροή αλλά την Αμερικάνικη αίσθηση της μελωδίας. Τέλειος συνδυασμός! Κομμάτια όπως το Lonely Lady, Come and gone, In the night και το Steel the light δείχνουν μια μπάντα με μεγάλες δυνατότητες και έγιναν ιδιαιτέρως αγαπητά. Παρα την ποιότητά του, ο δίσκος δεν πήρε ποτέ την προσοχή που πραγματικά άξιζε, στα χρόνια που κυκλοφόρησε,
αλλά σήμερα όμως θεωρείται cult και κλασικός για τους λάτρεις του παραδοσιακού και αληθινού metal.
ΔΣ.
Το Thundersteel ήταν μια εντυπωσιακή επανεκκίνηση για τους Riot. Με νέο τραγουδιστή
τον Tony Moore και έναν πιο τραχύ ήχο, η μπάντα αγκάλιασε θριαμβευτικά το Αμερικάνικο power metal. Τα riffs είναι καταιγιστικά, τα τύμπανα σχεδόν ανελέητα και ο ήχος του Thundersteel εντυπωσιακός. Όλα όμως αυτά δεν θα είχαν καμία σημασία εάν οι συνθέσεις δεν ήταν καλές. Ευτυχώς όμως, τα τραγούδια είχαν τέτοια ποιότητα, ορμή και αρτιότητα που το έφεραν να είναι ανάμεσα στις πρώτες μας επιλογές για αυτό εδώ το άρθρο. Το ομώνυμο τραγούδι έγινε γρήγορα σημείο αναφοράς για το αμερικανικό metal, τα Bloodstreets, Johnny’s back, Flight of the warrior άλλαξαν την ιστορία της μπάντας, και μας έδωσαν μελωδίες που θα θυμόμαστε για πάντα! Δ.Σ.
Το Stay Hungry ήταν ο δίσκος που μετέτρεψε τους Twisted Sister από μια σχετικά cult μπάντα σε παγκόσμιο φαινόμενο. Κατάφεραν να παντρέψουν το heavy metal με ένα σχεδόν θεατρικό στοιχείο, προσθέτοντας και μια αίσθηση νεανικής επαναστατικότητας. Το We’re not gonna take it και το I wanna rock έγιναν ύμνοι μιας ολόκληρης γενιάς εφήβων, το The price μια από τις πιο κλασσικές metal μπαλάντες, τα Don't let me down, S.M.F., Stay hungry είναι υποδείγματα ενέργεια και θυμωμένης metal αισθητικής με τον Dee Snider να δίνει μια από τις πιο χαρακτηριστικές ερμηνείες της εποχής.Δ.Σ.
Το 1983 οι Accept από τη Γερμανία κυκλοφόρησαν το Balls to the Wall και έβαλαν την ηπειρωτική Ευρώπη στον παγκόσμιο χάρτη του metal, λίγο μετά τους αξεπέραστους Scorpions. Ο ομώνυμος ύμνος, μαζί με τα Guardian of the Night και Fast as a Shark είναι καθαρή αδρεναλίνη. Με την κυκλοφορία του, οι Accept έγιναν πρότυπο για κάθε νέο heavy/power/speed metal συγκρότημα, επηρεάζοντας
ακόμα και thrash μπάντες. Κάθε φορά που παίζεται, σε αναγκάζει να σηκώσεις τα χέρια στον αέρα, και 43 χρόνια μετά το πετυχαίνει ακόμα.Κ.Τ.
Λίγο πριν το τέλος των ‘80s, οι Αμερικάνοι Crimson Glory κυκλοφόρησαν το Transcendence (1988), χαρίζοντας μας –μετά το ντεμπούτο τους - ένα αληθινό κόσμημα του power/prog metal. Με τραγούδια όπως τα Lady of Winter, Painted Skies, Burning Bridges και Lonely που κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα, οι Crimson Glory καθιερώθηκαν ως πρωτοπόροι του heavy/progressive metal, μέσα από ένα αριστούργημα που δεν εκτιμήθηκε αρκετά όταν κυκλοφόρησε. Τυχεροί όλοι εμείς όταν τους ανακαλύψαμε στα νιάτα μας.Κ.Τ
Το 1983 ήταν μία κομβική χρονιά για τον σκληρό ήχο. Το πρώτο heavy metal Νο1 άλμπουμ έγινε πραγματικότητα, κυκλοφόρησε το πρώτο thrash άλμπουμ και οι Def Leppard κυκλοφόρησαν το Pyromania, γκρεμίζοντας τα τείχη στις ΗΠΑ, μεταμορφωμένοι στην πορεία από φερέλπιδες νέους σε ένα από τα πιο επιτυχημένα συγκροτήματα παγκοσμίως. Τραγούδια όπως τα Photograph, Rock of Ages, Too Late For Love και Foolin’ γέμισαν τα charts και τα ραδιόφωνα της Αμερικής, αποδεικνύοντας ότι το hard rock μπορεί να είναι εμπορικό χωρίς να χάσει την ψυχή του. Το Pyromania μπήκε σε εκατομμύρια εφηβικά δωμάτια και μας έκανε όλους να νιώσουμε rock stars. Κ.Τ.
Λίγοι άνθρωποι έχουν αποκτήσει στάτους θρύλου τόσο σύντομα στο heavy metal. Ένας από αυτούς ήταν αναμφισβήτητα ο Ronnie James Dio. Μετά από δύο εξώσεις από συγκροτήματα που βοήθησε να πάνε ψηλά, αποφάσισε να πάρει την τύχη του στα χέρια του. Και δεν απογοήτευσε. Το 1983 οι νεότευκτοι Dio κυκλοφόρησαν το Holy Diver, το απόλυτο heavy metal άλμπουμ. Το ομώνυμο τραγούδι, το Rainbow in the Dark, το Don’t Talk to Strangers έγιναν όλα κλασικά και διαχρονικά, όπως η φωνή του μεγάλου Dio που θα ζει για πάντα μέσα από αυτό(και όχι μόνο) άλμπουμ. Κ.Τ.
Μπορεί οι Metallica να ήταν το πρώτο thrash συγκρότημα που κυκλοφόρησε δίσκο, αλλά ήταν οι Exodus από το Bay Area που όρισαν εμφατικότερα τον ήχο του κινήματος. Συγκυριακά και μόνο δεν έβγαλαν το Bonded by Blood (1985) αρκετά νωρίς (αν και το υλικό προϋπήρχε), αλλά αυτό δεν αφαιρεί κάτι από την μανία, την ταχύτητα και το cult status αυτού του δίσκου, που είναι γεμάτος thrash ύμνους, όπως (ενδεικτικά) τα Bonded by Blood, Piranha” και Strike of the Beast. Μέσα σε 40 λεπτά περίπου, οι Exodus απόσταξαν όλη την ουσία του thrash σε ένα δίσκο που παραμένει αξεπέραστος. Κ.Τ
Το 1987 οι Helloween κυκλοφόρησαν το Keeper of the Seven Keys: Part I και γέννησαν το power metal όπως το ξέρουμε. Τόσο απλά. Οι Γερμανοί έδειξαν ότι το speed metal μπορεί να είναι και επικό και χαρούμενο, με τραγούδια όπως τα Im Alive, A Little Time, Twilight of the Gods και Future World να σημαδεύουν γενιές και γενιές μεταλάδων. Και οι εκπληκτικοί Helloween δεν σταμάτησαν εκεί, αλλά στη συνέχεια κυκλοφόρησαν το Keeper of the Seven Keys: Part II (1988), κλείνοντας δύο μέρη σε ένα αριστούργημα που άλλαξε οριστικά το μέλλον του metal. Πως να μην το κάνει άλλωστε με τραγούδια όπως τα Eagle Fly Free, March of Time, I Want Out και Keeper of the Seven Keys. Το ζευγάρι των Keepers.. άνοιξε την πόρτα σε χιλιάδες μπάντες και η κληρονομιά τους ζει αιώνια. Κ.Τ
Η συνεισφορά των Judas Priest στο heavy metal μπορεί να παραλληλιστεί μόνο με αυτή των Black Sabbath. Και καθώς το heavy metal αναγεννιόταν στην αυγή της νέας δεκαετίας, οι Priest κυκλοφόρησαν το British Steel του 1980, χαρίζοντας μας να άλμπουμ που έφερε μία ολόκληρη σκηνή στο mainstream. Τα Breaking the Law, Living After Midnight και Metal Gods έγιναν ύμνοι, με το άλμπουμ να
γίνεται αγαπημένο πολλών fans μέσα στα χρόνια. Η συνέχεια θα ήταν ακόμα πιο συναρπαστική, καθώς το 1982 το συγκρότημα κυκλοφόρησε το καταιγιστικό Screaming for Vengeance και κατέκτησε και το αμερικάνικο κοινό, με τα You’ve Got Another Thing Comin, The Hellion/ Electric Eye και το ομώνυμο τραγούδι να γεμίζουν αρένες στα μήκη και τα πλάτη των ΗΠΑ και καθιερώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που έκαναν όλες τις νέες μπάντες της Αμερικής να θέλουν να τους μοιάσουν. Κ.Τ
Στο metal δεν έλειπε ποτέ το μαγικό, το μεταφυσικό και το σκοτεινό. Όμως οι Δανοί Mercyful Fate του ξακουστού King Diamond έδωσαν νέα έννοια στον όρο occult, κυκλοφορώντας το ανατριχιαστικά στοιχειωτικό Melissa (1983). H θεατρικότητα που εμφύσησε το συγκρότημα σε τραγούδια όπως τα Evil, Black Funeral, Curse of the Pharaohs και Into the Coven επηρέασε τις πιο «διαβολικές» παρυφές του
metal, με τους Mercyful Fate να ανοίγουν ένα δικό τους μονοπάτι από το Stained Class των Judas Priest και το Melissa μία κορυφαία τελετουργία του King Diamond και της παρέας του. Κ.Τ
Μετά τους Alcatrazz και την πρώτη του προσωπική δισκογραφική προσπάθεια, με το Marching Out ο Yngwie Malmsteen συνέχισε να διαμορφώνει το νεοκλασικό metal των 80s, με ηλεκτρικές κιθάρες γεμάτες ταχύτητα, τεχνική και έντονη μπαρόκ επιρροή. Εκείνα τα χρόνια όλοι μιλούσαν για αυτόν τον θαυματουργό κιθαρίστα που μαζί με τον Eddie Van Halen και τον Randy Rhoads ανακατεύθυναν τον ήχο και τον τρόπο που παίζονταν η ηλεκτρική κιθάρα. Κάποιες στιγμές η επίδειξη τεχνικής ίσως γίνεται υπερβολική, αλλά ακόμα και αυτό λειτούργησε θετικά σε μια σκηνή που απολάμβανε την υπερβολή. Για μένα το Marching out παραμένει η καλύτερη κυκλοφορία του Σουηδού μάγου! ΔΣ.
Το Perfect Strangers ήταν η πολυαναμενόμενη και πολυδιαφημισμένη επανένωση της πιο κλασικής σύνθεσης των Deep Purple. Η μπάντα επιστρέφει με έναν ήχο που θυμίζει τις ένδοξες μέρες των ’70s, με πιο σύγχρονη παραγωγή και ξεκάθαρο hard rock προσανατολισμό. Το ομώνυμο τραγούδι διαθέτει ένα από τα πιο επιβλητικά riffs της καριέρας τους, οι συνθέσεις είναι άκρως ικανοποιητικές και η χημεία ανάμεσα στον Ritchie Blackmore και τον Jon Lord λάμπει ξανά. Ο δίσκος δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα, απλώς δείχνει πόσο μεγάλη μπάντα ήταν οι Purple. Και αυτό είναι αρκετό για να τον κάνει έναν από τους πιο επιτυχημένους δίσκους της καριέρας τους. Την συνέχεια την ξέρετε…Δ.Σ.
Ένα άλμπουμ που κουβαλά όλη την μυθολογία γύρω από το rock, το hard rock και το
heavy metal! Το Back in black ανήκει ξεκάθαρα στα πλέον επιδραστικά και συνάμα εμπορικά άλμπουμ όλων των εποχών. Μετά τον χαμό του Bon Scott, οι AC/DC επέστρεψαν με έναν δίσκο που έμοιαζε περισσότερο με δήλωση επιβίωσης παρά με απλή κυκλοφορία. Τα riffs του Angus Young είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα στην ιστορία του rock. Κομμάτια όπως το Hells Bells, το You shook me all night long, Back in black, Shoot to thrill, είναι πια κομμάτι της συλλογικής μνήμης των οπαδών. Είναι από εκείνους τους δίσκους που όσες φορές κι αν τον βάλεις να παίξει, πάντα μας. K.T.
Η 25 η Ιουλίου 1983 θα μείνει στην ιστορία για την πρώτη καταγραφή σε βινύλιο αυτού που αργότερα θα αποκαλούσαμε thrash metal. Υπεύθυνοι για αυτό ήταν μία παρέα εικοσάχρονων, που στην πιάτσα ήταν γνωστοί ως Metallica και έπαιρναν κεφάλια με το ωμό, γρήγορο και θορυβώδες metal τους, έχοντας όλες τις σωστές επιρροές για να ξεκινήσουν την επανάσταση από το φημισμένο Bay Area. Τραγούδια όπως τα Hit the Lights, Seek and Destroy και Whiplash κατοχύρωσαν επάξια την πρωτιά του Kill ‘Em All που άλλαξε τα πάντα, ξεκινώντας μία από τις μεγαλύτερες καριέρες στην ιστορία της μουσικής. Μία
καριέρα που για πολλούς κορυφώθηκε σε ένα από τα καλύτερα (αν όχι το καλύτερο) metal άλμπουμ όλων των εποχών, το Master of Puppets (1986). Τα λόγια ωχριούν όταν πρόκειται να μιλήσει κάποιος για αυτό το αριστούργημα, σε ένα no-skip άλμπουμ που απαθανάτισε τραγούδια όπως το ομώνυμο, το Battery,
το Welcome Home (Sanitarium) και άλλα 5 έπη μέσα σε σχεδόν μία ώρα. Ακόμη μία πρωτιά για τους Metallica, με το “Master of Puppets” να γίνεται το πρώτο πλατινένιο thrash άλμπουμ, επαναπροσδιορίζοντας τα πάντα και τους πάντες με την κυκλοφορία του. Κ.Τ
Όταν ο Ian “Lemmy” Kilmister έφευγε διωγμένος από τους Hawkwind το 1975, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι πολύ σύντομα θα κυκλοφορούσε ένα άλμπουμ με το δικό του συγκρότημα, τους Motörhead, που θα έκανε την γη να τρέμει. Το κοινό, πάντως, στα επόμενα χρόνια, κατάλαβε ότι αυτή δεν ήταν μία μπάντα σαν τις άλλες. Και προς επίρρωση αυτής της διαίσθησης, κυκλοφόρησε το Ace of Spades το 1980, σπέρνοντας τους σπόρους των πιο ακραίων ειδών και αναγνωρισμένο ως ό,τι πιο βρώμικο και rock n’ roll ταυτόχρονα είχε βγει μέχρι τότε. Ο Lemmy μπορεί να μας άφησε το 2015, αλλά τραγούδια όπως τα Ace of Spades, Love Me Like a Reptile, Shoot You in the Back και The Chase Is Better Than the Catch
φρόντισαν να μείνει για πάντα ζωντανός. Κ.Τ
Για όσους μεγάλωσαν με το αμερικανικό metal των ’80s, το Out of the Cellar ήταν κάτι σαν τελετή μύησης. Οι Ratt κατάφεραν να ενώσουν τον Αμερικάνικο hard rock ήχο με to metal, βασιζόμενοι στα δυνατά, καλοδουλεμένα riffs και μια αλήτικη αίσθηση πεζοδρομίου. Το Round and round έγινε σχεδόν αμέσως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια της εποχής του MTV. Η κιθάρα του Warren DeMartini έδινε πάντα κάτι παραπάνω από το τυπικό ήχο της σκηνής και μια πολύ λαμπερή metal αίσθηση. Υπήρχε μια ενέργεια, μια εντύπωση ότι η μπάντα ζούσε πραγματικά αυτό που έπαιζε και πιθανόν γι’ αυτό το άλμπουμ εξακολουθεί να ακούγεται τόσο ζωντανό ακόμα και σήμερα. ΔΣ.
Το Blackout είναι από τους δίσκους που σε αρπάζουν από την πρώτη νότα και δεν σε αφήνουν μέχρι το τέλος. Οι Scorpions εκείνη την περίοδο έμοιαζαν ασταμάτητοι, και το αποτέλεσμα ήταν ένας δίσκος γεμάτος ενέργεια, ένταση, μελωδίες και αυτοπεποίθηση. Η φωνή του Klaus Meine και οι κιθάρες των Rudolf Schenker και Matthias Jabs δημιουργούν έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ήχους της δεκαετίας και εκτινάζουν τους Scorpions στα Αμερικάνικα στάδια και στις γεμάτες αρένες. Είναι ένας δίσκος που κουβαλά μέσα του όλο το πνεύμα των μεγάλων metal συναυλιών των ’80s και του ατελείωτου rock πάρτι. Και κάθε νότα του θυμίζει γιατί οι Scorpions έγιναν παγκόσμια δύναμη. ΔΣ.
Το ντεμπούτο των WASP ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη heavy metal άλμπουμ της εποχής. Ήταν πρόκληση, θυμός, φωνή και καθαρή ενέργεια μαζί. Ο Blackie Lawless και η μπάντα του έφεραν έναν ήχο ωμό, γεμάτο επιθετικότητα αλλά και απίστευτα δυνατά hooks. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως τα I wanna be somebody, L.O.V.E. machine, Hellion, Sleeping in the fire έγιναν σχεδόν ύμνοι για μια γενιά metal οπαδών. Υπήρχε κάτι επικίνδυνο και απρόβλεπτο σε αυτόν τον δίσκο που τον έκανε να ξεχωρίζει. Και αυτός να είναι ο λόγος που ακόμη σήμερα ακούγεται ως η αυθεντική κραυγή του ορθόδοξου ’80s heavy metal. ΔΣ.
Μπορεί οι Queensrÿche από το Seattle να ξεκίνησε ως μία μπάντα που, σαν πολλές της εποχής τους, ξεκίνησε ως ένα κλασικό heavy metal συγκρότημα που πατούσε πάνω στους Priest και τους Maiden, όμως σύντομα έγινε αντιληπτό ότι έκρυβαν πολλά περισσότερα στο μανίκι τους. Το 1988 κυκλοφόρησαν το θρυλικό Operation: Mindcrime και θεμελίωσαν την φήμη τους σαν την The Thinking Man’s Metal Band. Μιλάμε για τον πρώτο δίσκο που αξίζει να φέρει τον χαρακτηρισμό “progressive metal”, με ένα κινηματογραφικό θεματολογικό concept, έξυπνο, συγκινητικό, δραματικό, μία συνολικά εξωπραγματική εμπειρία που έκανε τον ανταγωνισμό να μοιάζει απλοϊκός. Κ.Τ
Μην νομίσετε ότι όταν αγοράζαμε το Metal Health των Quiet Riot, γνωρίζαμε ότι στα πρώτα 2 άλμπουμ τους είχε παίξει ο Randy Rhoads ή ακόμα χειρότερα(!) φανταζόμαστε την τεράστια επιτυχία που θα γινόταν με το Cum On Feel the Noize. To Metal Health ήταν το πρώτο άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής που πήγε Νο1 στο αμερικάνικο chart μεγάλων δίσκων και δικαιολογημένα θεωρείται το αντικλείδι που άνοιξε την πόρτα για την τεράστια δημοτικότητα του hair metal τα επόμενα χρόνια. Α.Ρ.
Στο metal υπάρχουν κάποιοι δίσκοι που τους θεωρώ απόλυτα δεκάρια – πολλούς τους βλέπετε και σε αυτό το αφιέρωμα. Ένας από αυτούς είναι και το Hall of the Mountain King των Savatage, που κυκλοφόρησε το 1987 και ανέβασε το συγκρότημα σε άλλο επίπεδο. Μιλάμε για μία άνευ προηγουμένου ηχητική καταιγίδα, ένα άκοπο διαμάντι που μας χάρισε έπη όπως το ομώνυμο τραγούδι, το 24 Hrs. Ago, το Strange Wings” και το The Price You Pay, μεταξύ άλλων. Αν η μεγαλοπρέπεια, η δύναμη, ο λυρισμός και η μελωδία μπορούν να συνυπάρχουν σε έναν δίσκο, το Hall of the Mountain King είναι ένας από αυτούς. Κ.Τ
Μπορεί οι Sabbath και οι Priest να όρισαν το heavy metal, και οι Motörhead να ανέβασαν την ταχύτητα αλλά ήταν ένα συγκρότημα από το Newcastle που επινόησε, μέσα από ένα κακότροπο και διαβολεμένο μουσικό μίγμα, τον ακραίο ήχο που θα έπαιρνε σάρκα και οστά στην δεκαετία του ’80, τόσο στο thrash, όσο και στις πιο extreme σκηνές. Οι Venom ήταν αυτοί που άνοιξαν την πόρτα του φρενοκομείου, με το Welcome to Hell (1981) να βαράει αλύπητα με τραγούδια όπως το ομώνυμο, το Witching Hour, το In League With Satan, το Leave Like an Angel και τα υπόλοιπους κολασμένους ύμνους του Welcome to Hell. Κ.Τ
To 1987 μας χάρισε την πιο εμπορικά επιτυχημένη χρονιά στο hard rock και το heavy metal. Και μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε το Hysteria των Def Leppard, ένα από τα πιο ευπώλητα άλμπουμ όλων των εποχών. Πραγματικά, δεν ξέρω από που να το πιάσω. Από τα επτά singles του; Από την μοναδική παραγωγή του John “Mutt” Lange; Αν το Hysteria δεν σας απορροφάει σαν το αριστούργημα που είναι, κάτι δεν πάει καλά. Όταν κυκλοφόρησε, οι Def Leppard έγιναν για λίγο καιρό η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο, με τραγούδια όπως το ομώνυμο, το Pour Some Sugar on Me, το Love Bites, το Animal, το Rocket, το Armageddon It και το Women να κατακτούν την υφήλιο. Αν είναι να σας αλλάξει την ζωή ένας δίσκος,
το “Hysteria” είναι σοβαρός υποψήφιος για αυτό. Κ.Τ
Έχοντας ήδη αγοράσει το πρώτο ομώνυμο άλμπουμ των Saxon, χωρίς δισταγμό απέκτησα και το δεύτερο, το Wings of Steel, χωρίς καν να ξέρω(ρουμε) τι ήταν το NWOBHM ή ακόμα περισσότερο δεν μπορούσαμε να φανταστούμε την εξέλιξη του αγγλικού συγκροτήματος. Το εξώφυλλο με τη ρόδα και τον αετό, έγινε συνώνυμο των Saxon αλλά κι ένα από τα αυθεντικότερα metal εξώφυλλα, με τον ύμνο Strangers in the Night (747), να κουβαλάει στην πλάτη του όλο το αγγλικό metal. Πολύ σωστά τότε το περιοδικό Kerrang έγραψε στην κριτική του Simply the best Heavy Metal Album of the Year. Α.Ρ
Το 1983 οι Manowar κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους Into Glory Ride μόλις ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο τους και έφτασαν σε νέα κορυφή, εδραιώνοντας τον επικό metal ήχο τους. Βασικά, το έκαναν πολύ δύσκολο να μην ξεσηκωθείς με τραγούδια όπως τα Gloves of Metal, Secret of Steel” και Revelation (Death’s Angel”, γεμάτα δυναμικά riffs, αργές doom επιρροές και αφηγήσεις που σε φέρνουν κατευθείαν μέσα στην μάχη. Το άλμπουμ αυτό έγινε πρότυπο για όλο το epic/power metal, επηρέασε εκατοντάδες μπάντες και θεωρείται από πολλούς το απόλυτο αριστούργημα των Manowar. Σαράντα τρία χρόνια μετά, αυτός ο δίσκος ηχεί σαν κραυγή πολέμου του metal, και οι πολεμιστές κάτω από την σημαία των Manowar δεν σταματούν ποτέ να το επικαλούνται ως το απόλυτο metal άλμπουμ. Κ.Τ.
Τα χρόνια πέρασαν, οι μουσικές σκηνές άλλαξαν και το heavy metal πήρε πολλές διαφορετικές μορφές. Όμως οι δίσκοι εκείνης της δεκαετίας παραμένουν κάτι περισσότερο
από απλές αναμνήσεις. Είναι οι ήχοι που γέμιζαν τα δωμάτια μας, τα άλμπουμ που παίζαμε ξανά και ξανά μέχρι να χαραχτούν στο μυαλό μας κάθε riff και κάθε στίχος. Είναι οι
μουσικές που μας συνόδευσαν σε συναυλίες, σε παρέες, σε στιγμές που τότε έμοιαζαν Τα heavy metal άλμπουμ των ’80s δεν ήταν απλώς προϊόντα μιας εποχή μα ήταν η καρδιά
μιας κουλτούρας που ακόμη χτυπά δυνατά. Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της ιστορίας, ότι αρκεί να πέσει η βελόνα στο βινύλιο ή να ακουστεί το πρώτο riff για να θυμηθούμε γιατί ερωτευτήκαμε αυτή τη μουσική από την αρχή.
Την άλλη Κυριακή: 8 Μεγάλοι Μουσικοί που ΔΕΝ κυκλοφόρησαν ποτέ προσωπικό άλμπουμ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΡΑΝΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
22/3/26
Δημοσίευση σχολίου