Ο Bob Dylan ανήκει στην κατηγορία των μουσικών/τραγουδοποιών που χρειάζονται ξεχωριστή προσέγγιση. Τόσο στιχουργική όσο και μουσική. Στα 19 μου, μόλις άκουσα το Hurricane, από την μεσημεριανή εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη στο Α! Πρόγραμμα της ΕΡΑ, πήγα στο αγαπημένο δισκάδικο της γειτονιάς μου, το «Τετράγωνο», στην οδό Λευκωσίας, στην Πλτ. Αμερικής για να αγοράσω το άλμπουμ Desire(1976). Μιλώντας για την προσέγγιση που διαβάσατε στην αρχή, θεωρώ ότι ο καλύτερος τρόπος για να προσεγγίσω και να ακούσω το Desire, είναι μέσα από τη μουσική του, γιατί οι στίχοι, τουλάχιστον τότε, ήταν σε δεύτερο πλάνο. Κι όχι μόνο στην περίπτωση του Dylan αλλά και σε κάθε άλλο συγκρότημα/καλλιτέχνη. Λογική που άλλαξα, μόλις έμαθα για ποιόν γράφτηκε το Hurricane που ήταν το τραγούδι που με έστειλε στο δισκάδικο.
ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Τα 9 τραγούδια του Desire ηχογραφήθηκαν τον Αύγουστο και Οκτώβριο του 1975, με μια πλειάδα καλών μουσικών όπως η βιολονίτρια Scarlet Rivera, που με το παίξιμό της, δίνει εντελώς άλλη μορφή και ήχο στα κομμάτια, ο Eric Clapton κιθάρα στο Romance In Durango, η Emmylou Harris που η ερμηνεία της στο One more cup of coffee είναι τουλάχιστον εξαιρετική καθώς και οι Rob Stoner μπάσο/τραγούδι, Howard Wyeth ντραμς/πιάνο κ.α, ξεχωρίζοντας τονVinnie Bell που παίζει μπουζούκι στο Joey. Στο Desire έχουμε μια παραδοξότητά από την πλευρά του Dylan αφού σηματοδοτεί την πρώτη του απόπειρα συν-συγγραφής τραγουδιών, με τον Αμερικάνο τραγουδοποιό να συνθέτει επτά από τα εννέα τραγούδια του άλμπουμ, σε συνεργασία με τον τραγουδοποιό/σκηνοθέτη θεάτρου, Jacques Levy.
Πείθεται για την αθωότητά του, αντιλαμβανόμενος ότι έπεσε θύμα δικαστικής πλάνης και γράφει το τραγούδι «Hurricane» αφηγούμενος τα γεγονότα, όπως πραγματικά συνέβησαν. Μπροστά στο μεγάλο κύμα διαμαρτυρίας της κοινής γνώμης (λευκών και μαύρων), οι «μάρτυρες» ανακάλεσαν τις καταθέσεις τους κι ο Carter αποφυλακίστηκε το 1976! Η ελευθερία όμως άργησε να έρθει, καθώς την χρονιά της αποφυλάκισής του δικάστηκε ξανά και καταδικάστηκε εκ νέου!!! Τελικά αποφυλακίστηκε το 1985, όταν ομοσπονδιακός δικαστής ανέτρεψε την καταδίκη του. Δίκαια έγινε λαϊκός ήρωας με τη ζωή του αλλά και την περιπέτειά του να μεταφέρεται στην ταινία Hurricane (1999), σε σκηνοθεσία Norman Jewison, με τον Ντένζελ Ουάσιγκτον στον κεντρικό ρόλο. Τα φωνητικά στο τραγούδι κάνει η άγνωστη ηθοποιός και τραγουδίστρια Ronee Blakley (κι όχι η Emmylou Harris), της οποίας τη φωνή ο Dylan εκτιμούσε πολύ και την είχε μαζί του στην περίφημη Rolling Thunder Revue (1975-1976).
Όμως το Desire έχει ακόμα ένα διαχρονικό αριστούργημα, το πανέμορφο One more cup of coffee που ο Dylan τραγουδάει ντουέτο με την Emmylou Harris.
Οι στίχοι του μιλούν για μια τσιγγάνα κι έναν άνδρα που της επιτρέπει να μπει στη "valley below" όπως λένε οι στίχοι, χωρίς να διευκρινίζει τι ακριβώς είναι το "valley below". Εκτός της μελωδίας που κάνει το κομμάτι ξεχωριστό, οι στίχοι του ξεχωρίζουν, μιλώντας για "δύο μάτια που είναι πετράδια στον ουρανό». Οι ερμηνευτές στίχων του Dylan λένε ότι οι στίχοι του τραγουδιού είναι μεταφορικοί και μιλούν για την μετέπειτα σύζυγό του Sara Lowndes. Το τραγούδι το έγραψε το 1975 σε ένα αγαπημένο του σημείο της Νέας Υόρκης, στο Greenwich Village καθισμένος σε ένα τραπέζι του club Other End. Τις δεκαετίες 60 και 70, το Greenwich Village(περιοχή του Manhattan λίγο έξω από το κέντρο) ήταν το κέντρο των διανοουμένων και σήμερα στις ξεναγήσεις πάντα υποδεικνύουν τα μέρη που σύχναζε ο Dylan αλλά κι άλλοι ποιητές.
Κι αν τα παρά πάνω 2 τραγούδια αποκομίζουν. δικαιολογημένε, τη μερίδα του λέοντος, το Isis αξίζει την προσοχή σας, αφηγούμενο την ιστορία ενός νεαρού που παντρεύεται, πριν μάθει την αξία της πίστης. Το ίδιο και το Oh, Sister, με τα φωνητικά της Emmylou Harris, έγινε ιδιαίτερο αγαπητό κατά τη διάρκεια των περιοδειών εκείνης της εποχής.
Το 11λεπτο ο μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι του άλμπουμ είναι το Joey με τους στίχους να αναφέρονται στον γκάνγκστερ Joey Gllon όπου ο Dylan τον παρουσιάζει σαν παράνομο με ηθική, κάτι σαν Ρομπέν των Δασών. Ο Gallo, σύμφωνα με τους στίχους του Dylan, αρνήθηκε να σκοτώσει αθώους ανθρώπους, έκανε ειρήνη με τους μαύρους και γενικά ήταν προστατευτικός με τους αδύναμους. Βέβαια υπάρχει και η άλλη πλευρά που τον θέλει μοχθηρό και μαφιόζο, με την «καριέρα» του να μην έχει καμία σχέση όπως τον παρουσιάζει ο Dylan.
Το άλμπουμ κλείνει με το Sara, ένας φόρος τιμής στη σύζυγό του, Sara, ένα από τα λίγα τραγούδια του στα οποία αναφέρεται σε ένα δικό του πρόσωπο, και μάλιστα με τέτοια ακρίβεια στίχων! Ο γάμος του Dylan βρισκόταν σε κακή κατάσταση όταν έγραψε το τραγούδι, έχοντας ήδη χωρίσει για ένα διάστημα . Η Sara ήταν παρούσα στην ηχογράφηση του τραγουδιού στις 31 Ιουλίου 1975. Την ίδια μέρα ηχογράφησε δύο άλλα τραγούδια που άγγιζαν το θέμα του γάμου, τα Isis και Abandoned Love. Πάντως το διαζύγιο δεν το γλύτωσε!
Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται η βιολονίστα, Scarlet Rivera (πραγματικό όνομα Donna Shea), η οποία όπου παίζει και παίζει σχεδόν σε όλα τα κομμάτια, δίνει ένα ξεχωριστό, μυστηριώδη τόνο, που δένει απόλυτα με τη φωνή και τον ήχο του Dylan. Η Riviera αποτελεί ανακάλυψη του ίδιου του Dylan,όταν την άκουσε να παίζει στο Greenwich Village. Δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη, την κάλεσε αμέσως να τον συνοδεύσει στην περίφημη Rolling Thunder Revue και στις ηχογραφήσεις του Desire, που διήρκεσαν 4 ημέρες, 24, 28, 30 και 31 Οκτωβρίου!
ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ
Το Desire ήταν μια πολύ μεγάλη εμπορική και ποιοτική επιτυχία του Dylan(No1 USA, No 3 UK), ο οποίος κατάφερε να αλλάξει το στυλ του σε σχέση με τα προηγούμενα άλμπουμ του, να ασχοληθεί στιχουργικά με θέματα που άγγιξαν περισσότερο κόσμο (Hurricane/Joey). Μπορεί η κλαψιάρικη φωνή του να με εκνεύριζε, αλλά το Desire είναι ένα άλμπουμ που ακούγεται ευχάριστα, ολόκληρο!
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑ
Το 1978 κυκλοφόρησε το Street Legal, με το οποίο έκανε μια στροφή σε πιο light άκουσμα, με την προσθήκη γυναικείων φωνητικών.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
28/11/25
Ο ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ ΓΙΑ ΤΟ DESIRE
 |
| Το οπισθόφυλλο |
Το άλμπουμ αυτό συγκαταλέγεται στα πέντε καλύτερα του Bob Dylan. Και δικαίως! Εδώ, ο μεγάλος καλλιτέχνης αφήνει κατά μέρος την εσωστρέφεια των προηγουμένων έργων του και καταπιάνεται με άλλους χαρακτήρες, είτε πραγματικούς, είτε φανταστικούς. Το Joey, για παράδειγμα, είναι ένας 11λεπτος φόρος τιμής στον μαφιόζο της Νέας Υόρκης Joey Gallo, ενώ το Sara είναι ένας εξαιρετικά συγκινητικός φόρος τιμής στη σύζυγο του Dylan. Αποκορύφωμα, βεβαίως, είναι το Hurricane, ένα τραγούδι οκτώμισι λεπτών για τον πυγμάχο Rubin Carter, που ήταν στη φυλακή για έναν φόνο, για τον οποίο αργότερα αθωώθηκε. Αλλά και το υπόλοιπο άλμπουμ είναι εξίσου συναρπαστικό και
παθιασμένο με τα θέματά του, κάνοντας το Desire ένα από τα πιο ζωντανά άλμπουμ του Dylan.
Κλείνοντας, θα πρέπει απαραίτητα να τονίσουμε το ρόλο της βιολονίστριας Scarlet Rivera. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πώς θα ακουγόταν το άλμπουμ χωρίς να
παίζει εκείνη.
ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ
Δημοσίευση σχολίου