Πριν πόσες δεκαετίες έπρεπε να τον είχαμε δει live; Κι όμως ο Rod Stewart δεν μάς τίμησε ούτε μια φορά, και πιστεύω ότι ούτε για διακοπές δεν έχει έλθει στη χώρα μας! Δεν βαριέσαι, ποτέ δεν είναι αργά, αφού το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου στο Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ, o Sir Rod Stewart ρίχνει την αυλαία στην ευρωπαική περιοδεία για το 2025, αφού μόλις πριν μια εβδομάδα ανακοίνωσε 15 ημερομηνίες για την Αμερική.
ΕΝΑ (ΜΙΚΡΟ) ΧΡΗΣΙΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Πριν διαβάσετε τα 10 τργούδια που ελπίζψω να παίξει εκείνη τη βραδιά αλλά και τα 5 καλύτερα άλμπουμ του κατά τη γνώμη μου, σκέφτηκα ν α παραθέσω ένα μικρό βιογραφικό που να επικεντρώνεται σε λεπτομέρειες που έχουν ενδιαφέρον. Τι στο καλο εγκυκλοπαιδικό site έχουμε!!! Ο Roderick David Stewart γεννήθηκε το 1945 στο Highgate του Β.Λονδίνου από πατέρα Σκοτσέζο και μητέρα Αγγλίδα. Η οικογένεια του είχε άλλα 4 παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στη φτώχεια και τις ελλείψεις. Από τον Σκοτσέζο πατέρα του κληρονόμησε την αγάπη για το ποδόσφαιρο, αρχικά σαν οπαδός της Arsenal και σαν παίκτης Middlesex Schoolboys όπου αγωνίστηκε σαν κεντρικός αμυντικός. Ο πατέρας του, του έκανε δώρο μια κιθάρα όπου άρχισε να ασχολείται αλλά η φιλοδοξία του ήταν να γίνει επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Σε ηλικία 15 ετών, το καλοκαίρι του 1960, πήγε για δοκιμαστικά στην Brentford που τότε έπαιζε την Γ! Κατηγορία. Αισθανόμενος ότι τα 2 πράγματα που του αρέσουν ήταν το ποδόσφαιρο και η μουσική, αποφάσισε να ασχοληθεί με το δεύτερο γιατί μπορούσε να πίνει και η ζωή ενός μουσικού ήταν πολύ πιο εύκολη (σ.σ. τουλάχιστον έτσι πίστευε τότε!). Εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 του και περιστασιακά εργάστηκε σαν πωλητής εφημερίδων και για λίγο ως εργάτης στο νεκροταφείο Highgate. Εργάστηκε σε γραφείο τελετών στο North Finchley σαν κατασκευαστής φράχτη ενώ έφτιαχνε και πινακίδων. Το 1961, πήγε στην οδό Denmark του Soho με το συγκρότημα των Raiders και έκανε audition με τον γνωστό παραγωγό δίσκων Joe Meek, αλλά ο τελευταίος διέκοψε την ηχογράφηση με έναν αγενή τρόπο, τον οποίον ακόμα μνημονεύει ο Stewart! Ξέροντας κιθάρα και φυσαρμόνικα, το 1963 άρχισε να παίζει με τους Dimensions και τον επόμενο χρόνο έκανε φωνητικά στον Long John Baldry για να φθάσουμε στο 1967 ο Jeff Beck, ήδη γνωστός από τη συμμετοχή του στους Yardbirds όπου μαζί του ηχογράφησε 2 άλμπουμ.
 |
| Με τους L.J Baldry/J.Driscoll/B.Auger |
Έχει ενδιαφέρον πως ο Long John Baldry τον κάλεσε να τραγουδάει μαζί του: Ήταν Ιανουάριος του 1964 όταν νεαρός Stewart περίμενε στον σιδηροδρομικό σταθμό του Twickenham αφού είχε δει τους Long John Baldry and the All Stars στο Eel Pie Island. Στην πλατφόρμα του σταθμού περίμενε και ο Baldry όπου τον άκουσε να παίζει το Smokestack Lightnin με τη φυσαρμόνικά του. Σύντομα ανακάλυψε ότι μπορούσε να τραγουδήσει και του πρόσφερε 35 λίρες την εβδομάδα, αφού εξασφάλισε την έγκριση της μητέρας του Stewart! Χρειάστηκε λίγο χρόνο να αφήσει πίσω τη ντροπή και να εμφανίζεται στο μπροστινό μέρος της σκηνής όπου ήδη το κοινό τον αποκαλούσε Rod the Mod Stewart εξ αιτίας του ντυσίματός του.Ήταν Ιούνιος 1964 όταν έκανε το δισκογραφικό ντεμπούτο του, κάνοντας φωνητικά στο μικρό δίσκο (single) Up Above My Head του Long John Baldry. To 1964 υπέγραψε με την Decca και κυκλοφόρησε το μικρό δίσκο (single), Good Morning Little Schoolgirl, σύνθεση του Willie Dixon όπου μπάσο έπαιζε ένας άλλος νεαρός, επίσης άγνωστος αλλά γεμάτος ταλέντο, ο John Paul Jones που 5 χρόνια αργότερα θα έκανε καριέρα με τους Led Zeppelin!
Ένα σημαντικό βήμα στην καριέρα τοπυ ήταν η συμμετοχή του στους Steampacket, ένα R&B φωνητικό σύνολο που τότε ήταν της μόδας και έβρισκαν εύκολα δουλειά στα clubs. Όσοι είστε άνω των 65 διαβάστε με προσοχή ποιοι συμμετείχαν σε αυτό το άγνωστο ιστορικό σχήμα: ο Long John Baldry στον οποίο ο Stewart οφείλει πολλά στα πρώτα βήματα της καριέρας του, Brian Auger, Julie Driscoll, Micky Waller(θα τον συναντήσουμε πιο κάτω), Vic Briggs (τη διετία 1966-1968, έπαιξε κιθάρα στους Animals) και ο μπασίστας Ricky Fenson. Τον Ιούλιο του 1965 είχαν ανοίξει τις συναυλίες των Rolling Stones αλλά δεν ηχογράφησαν κάτι επίσημο επειδή όλοι ανήκαν σε διαφορετικές εταιρείες και δεν μπορούσαν να κάνουν ένα κοινό συμβόλαιο. Το 1997 η low budget δισκογραφική εταιρεία Hallmark κυκλοφόρησε μια live εμφάνισή τους με …πρόβες από το Marquee Club. Τη χρυσή εποχή του cd στη χώρα μας , προς τα τέλη της δεκαετίας του 90, το Metropolis στην οδό Πανεπιστημίου, το είχε φέρει με 6.90!
Η ΚΑΡΙΕΡΑ ΤΟΥ ΠΕΡΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ
Η γνωριμία του με τον Jeff Beck τον φέρνει στο studio όπου τραγουδάει στα πρώτα 2 προσωπικά άλμπουμ του Μεγάλου Άγγλου Κιθαρίστα για να τον βρούμε το 1969 να παίζει με τον φίλο του κιθαριστά Ron Wood (μετέπειτα Rolling Stones) στους Faces μαζί με τους Ronnie Lane, Ian McLagan και Kenney Jones και να κυκλοφορήσει την ίδια χρονιά το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, An Old Raincoat Won't Ever Let You Down και η καριέρα του να πάρει το δρόμο της.
Ο Rockmchine.gr ετοίμασε ένα αφιέρωμα στα 10 Καλύτερα Τραγούδια του (όχι απαραίτητα ποιοτικά) και στα 5 Άλμπουμ του που πρέπει να ακούσετε, πριν πάτε στη συναυλία του στο Γήπεδο Μπάσκετ του ΟΑΚΑ!
Και ξεκινάμε με τα…
ΤΑ 10 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Το μισήσαμε, το χορέψαμε, τσακωθήκαμε, χαλάσανε φιλίες και το Da Ya Think I'm Sexy, εξακολουθεί να ακούγεται! Στις συναυλίες του Stewart, το Dοyou think I’m Sexy τραγουδιέται απ΄όλο τον κόσμο και παίρνει το δυνατότερο χειροκρότημα και παραμένει σαν το μικρό δίσκο με τις μεγαλύτερες πωλήσεις του όλων των εποχών! Κι εμείς εξακολουθούμε να τσακωνόμαστε……
Δεν ξέρω πόσοι/ες από το νεότερο σε ηλικία ακροατήριο ξέρει το Maggie May αλλά εύχομαι να το έχω ακούσει από κάποιον rock ραδιοσταθμό. Ήταν η πρώτη προσωπική επιτυχία του (1971, Νο1 σε Μ.Βρετανία και μερική), βοήθησε το άλμπουμ του Every Picture Tells a Story, να μπει σε περισσότερα σπίτια. Οι στίχοι τους μιλούν για τον έρωτα ενός νεαρού με μια μεγαλύτερη γυναίκα και το τραγούδι έγινε signature song για τον Βρετανό τραγουδιστή. Εκείνο που ήταν άγνωστο ήταν ότι το Maggie May κυκλοφόρησε σαν Β πλευρά στο single, Reason to Believe, αλλά οι παραγωγοί στους ραδιοσταθμούς, το ανακάλυψαν και άρχισαν να το παίζουν , αφήνοντας στην άκρη το Reason to Believe.
Σίγουρα το Maggie May ήταν το πρώτο τραγούδι του Rod Stewart που έπαιξε η ελληνική ραδιοφωνία αλλά η πρώτη μεγάλη επιτυχία του ήταν αδιαμφησβήτητα το Sailing, σύνθεση των αδελφών Gavin και Iain Sutherland, με τον Gavin να λέει : “Θέλαμε να δώσουμε μια κελτική αίσθηση στο τραγούδι. Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι το τραγούδι αφορά έναν νεαρό άντρα που λέει στην κοπέλα του ότι διασχίζει τον Ατλαντικό για να είναι μαζί της αλλά στην πραγματικότητα, το τραγούδι δεν έχει καμία σχέση με ρομαντισμό ή πλοία. Είναι μια αφήγηση της πνευματικής οδύσσειας του ανθρώπου προς το δρόμο της προς την ελευθερία και την ολοκλήρωση με το Υπέρτατο Ον».
Το τραγούδι ηχογράφησαν οι Sutherland Brothers και έφτασε έως το Νο54 του αγγλικού chart (1972), πουλώντας 40.000 αντίτυπα. Αρχικά ήθελαν να το συμπεριλάβουν στο δεύτερο άλμπουμ τους Lifeboat, όπου τελικά δεν το συμπεριέλαβαν , παρά μόνο στην αμερικάνικη έκδοση του.
ΠΩΣ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΒΡΕΘΗΚΕ ΝΑ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROD STEWART
Οι αδελφοί Sutherland και ο Rod Stewart ήταν άγνωστοι μεταξύ τους και χρειάστηκε η τότε σύντροφος του Stewart, Dee Harrington να παρακολουθήσει την εκπομπή Old Gray Whistle Test στο BBC όπου οι Sutherland Brothers έπαιξαν το τραγούδι. Θεώρησε ότι ταιριάζει στη φωνή του και του το πρότεινε. Ο Stewart έτυχε να τους έχει να παίζουν στο Marquee Club και του άρεσαν, αλλά δεν είχαν γνωριστεί. Τελικά ο Rod Stewart το ηχογράφησε για το άλμπουμ του Atlantic Crossing και το έκανε μια από τις μεγαλύρτερες επιτυχίες του (Νο1 Μ.Βρετανία, Νο 58 Αμερική). Όλα τα λεφτά το ντύσιμο του Rod Stewart στο video σαν ..ναυτάκι!
Και το I Don't Want to Talk About It( No3 UK), βρίσκεται στο άλμπουμ του Atlantic Crossing. Σύνθεση το Danny Whitten, το τραγούδι πρωτοηχογραφήθηκε από τους Crazy Horse, το συγκρότημα που συνόδευε τον Neil Young και η διασκευή του Stewart του έδωσε μια ευαίσθητη διάσταση που δεν είχε η πρώτη ηχογράφηση. Το 2021 πιστοποιήθηκε με πωλήσεις φυσικής μορφής και streams που ξεπέρασαν τις 200.000.
Οι Faces είχαν μια σχετική μικρή διάρκεια καριέρας (1970/1974) αλλά μέσα σε αυτά τα 4 χρόνια κυκλοφόρησαν 4 άλμπουμ κι έβγαλαν αρκετές επιτυχίες, με μεγαλύτερη το Stay with Me (1971, Νο 6 Μ.Βρετανία, Νο 17 Αμερική). Το αγγλικό συγκρότημα ( Rod Stewart, Ronnie Wood, Ian McLagan, Ronnie Lane και Kenney Jones) συμπεριέλαβε το Stay with me(σύνθεση των Rod Stewart και Ronnie Wood) στο άλμπουμ του A Nod Is As Good As a Wink... to a Blind Horse (1971), με τους στίχους να αναφέρονται σε μια γυναίκα ονόματι Rita, στην οποία ο τραγουδιστής κάνει πρόταση γάμου, με την προϋπόθεση ότι θα έχει φύγει όταν ξυπνήσει! Το τραγούδι συνέχισε να το ερμηνεύει ο Stewart στις συναυλίες, σε σημείο που το οικειοποιήθηκε και το επαναηχογράφησε στο άλμπουμ του MTV Unplugged(1973).
Κεφάτο, χορευτικό κι ανεβαστικό το Baby Jane (1983, Νο1 Μ.Βρετανία, Νο 14 Αμερική) έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία του μετά το Da Ya Think I'm Sexy?, ενώ το παλαιότερο Hot Legs (1977, No 5 UK, No 28USA)΄, άνοιγε το πολύ καλό του άλμπουμ Foot Loose & Fancy Free και ήταν-και πααραμένει- σαν ένα από το πιο rock κομμάτια του. .
Δεν ξέρω αν η φωνή του είναι η κατάλληλη, ή του δίνουν να τραγουδήσει μπαλάντες που τις αποδίδει υπέροχα, αλλά αυτό το μικρό αφιέρωμα στα 10 τραγούδια του Rod Stewart που θα ήθελα να ακούσω το βράδυ της 13ης Δεκεμβρίου, θα κλείσει με 3 μπαλάντες, αρχής γενομένης της δικής του σύνθεσης You're in My Heart (The Final Acclaim) από το άλμπουμ του Foot Loose & Fancy Free. Οι στίχοι αναφέρουν δύο από τις αγαπημένες ποδοσφαιρικές ομάδες του, την Celtic, της οποίας είναι φίλαθλος και την Dundee United. Όπως έχει πει ο ίδιος, το έγραψε όταν έβγαινε με τη Σουηδέζα ηθοποιό Britt Ekland, που ήταν μαζί από το 1975 έως το 1977, διευκρινίζοντας ότι οι στίχοι δεν αφορούσαν αποκλειστικά αυτήν, αλλά οποιαδήποτε γνώρισε εκείνη την εποχή. Η Ekland δεν παρέλειψε να του υποβάλλει αγωγή ύψους 12,500.000$ όπου οι δικηγόροι της επεσήμαναν πώς τον ενέπνευσε σε μερικές από τις επιτυχίες του. Γεγονός είναι ότι η μελωδία του τραγουδιού και η ερμηνεία του είναι τουλάχιστον εξαιρετικές.
Το Every Beat of My Heart (1986, Νο2 Μ.Βρετανία, Νο 83 Αμερική), είναι σύνθεση δική του και του οργανίστα Kevin Savigar και συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο άλμπουμ του 1986. Σαν σύνθεση δεν πήρε καλές κριτικές, αλλά εμένα μου άρεσε (και αρέσει!).
Και η λίστα με τα 10 τραγούδια που θα ήθελα να ακούσω το βράδυ της 13ης Δεκεμβρίου είναι η σύνθεση του Cat Stevens, The First Cut Is the Deepest (1976, No1 UK, No 21 USA), μέσα από το πολύ καλό άλμπουμ του A Night on the Town. Οι στίχοι του αναφέρονται στην ερωτική απογοήτευση, ενώ ο Cat Stevens το είχε γράψει από το 1965!
5 ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΑΛΜΠΟΥΜ
Από μια δισκογραφία 33(!!!) άλμπουμ, επέλεξα 5, που σύμφωνα με τη γνώμη μου είναι τα αντιπροσωπευτικότερά του (αν όχι τα καλύτερά του). Ξεκινώ από πολύ παλιά, 54 χρόνια πίσω όταν κυκλοφορούσε το τρίτο του προσωπικό άλμπουμ Every Picture Tells a Story(1971) και πήγαινε Νο1 σε Αμερική και Μ.Βρετανία, κάτι όχι τόσο συνηθισμένο εκείνη την εποχή. Σε χρονολογική σειρά:
EVERY PICTURE TELLS A STORY (1971)
Τρίτο και πιο πετυχημένο άλμπουμ του μέχρι εκείνη τη στιγμή, το Every Picture Tells a Story (1971, Νο1 Μ.Βρετανία, Νο 1 Αμερική), καταξιώνει τον Stewart με μια σειρά 9 τραγουδιών, που βασίζονται σε ένα κράμα μείγμα rock, country, blues και folk, με πρώτα τα Maggie May και Mandolin Wind, το καθένα για ξεχωριστούς λόγους. Σίγουρα το στυλ του σε αυτό το καλό άλμπουμ, όπως και σε όλα έως το Atlantic Crossing, δεν έχουν καμία σχέση με τον μετέπειτα ήχο του. Για όσους ασχολούνται λίγο περισσότερο, στο Every Picture Tells a Story παίζουν όλα τα μέλη των Faces (Ronnie Wood, Ian McLagan, Ronnie Lane, Kenny Jones), στους οποίους ο Stewart ήταν ακόμα τραγουδιστής, κάνοντας διπλή καριέρα, ενώ συμμετέχουν ακόμα η Σκοτσέζα Maggie Bell (Stone the Crowes), Madeline Bell (καμία σχέση με την προηγούμενη κυρία) των Blue Mink, ο Long John" Baldry, ο μπασίστας Andy Pyle ( Kinks , Blodwyn Pig, Savoy Brown κι αργότερα Wishbone Ash), o Ray Jackson μαντολίνο (Lindisfarne) κ.α.. Καλό άλμπουμ για παλιοροκάδες! Και μια trivia πληροφορία, το That’s All Right (Mama) που διασκευάζει ο Rod Stewart ήταν ο πρώτος μικρός δίσκος που κυκλοφόρησε ο Elvis Presley, το τόσο μακρινό 1954!
ATLANTIC CROSSING(1975)
Δεν θυμάμαι αν ήταν αυτό το πρώτο άλμπουμ του Rod Stewart που αγόρασα ή το Foot Loose & Fancy Free (1977). Μικρή σημασία, αφού και τα 2 είναι καταπληκτικά. Ο Rod Stewart ποτέ δεν ήταν ο »ροκάς» (σ.σ. ποτέ δεν μου άρεσε αυτή η λέξη), αντίθετα ήταν – και είναι- ένας pop- rock τραγουδιστής με εξαιρετική φωνή, που ξέρει να τη χρωματίζει και να ανεβάζει το τραγούδι. Το Atlantic Crossing (1975, Νo1 Μ.Βρετανία, Νο 9 Αμερική) ήταν το πρώτο εμπορικά πετυχημένο άλμπουμ, που τότε το είχα αγοράσει γιατί είχε το Sailing αλλά μέσα του ανακάλυψα τα πανέμορφα Sail Away, I Don't Want to Talk About It, It's Not the Spotlight και This Old Heart of Mine, συμπωματικά;(;) και τα τρία μπαλάντες! Όσο για το εξώφυλλο, δεν θα μπω στον πειρασμό να το παρουσιάσω εδώ αλλά σε μια ξεχωριστή αναφορά στο άμεσο μέλλον.
A NIGHT ON THE TOWN (1976)
Το A Night on the Town (1976, No1 UK, No 2 USA), είχε όλα εκείνα τα στοιχεία που θα συνόδευαν την καριέρα του για τα επόμενα χρόνια. Με ένα πίνακα του Pierre-Auguste Renoir, (σ.σ. το έργο τιτλοφορείται Bal du moulin de la Galette) στο εξώφυλλο, όπου ο αθεόφοβος γραφίστας "«πέρασε» μια φωτογραφία του Stewart(!), το A Night on the Town είναι από τις ποιοτικότερες στιγμές του με τραγούδια όπως το μελαγχολικό The Killing of Georgie, το πανέμορφο Tonight's the Night αλλά και τη διασκευή στη σύνθεση του Cat Stevens, The First Cut Is the Deepest, που ο Rod Stewart το έκανε «δικό του». Στο A Night on the Town ΔΕΝ υπάρχει μέτριο τραγούδι, όλα είναι καλά κι…επάνω!
FOOT LOOSE AND FANCY FREE (1977)
Το Foot Loose and Fancy Free διαδέχτηκε το πολύ επιτυχημένο A Night on the Town (1976), που αξιοποίησε τόσο τη μουσική κληρονομιά του Stewart όσο και την τότε τρέλα για την disco που κυριαρχούσε. Το Foot loose and Fancy Free, διατηρεί ένα μείγμα μπαλάντας και boogie/blues ήχου με τον οποίο οι θαυμαστές είχαν εξοικειωθεί, όπως στο Hot Legs. Που ανοίγει το δίσκο, εμπνευσμένο από τους Rolling Stones με τον τεράστιο ήχο τυμπάνων του Appice να θυμίζει John Bonham. Το άλμπουμ είναι γεμάτο επιτυχίες όπως You’re Insane, If Loving You Is Wrong) I Don't Want to Be Right, You're in My Heart και I was only Joking. Εξαιρετικό!
Θα κλείσω την 5άδα των Καλύτερων άλμπουμ του, πάντα κατά την άποψή μου, χωρίς να συμπεριλαμβάνω το Blondes Have More Fun(1978, Νο3 Μ.Βρετανία, Νο1 Αμερική), που όσες φορές κι αν το άκουσα, πέραν του Da Ya Think I'm Sexy?, δεν βρίσκω άλλα καλό κομμάτι, για να γυρίσω το χρόνο δεκαετίες πίσω, στο 1968(!) όταν ο Jeff Beck είχε φύγει από τους Yardbirds και κυκλοφορούσε το πρώτο του προσωπικό άλμπουμ, ΠΡΙΝ ακόμα σχηματίσει τους Jeff Beck Group. Στο Truth (1966, No 15 USA). Τα τραγούδια του είναι ένα σαφές δείγμα του κιθαριστικού ταλέντου του Beck, ο οποίος συνοδεύεται από τους Rod Stewart τραγούδι, Ronnie Wood εδώ παίζει μπάσο και Micky Waller ντραμς, ένα από τους καλύτερους ντράμερ της εποχής αλλά δεν έλαβε την αναγνώριση που του έπρεπε. Δεν χρειάζεται να είσαι καθηγητής φωνητικής για να καταλάβεις το ταλέντο του άγνωστου και άγουρου Rod Stewart, που το γρέζι της φωνής του, ταιριάζει απόλυτα με το αγγλικό blues rock του δίσκου. Το Truth είναι ένας από τους καλύτερους αγγλικούς Blues rock δίσκους αλλά το 2025 ποιος θα ασχοληθεί με ένα δίσκο του ….1968!
Για την ιστορία, οι Beck και Stewart συνεργάστηκαν για ένα ακόμα άλμπουμ, το Beck-Ola(1969) και πριν μερικά χρόνια όταν ακόμα ο Jeff Beck ζούσε, ο Rod Stewart είχε εκφράσει την επιθυμία να ξανά συνεργαστούν κάτι που δεν έγινε ποτέ!
Τα λέμε στην Telecom Arena στις 13 Δεκεμβρίου.
Την άλλη Κυριακή: Οι Θοδωρος Βλαχάκης και Ηλίαςε Ασλάνογλου θυμούνται ιστορίες από τη μακροχρόνια καριέρα των Magic DeSpell.
Δημοσίευση σχολίου