Μετά από συνεχόμενες αναβολές που οφείλονταν στη συμμετοχή στο supergroup The Notting Hillbillies, στην κυκλοφορία ενός άλμπουμ με τον Chet Atkins και σε όχι λιγότερα από τέσσερα soundtracks ταινιών, ο Mark Knopfler αποφασίζει να επιστρέψει στην κανονικότητα και να προσπαθήσει να ασχοληθεί με τη συνέχεια τού άλμπουμ με τις μεγαλύτερες πωλήσεις της προηγούμενης δεκαετίας τού Brothers in arms. Θέλει όμως όλα να γίνουν με τους δικούς του όρους: το νέο άλμπουμ συνειδητά και σκόπιμα πρέπει να κινείται σε χαμηλούς τόνους. Δεν θέλει power pop singles, ούτε guest stars και πανάκριβη παραγωγή. Ο Mark μοιάζει μετέωρος και πρέπει να επιλέξει ποιο μονοπάτι πρέπει να ακολουθήσει. Το μονοπάτι του rock star ή εκείνο του χαμηλών τόνων τραγουδοποιού; Το On Every Street βρίσκει τον Knopfler να διασχίζει και τα δυο μονοπάτια και σχεδόν εσκεμμένα να ορκίζεται να μην ξαναγυρίσει στο παρελθόν του, με αποτέλεσμα για τελευταία φορά να μας χαρίζει αυτόν τον μαγικό ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας του που καθιέρωσε τους Dire Straits.
Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ
Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1990 όταν ο John Illsley, ο Mark Knopfler και ο μάνατζερ Ed Bicknell συναντήθηκαν για γεύμα και αποφάσισαν να δημιουργήσουν ξανά τους Dire Straits. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το συγκρότημα αποτελούνταν από τους Mark Knopfler (κιθάρα-φωνητικά), John Illsley (μπάσο), Alan Clark (πιάνο-συνθεσάιζερ) και Guy Fletcher (συνθεσάιζερ-φωνητικά), ενώ για τις ανάγκες της ηχογράφησης προστέθηκαν, ως session μουσικοί οι: Chris White (σαξόφωνο), Paul Franklin (ακουστική κιθάρα), Phil Palmer (κιθάρα), Vince Gill (κιθάρα-φωνητικά), Manu Catche (ντραμς-κρουστά), Danny Cummings (κρουστά) και ο Αμερικανός ντράμερ Jeff Porcaro (γνωστός από τους Toto). Μάλιστα ο Porcaro κλήθηκε να παίξει στην επόμενη παγκόσμια περιοδεία του συγκροτήματος, αλλά αρνήθηκε λόγω υποχρεώσεων, τόσο με τους Toto όσο και ως session μουσικός. Η παραγωγή έγινε από τους Dire Straits (εννοείται ότι ο Mark είχε τον πρώτο λόγο) και η ηχογράφηση στα AIR Studios του Λονδίνου στο χρονικό διάστημα από τον Νοέμβριο 1990 έως Μάιο 1991. Το On every street κυκλοφόρησε στις 2 Σεπτεμβρίου 1991.
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Το Calling Elvis ξεκινά το άλμπουμ με ένα σφιχτό rockabilly groove και ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ του μπασίστα John Illsley και του Jeff Porcaro. Ο ήχος της κιθάρας του Mark Knopfler εξελίσσεται κατά τη διάρκεια του κομματιού από ένα απλό riff σε μερικά από τα γνωστά «εκρηκτικά πυροτεχνήματα» της ταστιέρας του. Τα πλήκτρα των Guy Fletcher και Alan Clark προσθέτουν χρώμα στις «γέφυρες» και καθώς οι στίχοι ολοκληρώνονται το κομμάτι μεταβαίνει σε ένα υπνωτικό jam, που στο live έφτανε τα 11 λεπτά! Η ιδέα για τον τίτλο ανήκει στον κουνιάδο τού Knopfler, ο οποίος είπε ότι η επικοινωνία μαζί του ήταν «πιο δύσκολη από το να πιάσεις στο τηλέφωνο τον Elvis (Presley)».
Οι στίχοι προέρχονται από τη συνένωση τίτλων τραγουδιών του Elvis Presley με την αντίστοιχη αφήγηση. Ο Knopfler τραγουδά από την οπτική γωνία ενός θαυμαστή, ο οποίος καλεί τον Elvis ατελείωτα στις τελευταίες μέρες του – την εποχή που η φήμη του είχε ξεθωριάσει. Είναι σαν ο Knopfler να σχολιάζει τη δική του φήμη, νιώθοντας σαν να έχει βαρεθεί να ασχολείται με το κοινό. Συναρπαστική αρχή, μα τα πράγματα γίνονται καλύτερα με το επόμενο κομμάτι το On every street. Το ομότιτλο κομμάτι βρίσκει τον Knopfler σε γνώριμο στιχουργικό έδαφος. Όπως και το Private Investigations από το Love Over Gold(1982), στο On Every Street ο Knopfler τραγουδά για έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ που προσπαθεί ανεπιτυχώς να εντοπίσει έναν δολοφόνο. Κατά τη διάρκεια του δεύτερου στίχου, έχουμε μια πιο σαφή περιγραφή του εν λόγω ανθρώπου. Έχει ένα ladykiller – regulation tattoo και φορά silver spurs on his heels. Ηχητικά, το κομμάτι είναι χαλαρό, κάθε στίχος τελειώνει με τον Knopfler να σταματά ενώ τραγουδά and it’s your face I’m looking for… On every street. Ο Alan Clark συμπληρώνει τα κενά με μια πανέμορφη μελωδία πιάνου και ο Knopfler απαντά με ένα δικό του riff– το οποίο θα ταίριαζε απόλυτα σε μια ταινία γουέστερν – ακολουθούμενο από ένα ιντερλούδιο σαξοφώνου του Chris White. Το κομμάτι τελειώνει με ένα γλυκό τετράχορδο riff – παραδόξως χωρίς lead κιθάρα από τον Knopfler – και με το καλαίσθητο εμπνευσμένο παίξιμο του Paul Franklin. Το When It Comes To You είναι ένα πολύ πιο πιασάρικο τραγούδι και θυμίζει τους πρώιμους Dire Straits. H κιθάρα του Mark είναι υποδειγματική εδώ προσθέτοντας, μεταξύ των φωνητικών, τις συναισθηματικές πινελιές του. Το Fade to black είναι ένα μπλουζ, που ακούγεται σαν να παίζεται σε κάποιο μπαρ. Στιχουργικά το τραγούδι μοιάζει με το On Every Street, καθώς ο αφηγητής αναρωτιέται τι κάνει η σύντροφός του καθώς αυτός απουσιάζει, ενώ κι αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να βρίσκεται στην άλλη πλευρά του μπαρ πνίγοντας τις δικές της λύπες.
Το The Bug είναι μια πολύ αναγκαία ένεση ενέργειας ενθουσιασμού στο άλμπουμ. Οι στίχοι, μπορεί να είναι απλοί, αλλά διαθέτουν αρκετή από αυτή την υπέροχη απλοϊκή φιλοσοφία Knopfler. Μερικές φορές η αγάπη λειτουργεί, μερικές φορές όχι, μερικές φορές είμαστε το έντομο που χτυπάει στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου που δεν είδαμε να έρχεται και μερικές φορές είμαστε εμείς που προκαλούμε τον πόνο σε έναν άλλο κατά λάθος. Το You And Your Friend είναι μια ακόμη αργή μπαλάντα που ακούγεται σαν ένα outtake από το blues άλμπουμ του Neil Young. Το ενδιαφέρον στοιχείο του κομματιού είναι η σύγκρουση του ήχου της steel κιθάρας με τον κλασικό ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας τού Knopfler, ειδικά στο τέλος που το κομμάτι ξεθωριάζει. Το Heavy Fuel είναι ένα ακόμη σατυρικό τραγούδι που δανείζεται το βαρύ riffing του The Bug και προσθέτει τους στίχους από το καυστικό B-side του 1982 Badges, Posters, Stickers and T-shirts. Ο Knopfler ήταν πάντα από εκείνους τους rock stars που μισούν απολύτως τη δημοσιότητα, ίσως επειδή πέρασε πολύ καιρό προσπαθώντας να φτάσει στην επιτυχία, με αποτέλεσμα να χλευάζει την εποχή του X Factor που όλα λειτουργούν γρήγορα, αλλά η επιτυχία μοιάζει εφήμερη.
 |
| Οι μουσικοί που περιόδευσαν στην προώθηση του δίκου |
Το Iron Hand μάς μεταφέρει στο παρελθόν, στην εποχή των ιπποτών και ο ήχος του θυμίζει έντονα το The Man's Too Strong από το Brothers in arms. O Knopfler είναι χαρισματικός αφηγητής και δημιουργεί μια σκηνή ιπποτών και κάστρων δίνοντάς τους αίσθηση παραμυθιού σε αυτό το σύντομο, ευχάριστο τραγούδι. Το Ticket To Heaven είναι απλό και με επαναλαμβανόμενο riff. Ο αφηγητής βλέπει έναν μυστηριώδη «άνθρωπο με διαμαντένιο δαχτυλίδι» που κατεβαίνει από τη μετά θάνατον ζωή για να πει στον φτωχό να μην ανησυχεί για τις δυσκολίες που βιώνει, επειδή υπάρχει μια θέση κλεισμένη γι 'αυτόν στον Παράδεισο. Ίσως το μοναδικό τραγούδι των Dire Straits με (έστω και έμμεση) αναφορά στη θρησκεία. Το My Parties ακούγεται σαν το πλέον βαρετό και ανούσιο πάρτι που έχετε πάει, με τον οικοδεσπότη να επιδεικνύει τα κόλπα του κάνοντας την ατμόσφαιρα αφόρητη. Μια ακόμη παρωδία της πολυτέλειας και της ματαιοδοξίας των πλουσίων. Το Planet Of New Orleans είναι το αγαπημένο μου κομμάτι του άλμπουμ. Ο αφηγητής προσπαθεί να εντοπίσει ένα τραγούδι που στριφογυρίζει στο μυαλό του και του θυμίζει τα συναισθήματα που ένιωθε όταν αυτός και η σύντροφός του ήταν μαζί. Η ιδέα ότι η Νέα Ορλεάνη βρίσκεται στην άλλη πλευρά του πλανήτη ταιριάζει τόσο στην ιδέα του χαμένου αφηγητή που αναπολεί το παρελθόν του που ήταν εντελώς διαφορετικός κόσμος, όσο και στην αίσθηση αυτού του τραγουδιού που πραγματικά ακούγεται σαν ένας διαφορετικός πλανήτης σε σχέση με τον συνηθισμένο ήχο του Knopfler. Το τελευταίο μεγάλο πείραμα Dire Straits λοιπόν, ή ένα απόλυτο χάος; Στην πραγματικότητα, είναι λίγο και από τα δύο. Κάθε ξεχωριστό μέρος αυτού του πολυεπίπεδου τραγουδιού ακούγεται ενδιαφέρον και σε μαγνητίζει, ειδικά τα σόλο τού Mark Knopfler που μάς λένε πολύ περισσότερα από όσα ο αφηγητής επιτρέπει στον εαυτό του να πει. Κρίμα που ο Mark δεν επέλεξε το συγκεκριμένο κομμάτι για φινάλε της δισκογραφίας των Dire Straits, αλλά προτίμησε το αδιάφορο το How Long?, που μουσικά μάς προετοιμάζει για την κατεύθυνση που προτιμά να ακολουθήσει στη σόλο καριέρα του. Country ρυθμός με τις υπέροχες αρμονίες του John Illsey σοκαριστικά να απουσιάζουν όπως άλλωστε συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος αυτού του άλμπουμ.
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Το On Every Street έκανε μέτριες πωλήσεις (σε σύγκριση με το Brothers in arms) και οι περισσότεροι κριτικοί το «έθαψαν». Μέχρι το 2008 είχε πουλήσει 15 εκατομμύρια αντίτυπα και πήγε κατευθείαν στο νούμερο 1 στο UK Albums Chart, αλλά και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες όπως και στην Αυστραλία. Στις ΗΠΑ, έφτασε στο νούμερο 12. Το Calling Elvis ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε από το άλμπουμ, με ένα βίντεο βασισμένο στην τηλεοπτική εκπομπή Thunderbirds της δεκαετίας του 1960. Το κομμάτι έφτασε στο νούμερο 21 την πρώτη εβδομάδα του στο UK Singles Chart, αλλά έπεσε από τα charts μέσα σε τέσσερις εβδομάδες. Τα δύο επόμενα singles ήταν τα: Heavy fuel και The bug, που δε σημείωσαν αξιοσημείωτη επιτυχία. Το You and Your Friend κυκλοφόρησε επίσης ως single στη Γαλλία και τη Γερμανία, αλλά όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι Dire Straits, με τον Chris Whitten στα τύμπανα, ξεκίνησαν μια παγκόσμια περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, η οποία διήρκεσε μέχρι τον Οκτώβριο του 1992. Η On Every Street Tour περιλάμβανε 300 παραστάσεις μπροστά σε περίπου 7,100.000 θεατές. Αν και το show ήταν πιο εντυπωσιακό από την προηγούμενη παγκόσμια περιοδεία του 1985-86, η εξαντλητική τελική περιοδεία του συγκροτήματος δεν είχε θετικές κριτικές και δεν είχε την προσδοκώμενη εμπορική επιτυχία. Όταν τελείωσε η περιοδεία, τόσο ο γάμος του Knopfler όσο και η μπάντα του είχαν διαλυθεί. Μετά την On Every Street Tour, ο John Illsley δήλωσε: «Οι προσωπικές σχέσεις αντιμετώπιζαν προβλήματα και αυτό ασκούσε τρομερή πίεση σε όλους, συναισθηματικά και σωματικά. Μας άλλαξε. Κανείς μας δεν θέλει να επιστρέψει σε εκείνες τις μέρες». Η τελευταία συναυλία του συγκροτήματος πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου 1992 στη Σαραγόσα της Ισπανίας. Ένα ζωντανό άλμπουμ, το On the Night, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1993, με υλικό από την περιοδεία, αλλά και πάλι ήταν μέτριες οι κριτικές. Παρ 'όλα αυτά, έφτασε στο Top 5 του Ηνωμένου Βασιλείου, ένα σπάνιο επίτευγμα για ένα ζωντανό άλμπουμ. Το τελευταίο άλμπουμ των Dire Straits, Live at the BBC, είναι μια συλλογή ζωντανών ηχογραφήσεων από το 1978 έως το 1981, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 1995. Εκείνη την εποχή, ο Mark Knopfler διέλυσε ήσυχα τους Dire Straits και άρχισε να προετοιμάζει το πρώτο αποκλειστικά σόλο άλμπουμ του, αφήνοντας πίσω τις τραυματικές εμπειρίες των τελευταίων χρόνων, που είχαν επηρεάσει τη δημιουργική και προσωπική του ζωή.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Το 'On Every Street' δεν έχει την λάμψη των προηγούμενων άλμπουμ τους και φαίνεται αποκομμένο από το πνεύμα του συγκροτήματος. Επίσης δεν μοιάζει με τα προσωπικά άλμπουμ τού Knopfler, οπότε μπορούμε να το θεωρήσουμε ένα υβριδικό έργο, ένα έργο που βρήκε την προσωπική και επαγγελματική ζωή του Knopfler ρευστή. Σίγουρα δεν είναι άμεσο καθώς απαιτούνται αρκετές ακροάσεις για να συνειδητοποιήσεις πόσο υπέροχα είναι μερικά από τα τραγούδια του. Είναι ένα άλμπουμ που σήμερα ακούγεται πιο εύκολα, από ό, τι την εποχή της κυκλοφορίας του, και αυτό είναι μια απόδειξη τής αξίας και των ικανοτήτων ενός από τους μεγάλους συνθέτες της rock, του Mark Knopfler. Το On Every Street είναι ένα ώριμο άλμπουμ, με διάθεση εσωστρέφειας και νοσταλγίας, που τελικά λειτούργησε περισσότερο ως αποχαιρετισμός παρά ως δήλωση επιστροφής των Dire Straits.
ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ
3/10/25
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ON EVERY STREETΗ πίσω πλευρά του cd
Κλείσιμο καριέρας με ένα καλό άλμπουμ, με τον Mark Knopfler να συνδυάζει διάφορα στυλ, παρουσιάζοντας ένα δεμένο άλμπουμ με το παίξιμο του να είναι απαράμιλλο. Όχι πως περιμέναμε να τον ακούσουμε εδώ, αλλά άνετα ο Mark Knopfler ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους και καλαίσθητους κιθαρίστες όλων των εποχών. Παρ΄όλο που οι Άγγλοι κριτικοί ήταν συγκρατημένοι (σ.σ. δηλαδή τι περίμεναν, να ακούσουν ένα δεύτερο Brothers in Arms;), θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει συνέχεια τα Calling Elvis, Heavy Fuel και Fade to Black. Κια το ίδιο εξακολουθώ να κάνω και σήμερα!
Δημοσίευση σχολίου