.jpg)
Στα μέσα της δεκαετίας του 80, η pop μουσική στην Αγγλία είχε αλλάξει. Ένα πιο σοφιστικέ ύφος, με καλύτερους στίχους και σίγουρα πιο ώριμη μουσική. Φυσικά κι εξακολουθούσαν να υπάρχουν τα pop σαχλοτράγουδα, αλλά ο ήχος των Level 42, China Crisis, Tears for Fears, Frankie Goes to Hollywood, George Michael, Duran Duran (που ενηλικιώθηκαν!), άλλαξαν τον ήχο τους, κάνοντας τον πιο ουσιαστικό. Μέσα σε αυτήν αλλαγή, ο πρώην τραγουδιστής και στιχουργός των Genesis, Peter Gabriel, κυκλοφορεί μετά από απουσία 4 χρόνων, το 5ο άλμπουμ του, So. Και ξαφνικά, όλα τα ραδιόφωνα (στην ουσία η ΕΡΤ και οι ερασιτεχνικοί σταθμοί, τότε δεν υπήρχαν ιδιωτικοί και δημοτικοί ραδιοσταθμοί), άρχισαν να παίζουν το Sledgehammer, το οποίο έγινε τεράστια επιτυχία και στα clubs!
Για να ξεκινήσουμε από…κάπου, το 1984 ο Peter Gabriel είχε δουλέψει με παραγωγό τον Daniel Lanois τη μουσική της ταινίας Birdy(1985), σε σκηνοθεσία του Alan Parker και σχεδόν αμέσως μετά άρχισε να δουλεύει κομμάτια για το προσωπικό του άλμπουμ. Μαζί του, οι
Daniel Lanois, ο κιθαρίστας David Rhodes, ο μπασίστας Tony Levin και αρκετοί μουσικοί που έπαιζαν κρουστά. Εκείνη την εποχή, ο Gabriel συνέχισε να χρησιμοποιεί τον πρωτοποριακό ψηφιακό συνθεσάιζερ Fairlight CMI, με τη μουσική του να μην περιορίζεται στα ηλεκτρονικά αλλά να αντλεί επιρροές από την pop, soul, funk αλλά και world music(ethnic), που τότε ήταν σχεδόν άγνωστη.
Το Red Rain, ανοίγει το δίσκο με τον Stewart Copeland των Police να παίζει κρουστά και τον Gabriel να τραγουδάει με μια βραχνή φωνή για ένα κόσμο που καταστρέφεται. Η ιδέα των στίχων προήλθε από ένα όνειρο όπου είδε με το χωρισμό μιας απέραντης, κόκκινης θάλασσας και ανθρωπόμορφων γυάλινων μπουκαλιών που γέμιζαν με αίμα. Και για να γυρίσω στα τύμπανα, νομίζω ότι κανένα τραγούδι του So δεν το αποτυπώνει καλύτερα τον ήχο των κρουστών όσο το Red Rain.
Από τα πιο «βαριά» κομμάτια είναι το Don't Give Up, όπου το ντουέτο με την Kate Bush είναι πολύ πετυχημένο. Οι στίχοι εμπνεύστηκαν από τις φωτογραφίες της Dorothea Lang από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, που απεικονίζουν Αμερικανούς που πλήττονται από τη φτώχεια. Ο Gabriel είδε τις εικόνες της Lang στο βιβλίο In This Proud Land (1973) και θεώρησε ότι ένα τραγούδι για αυτό το θέμα ήταν κατάλληλο. Οι απεργίες και η εξαντλητική πολιτική της Margaret Thatcher δεν απουσιάζουν από την έμπνευση των στίχων καθώς αναφέρονται σε έναν άνδρα του οποίου η ανεργία προκαλεί άγχος στις οικογενειακές του σχέσεις.
Η τεράστια επιτυχία Sledgehammer, εξελίχθηκε στο καλύτερο pop τραγούδι για τη δεκαετία του 80, με αντίστοιχα το καλύτερο video γι αυτήν τη δεκαετία. Το video σε σκηνοθεσία Stephen R. Johnson και δημιουργικό του Nick Park της εταιρείας Wallace & Grommet, χρειάστηκε πολύ χρόνο για να δημιουργηθεί, γιατί ο συνδυασμός τεχνικών stop motion, claymation και pixilation ήταν χρονοβόρος και δύσκολος με τα μέσα της εποχής . Τα περισσότερα γυρίσματα όπου εμφανίζεται ο Gabriel, έγιναν με τον πρωταγωνιστή ξαπλωμένο 16 ώρες κάτω από ένα γυαλί. Το Sledgehammer κέρδισε εννέα βραβεία MTV Video Music Awards, τα οποία παραμένουν ρεκόρ για οποιοδήποτε videο. Και όπως συμβαίνει σε πολλές αντίστοιχες περιπτώσεις, το τραγούδι ηχογραφήθηκε από τα τελευταία και παρουσιάστηκε στο συγκρότημα καθώς ετοίμαζαν να αποχωρήσουν από το studio με αρχική πρόθεση να συμπεριληφθεί στο επόμενο άλμπουμ του Gabriel!
Ο ντράμερ Manu Katché ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί σε ταξί και να επιστρέψει στο Παρίσι όταν ο Gabriel τον έπεισε να πάρει μέρος στις ηχογραφήσεις κι ο Katché ηχογράφησε τα μέρη του με μία λήψη (one take). Ο Gabriel του ζήτησε να ηχογραφήσει μερικά ακόμη περάσματα, με τον Katché να επιμένει ότι οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια ηχογράφησης θα ήταν κατώτερη. Ο μπασίστας Tony Levin επέλεξε να ηχογραφήσει το μέρος του σε ένα άταστο μπάσο με πένα και μέσω ενός πεντάλ οκτάβας κι ο συνθέτης Peter Gabriel σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις του έλεγε ότι επηρεάστηκε από τη soul μουσική όταν έγραφε το Sledgehammer και είχε σκεφτεί να ηχογραφήσει ένα soul άλμπουμ με διασκευές αλλά και πρωτότυπες συνθέσεις!(σ.σ. ευτυχώς δεν το έκανε!)
Το In Your Eyes που ανοίγει την Β1 πλευρά του βινύλιου, είναι σύμφωνα με τον Gabriel ένα τραγούδι αγάπης και το εμπνεύστηκε από τη Sagrada Família (ναός της Βαρκελώνης, έργο του αρχιτέκτονα Antoni Gaudí), με φωνητικά του Σενεγαλέζο Youssou N'Dour, που το ερμήνευσε στη γλώσσα του, τα Wolof!
Τέλος το Big Time ήταν ένα από τα τραγούδια που κυκλοφόρησαν σε μικρό δίσκο, με εμφανές το χορευτικό στοιχείο
Στο σύνολό του, το So(Νο1 Μ.Βρετανία, Νο2 Αμερική) ένα εξαιρετικό ποπ άλμπουμ, ατμοσφαιρικό και καθηλωτικό έργο, όχι κάτι που θα περίμενε κανείς από ένα ποπ άλμπουμ των μέσων της δεκαετίας του '80, με τον Gabriel να έχει απομακρυνθεί από το ύφος των πρώτων 4 άλμπουμ του, κορυφώνοντας τη μουσικότητά του σε μια πληθωρική επίδειξη διαχρονικής μουσικής.
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΕΤΑ
Τρία χρόνια αργότερα, ηχογράφησε τη μουσική για την ταινία Passion: Music for The Last Temptation of Christ(1989) σε σκηνοθεσία Martin Scorsese.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
12/9/25
Ο ΘΟΔΩΡΟΣ ΤΕΡΖΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑ ΤΟ SO
Τι είναι αυτό που ωθεί έναν καταξιωμένο rock καλλιτέχνη να εξερευνήσει την pop; Είναι οι μεταδοτικοί ρυθμοί; Είναι οι μελωδίες; Είναι η απήχηση στην αγορά; Από τα παλιά pop rock τραγούδια των Beatles, μέχρι την πιο μοντέρνα K-Pop, η pop μουσική στο σύνολό της έχει γίνει λιγότερο μουσικό είδος και περισσότερο πολιτιστικό φαινόμενο. Είτε πρόκειται για τις εξαιρετικά δημοφιλείς ραδιοφωνικές επιτυχίες, είτε για τις πιο άγνωστες εναλλακτικές επιλογές, νιώθω πως ό,τι και να γίνει, θα υπάρχει πάντα ένα pop τραγούδι που περιμένει να βρει τη θέση του στην καρδιά και την ψυχή κάποιου, ειδικά αν επιλέξει να ακούσει το So, που σηματοδοτεί την πιο προσβάσιμη και εμπορικά επιτυχημένη φάση της καριέρας του Peter Gabriel. Χωρίς να χάνει τη δημιουργική του φλόγα και τον πειραματισμό που τον χαρακτήριζαν ήδη από την εποχή των Genesis και των πρώτων του solo άλμπουμ, ο Gabriel πέτυχε μια σπάνια ισορροπία: να γνωρίσει εμπορική επιτυχία χωρίς να θυσιάσει την καλλιτεχνική του ποιότητα, προσφέροντας ένα άλμπουμ που θεωρείται σημείο αναφοράς για το πώς η τέχνη μπορεί να συνυπάρξει με την pop κουλτούρα. Αψεγάδιαστη παραγωγή, υπέροχα φωνητικά, εξαιρετική ενορχήστρωση, έντονα χορευτική ατμόσφαιρα, πολύ μελαγχολικές στιγμές και απλά ένα σωρό διασκεδαστικά κομμάτια με ήχο μοντέρνο και διαχρονικό. Αισθάνομαι ότι αν δεν υπήρχαν άλμπουμ όπως το So, η σύγχρονη pop μουσική θα ήταν πολύ διαφορετική και σίγουρα σε χειρότερη κατάσταση.
Δημοσίευση σχολίου