Τα ’80s πάντα είναι ανεξάντλητα και παρουσιάζουν συνέχεια μεγάλο μουσικό ενδιαφέρον. Ένας τομέας ο οποίος πάντοτε τραβούσε το «βλέμμα» του κοινού ήταν τα λεγόμενα super groups, δηλαδή μπάντες ή projects τα οποία συγκέντρωναν πλήθος διάσημων καλλιτεχνών οι οποίοι δούλεψαν μαζί πάνω σε κάτι νέο και έδειξαν πως μεγάλοι μουσικοί του παρελθόντος έψαχναν νέες κατευθύνσεις μέσα από συνεργασίες ή τέλος πάντων ότι η μουσική βιομηχανία έψαχνε τρόπους να βγάλει ακόμα πιο πολλά χρήματα!
Μερικά πολύ ενδιαφέροντα τέτοια group, άσχετα εάν είχαν εμπορική επιτυχία ή όχι ήταν οι Asia το 1981, με τους John Wetton (King Crimson, UK), Steve Howe (Yes), Carl Palmer (ELP), Geoff Downes (Yes, Buggles), που γνώρισαν τεράστια επιτυχία. Οι βραχυπρόθεσμοι και μάλλον αποτυχημένοι Firm (1984–86) των Jimmy Page, Paul Rodgers, Chris Slade και Tony Franklin. Οι επίσης αποτυχημένοι GTR κάπου το 1985, με τους Steve Hackett (Genesis), Steve Howe (και εδώ..), Max Bacon (φωνή), Phil Spalding (μπάσο), Jonathan Mover (drums). Οι HSAS με τους Sammy Hagar (Montrose, αργότερα Van Halen), Neal Schon (Journey), Michael Shrieve (Santana) και Kenny Aaronson. Φυσικά οι πετυχημένοι Power StationN το 1985, δηλαδή ο Robert Palmer με τους John και Andy Taylor (Duran Duran) και τον Tony Thompson (Chic). Oι Blue Murder, οι Traveling Wilburys, οι Highway men, οι Mike and the Mechanics, οι Lords of the New Church και πάει λέγοντας… Και μην ξεχνάτε τα projects τύπου Stars, We are the World,Phenomena κλπ. Σε αυτό το πλαίσιο εντάχθηκαν και οι Box of Frogs που σε μια κουβέντα με τον Αλέξανδρο τους θυμηθήκαμε!
Οι Box of Frogs σχηματίστηκαν το 1983 από τρία μέλη των Yardbirds, τους Chris Dreja (κιθάρα, keyboards), Paul Samwell-Smith (μπάσο) και Jim McCarty (drums). Για φωνητικά και κιθάρα στρατολόγησαν τον John Fiddler (Medicine Head, British Lions), ο οποίος τελικά έγινε και η βασική φωνή του project. Όπως οι ίδιοι τότε είχαν δηλώσει, ο στόχος δεν ήταν ένα "reunion των Yardbirds", αλλά ένα μοντέρνο rock project με ρίζες στο blues. Και αυτό έκαναν, στο περίπου δηλαδή. Για να το κάνουν σωστά όμως, θα έπρεπε να έχουν και τους ανάλογους καλεσμένους και εκείνα τα χρόνια η μουσική βιομηχανία επένδυε πολύ σε τέτοιες δουλειές. Έτσι οι Jeff Beck, ήταν πρώτη μούρη στο Καβούρι, παρέα με τον Rory Gallagher να ξεχωρίζουν από μια δεκάδα μουσικών που εμφανίζονται ως guests στο πρώτο τους άλμπουμ. Αν προσέξετε, στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ, υπάρχει μια ειδική αναφορά σε έναν άγνωστο κιθαρίστα με το όνομα Dzal Martin. Δεν τον είχα ακούσει ξανά και ψάχνοντας λίγο είδα πως ήταν, κυρίως, session μουσικός, και έχει παίξει και έχει ηχογραφήσει σε άλμπουμ διαφόρων ..άσχετων μουσικών όπως οι Van Morrison, Nik Kershaw, Meatloaf, Nazareth, Del Shannon, Whitney Houston κ.α.
Το πρώτο άλμπουμ, το ομώνυμο (self title,S/T) λοιπόν, αγαπητοί μου φίλοι, είναι λίγο περίεργο. Έχει σαφώς μια blues αίσθηση, πολύ FM pop/rock αισθητική και μια πολύ mainstream τεχνο-rock παραγωγή που στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, το κάνει να ακούγεται πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο. Μια μουσική ακροβασία που ταλανίζεται ανάμεσα στους Far Corporation, στον ήχο που είχε ο Robert Plant στα πρώτα του άλμπουμ με κάτι ακόμα από Mike and the Mechanics και θα τολμούσα να πω και από Genesis στα μεθύστερα χρόνια του Phil Collins. Αρκετά τολμηρή μουσική προσέγγιση για τόσο έμπειρους μουσικούς και με τέτοιο παρελθόν. Γενικά όλες οι συνθέσεις είναι σε mid tempo ρυθμούς, χαλαρό ύφος και με μια πολύ ανέμελη διάθεση. Μου άρεσε όταν το πρωτάκουσα, μου αρέσει και σήμερα. Είναι ένα «ακίνδυνο» άλμπουμ που το ακούς και το ανακαλύπτεις απολαμβάνοντας τον πρωινό καφέ σου ένα ήρεμο Κυρικάτικο πρωινό συνοδεία από όμορφα τραγούδια σαν τα Harder, Just a boy again, Wasted day, Into the dark, Love inside you.
Το Kerrang! τότε έγραψε ότι “οι Box of Frogs έχουν εντυπωσιακό lineup αλλά δεν βρίσκουν πάντα συνοχή”. Το Rolling Stone μίλησε για “ένα ενδιαφέρον αλλά άνισο comeback από τα απομεινάρια των Yardbirds”. Και στην Ελλάδα στο τότε ΠΟΠ+ΡΟΚ έγραψαν για ξεμωραμένους γέρους που ήθελαν να παίξουν μοντέρνο εμπορικό τεχνοροκ… Εμπορικά όμως δεν πήγε πολύ άσχημα, αλλά δεν έσπασε και ταμεία. Στην Αμερική πήρε λίγη προβολή χάρη στο πολύ ωραίο single Back where I started, αλλά στην Ευρώπη έμεινε στο περιθώριο. Γενικά οι προσδοκίες της μπάντας και της δισκογραφικής τους εταιρίας δεν δικαιώθηκαν στον βαθμό που περίμεναν, και σε αυτό βοήθησε η εντονότατη διαφωνία των μελών της μπάντας ως προς το να έκαναν live εμφανίσεις ή όχι. Τελικά δεν έκαναν και ησύχασαν!
Όπως και να έχει το πράμα για όποιον ασχολήθηκε τότε το 1984, το πρώτο άλμπουμ τους έχει να μας φέρει μόνο όμορφες μνήμες και στιγμές στο μυαλό με το Back where I started θεωρείται ένα μικρό κλασικό τραγούδι της εποχής
ΤΙ ΕΚΑΝΑ ΜΕΤΑ
Το 1986 κυκλοφόρησαν το δεύτερο τους άλμπουμ με τίτλο Strageland που το βρίσκω πολύ κατώτερο αλλά μόνο και μόνο για την συμμέτοχή των Page και Hackett, αξίζει μια αναφορά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
10/9/25
Δημοσίευση σχολίου