Οι Simon & Garfunkel ήταν ένα φολκ-ροκ ντουέτο, που διέπρεψε στη δεκαετία του ’60. Αποτελούνταν από τον Paul Simon, που ήταν ο συνθέτης του ντουέτου και έπαιζε κιθάρα, και τον εξαιρετικό τραγουδιστή Art Garfunkel. Τα τραγούδια τους, που ως επί το πλείστον ήταν λυρικές μπαλάντες, αποδίδονταν με μεγάλη ευαισθησία και τέλεια αρμονία από τους δυο τους και αποτέλεσαν σφραγίδα της εποχής τους. Κάποιες απ’ αυτές τις μπαλάντες, όπως The Sound of Silence, Mrs. Robinson, The Boxer και Bridge over Troubled Water αποτέλεσαν παγκόσμιες επιτυχίες και έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στην μνήμη μας.
ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ
Τα δύο παιδιά γνωρίστηκαν στο δημοτικό σχολείο στο Queens της Νέας Υόρκης, το 1953. Κι εκεί ήταν που έγινε το ξεκίνημα μιας εξαιρετικά παραγωγικής συνεργασίας, πίσω από το ψευδώνυμο Tom and Jerry - όχι από το καρτούν, αλλά από το ψευδώνυμο του Garfunkel “Tom Graph”, που προήλθε από την αγάπη του για τα μαθηματικά, και την Jerry Landis, ένα κοριτσάκι που άρεσε τότε στον Simon.
Η επιτυχία ακολούθησε γρήγορα. Στα 15 τους, υπέγραψαν με την Big Records του Sid Prosen, ο οποίος τους άκουσε τυχαία να ηχογραφούν το Hey Schoolgirl σε ένα στούντιο στο Μανχάταν. Χάρη στην επιρροή του Prosen, το single εξασφάλισε airplay σε μεγάλους ραδιοφωνικούς σταθμούς, πουλώντας πάνω από 100.000 αντίτυπα. Όμως, τα επόμενα singles τους Our Song και That's My Story δεν μπήκαν στα charts, προξενώντας ένα μούδιασμα στο νεαρό ντουέτο. Πήραν λοιπόν την απόφαση να αφοσιωθούν στις σπουδές τους. Μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο, το 1958, και οι δύο συνέχισαν τις σπουδές τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο μεν Simon στην Αγγλική Φιλολογία και ο Garfunkel αρχικά στην αρχιτεκτονική και, στη συνέχεια, στην ιστορία της τέχνης.
ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΤΡΙΒΕΣ
Ενόσω σπούδαζαν λοιπόν, ο Simon κυκλοφόρησε ένα σόλο κομμάτι με το όνομα True Taylor, κάτι που ο Garfunkel θεώρησε προδοσία και που πυροδότησε μακροχρόνιες εντάσεις. Ήταν τότε, που ο Garfunkel άρχισε να αισθάνεται ότι είναι απλώς ο τραγουδιστής στην επιχείρηση του Simon και η αίσθησή του αυτή θα συνέχιζε να στοιχειώνει τη σχέση τους. Στα τέλη του 1963, επανενώθηκαν ως Kane και Garr, παίζοντας στο Gerde's Folk City στο Greenwich Village. Ερμηνεύοντας τα τραγούδια Sparrow, He Was My Brother και The Sound of Silence, τράβηξαν την προσοχή του παραγωγού Tom Wilson τής Columbia, του ανθρώπου που είχε στρέψει τον Bob Dylan στην ηλεκτρική φολκ. Το ντουέτο υπέγραψε με την Columbia, χρησιμοποιώντας πια τα πραγματικά τους ονόματα. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, Wednesday Morning 3AM, κυκλοφόρησε το 1964 χωρίς πολλές φανφάρες και αμέσως μετά, το ντουέτο διαλύθηκε για άλλη μια φορά. Ο Simon μετακόμισε στην Αγγλία, όπου έπαιζε με τοπικούς φολκ ήρωες, όπως ο Bert Jansch και η Sandy Denny (τραγουδίστρια των Fairport Convention).
ΜΙΑ ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΠΑΡΑΦΩΝΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΟΥΣ
Εν τω μεταξύ στις ΗΠΑ, ο παραγωγός Tom Wilson έκανε αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα: Επανακυκλοφόρησε το The Sound of Silence, δίνοντάς του μια πιο ηλεκτρική χροιά. Μάλιστα, σαν μια ειρωνεία της Ιστορίας, χρησιμοποίησε τους ίδιους session μουσικούς που είχε χρησιμοποιήσει για τον «εξηλεκτρισμό» του Dylan. Η επιτυχία της remix έκδοσης ήταν απρόσμενη! Το ντουέτο επανενώθηκε άρον-άρον και την επόμενη χρονιά, το 1966 δηλαδή, κυκλοφορούν το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο Sounds of Silence και αρχίζουν τις περιοδείες, κυρίως σε πανεπιστημιουπόλεις. Την ίδια χρονιά, το τρίτο τους άλμπουμ, με τίτλο Parsley, Sage, Rosemary and Thyme, τους είδε να ανακτούν τον δημιουργικό έλεγχο. Ταυτόχρονα, η μουσική τους πρωταγωνίστησε έντονα στο φιλμ «Ο Πρωτάρης» (The Graduate), ωθώντας τους ακόμα παραπέρα στο προσκήνιο. Το 1968, σκαρφάλωσαν στο νούμερο ένα, χάρη στην επιτυχία Mrs. Robinson, του τραγουδιού που έγινε συνώνυμο με τον Πρωτάρη. Το 1970 κυκλοφορούν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ που ηχογράφησαν μαζί, το ιστορικό Bridge Over Troubled Water, που αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική τους επιτυχία, αλλά στο παρασκήνιο, η σχέση τους τρώθηκε ανεπανόρθωτα. Από κει και πέρα, ο Simon ξεκίνησε μια εξαιρετικά επιτυχημένη σόλο καριέρα, η οποία κορυφώθηκε με το Graceland του 1986. Ο Garfunkel έκανε επίσης σόλο καριέρα, σημειώνοντας μια επιτυχία με το All I Know, αλλά και σαν ηθοποιός, εμφανιζόμενος σε ταινίες όπως το Catch-22, το Carnal Knowledge και το Bad Timing. Στα επόμενα χρόνια, θα επανενωθούν αρκετές φορές, με πιο αξιοσημείωτη τη Συναυλία στο Central Park της Νέας Υόρκης το 1981, η οποία προσέλκυσε πάνω από 500.000 άτομα. Η κληρονομιά τους επισφραγίστηκε με δέκα βραβεία Grammy και με την ένταξή τους στο Rock and Roll Hall of Fame το 1990. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: Γιατί χώρισαν και γιατί οριστικά;
ΓΙΑΤΙ «ΜΑΖΙ ΔΕΝ ΚΑΝΑΝΕ ΚΑΙ ΧΩΡΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ;»
Ο Mort Lewis, ο μάνατζέρ τους, είπε κάποτε: «Και οι δύο ζήλευαν τη θέση του άλλου στην ομάδα». Ο Simon πίστευε ότι τα φώτα της δημοσιότητας ευνοούσαν τον Garfunkel, ενώ ο Garfunkel ήξερε ότι ο Simon έγραφε τα τραγούδια και είχε την εξουσία. Η ρήξη τους χρονολογείται από την εποχή των Tom & Jerry. Ο Garfunkel θυμήθηκε στα απομνημονεύματά του το 2017: «Η φιλία διαλύθηκε για μια ζωή... Δεν ξεχνάω ποτέ και δεν συγχωρώ ποτέ». Και πρόσθεσε, με πιο χαλαρή διάθεση: «Ο Paul πήρε τα royalties κι εγώ τα κορίτσια». Η αλήθεια είναι ότι ο Simon πάλεψε χρόνια με την κατάθλιψη, έλεγε μάλιστα: «Με κοιτάζουν οι άνθρωποι και αναρωτιούνται: "Πώς γίνεται αυτός ο τύπος να έχει κατάθλιψη;"... Τι να πω; Είμαι απ’ αυτούς, που όταν βλέπουν μια πίτα, κοιτάνε αποκλειστικά αυτή τη λεπτή φέτα που έχει μέσα τα κακά νέα». Ο Garfunkel την ήξερε αυτή την παθολογική ανασφάλεια του συνεργάτη του. Γι’ αυτό, στη διάρκεια μιας φωτογράφισης, του είπε: «Ό,τι και να γίνει, εγώ θα είμαι πάντα ψηλότερος από εσένα». Ο Simon αναφέρεται σ’ αυτό στην βιογραφία του “Paul Simon: The Life” (2017): «Ρωτάτε αν πόνεσε αυτό; Υποθέτω ότι, για να το θυμάμαι 60 χρόνια αργότερα, πόνεσε αρκετά». Κάποια στιγμή, το 1981, μετά τη συναυλία στο Central Park, υπήρξαν σχέδια για ένα νέο άλμπουμ, αλλά οι δημιουργικές και προσωπικές διαφορές τους το σταμάτησαν. «Δεν σκεφτόμασταν το ίδιο μουσικά», είπε ο Simon, «είχαμε απομακρυνθεί». Υπήρξαν και άλλες δύσκολες στιγμές. Ας πούμε, η επιλογή του Garfunkel από τον Nichols στο Catch-22 — και όχι του Simon, του οποίου ο ρόλος κόπηκε — πρόσθεσε περαιτέρω πίεση. Ο Garfunkel υπέγραψε στη συνέχεια για την ταινία Carnal Knowledge, η οποία τον πήρε μακριά για έξι μήνες, αφήνοντας τον Simon να γράψει μόνος του το επόμενο άλμπουμ τους. Ο Simon είπε: «Ήξερε πώς θα ένιωθα, αλλά το έκανε ούτως ή άλλως». Και συνέχισε: «Αν ο Artie είχε γίνει μεγάλος σταρ του σινεμά, θα είχε φύγει. Επιτέλους, γι’ αυτόν, δεν θα ήταν πια απλώς ο τραγουδιστής του Paul Simon, θα ήταν ο Art Garfunkel. Και αυτό, με έκανε να συνειδητοποιήσω οριστικά το εξής: Δεν χρειαζόμουν τον Artie».
Τον Ιούλιο του 1970, αμέσως μετά το Bridge Over Troubled Water, χώρισαν τους δρόμους τους. «Είχαμε τελειώσει», είπε ο Simon, «δεν υπήρχε λόγος να πούμε κάτι παραπάνω γι' αυτό». Επανενώθηκαν το 1993 για μια σειρά παραστάσεων στη Νέα Υόρκη, αλλά οι κριτικές που δέχτηκαν αναθέρμαναν παλιές τριβές. Ένας κριτικός διαπίστωσε ότι ο Garfunkel ήταν απλώς μέρος του καστ του Simon. Χαρακτηριστικά, ο μάνατζερ του Simon είπε: «Αν υπήρχε ένα μαχαίρι στο τραπέζι, ένας από τους δύο θα το είχε χρησιμοποιήσει».
Το 2010, μια περιοδεία επανένωσης ακυρώθηκε αφού ο Simon είπε ότι η φωνή του Garfunkel είχε επιδεινωθεί. Ο Garfunkel είχε πάντως τον τελευταίο λόγο το 2018, λέγοντας στην εφημερίδα The Telegraph ότι θεωρούσε τον Simon «ηλίθιο» επειδή διέλυσε το συγκρότημα.Όπως και να το δει κανείς, η ιστορία των Simon και Garfunkel είναι πνιγμένη στην αντιπαλότητα, τον εγωισμό και τη διαρκή πικρία. Από το 1970, κάθε επανένωση έχει καταλήξει σε ρήγμα. Και ενώ το μουσικό τους αποτύπωμα παραμένει διαχρονικό, η συνεργασία τους αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό αντιπαράδειγμα ανθρώπινης χημείας στην ιστορία της ποπ.
ΔΙΚΑΙΟΠΟΛΙΣ
27/8/25
Δημοσίευση σχολίου