Στο χώρο του thrash, αποτελούν μια κατηγορία μόνοι τους καθώς κατάφεραν να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους συνοδοιπόρους τους τόσο όσον αφορά στον ήχο τους όσο και στην εν γένει εικόνα και στυλ τους. Ενώ τα συγκροτήματα της δυτικής ακτής και συγκεκριμένα του Bay Area (San Francisco) είχαν πιο επιθετικό και πιο σκληρό ηχητικό προσανατολισμό και στίχους βασισμένους σε «διαβολική», βίαιη αλλά και πιο καυστική κοινωνική θεματολογία, οι Anthrax ήταν η μοναδική μπάντα του χώρου (μέχρι τότε τουλάχιστον) που έβγαζαν χιούμορ και ανέδυαν μια πιο ανάλαφρη και αισιόδοξη αύρα, χωρίς βέβαια η μουσική τους να στερείται ανάλογης ποιότητας. Προερχόμενοι εξάλλου, από την Νέα Υόρκη, ήταν σαφώς επηρεασμένοι από την τοπική σκηνή του punk και hardcore, μουσικές τάσεις που ενσωμάτωσαν στην μουσική τους, δημιουργώντας ένα μοναδικό υβρίδιο στο thrash metal.
ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ
Αυτός ο μοναδικός τους ήχος παρουσιάζεται σε όλο του το μεγαλείο στο τρίτο τους άλμπουμ, Among the Living, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1987, εντυπωσιάζοντας την πλειοψηφία των thrash οπαδών αλλά δημιουργώντας και επιφυλάξεις σε κάποιους λόγω του σχετικά πειραματικού του στυλ. Η μπάντα απαρτιζόταν τότε από τα ακόλουθα μέλη: Joey Belladona – φωνητικά, Scott Ian και Dan Spitz – κιθάρες, Frank Bello – μπάσο και Charlie Benante – ντραμς. Η συγκεκριμένη σύνθεση, που θεωρείται η κλασική τους, διαμορφώθηκε στο προηγούμενο, δεύτερο άλμπουμ τους, Spreading the Disease (1985), αλλά στο Among the Living παρουσιάζεται πλέον απόλυτα δεμένη αναδεικνύοντας στον απόλυτο βαθμό τη συνθετική και «παικτική» της ικανότητα.
Στο συγκεκριμένο άλμπουμ, οι Anthrax ακούγονται πιο επιθετικοί και έχοντας ανεβάσει ταχύτητες σε σχέση με το παρελθόν, κάτι που οφείλεται και στον εξαιρετικό τους ντράμερ Charlie Benante και στο διπλό πετάλι που χρησιμοποιεί, δίνοντας στα γρήγορα κομμάτια αυτόν τον καταιγιστικό ρυθμό. Δικαίως θεωρείται ένας από τους καλύτερους ντράμερ του είδους , μετά φυσικά από τον Dave Lombardo των Slayer. Οι Scott Ian και Dan Spitz αποδίδουν εξαιρετικά στις κιθάρες, με πιασάρικα lead και riffs, συχνές εναλλαγές στον ρυθμό και άρτια μελωδικά και τεχνικά σόλο, ενώ ο Frank Bello έχει επίσης σημαντικό ρόλο, με το μπάσο του να πρωταγωνιστεί και οι ρυθμοί του να είναι πολύπλοκοι και ευδιάκριτοι σε σχέση με την πλειοψηφία των άλλων thrash σχημάτων. «Κερασάκι στην τούρτα» είναι ο Joey Belladona με τα καθαρά και με μεγάλο εύρος φωνητικά του που προσθέτουν επιπλέον αξία στα τραγούδια.
Πέρα από την αδιαμφισβήτητη αξία των μουσικών, τα ίδια τα κομμάτια του άλμπουμ αγγίζουν την τελειότητα και η δομή σχεδόν όλων ακολουθεί το μοτίβο «στροφή-γέφυρα-ρεφραίν», με τις μελωδικές γραμμές να εναλλάσσονται και να μην ακούγονται καθόλου μονότονα. Επιπλέον, οι hardcore επιρροές είναι διάχυτες παντού και ενισχύονται και από τη συχνή χρήση «ομαδικών φωνητικών» (gang vocals), χαρίζοντας στα τραγούδια έναν καινοτόμο χαρακτήρα.
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Δύσκολο το εγχείρημα να προσπαθήσουμε να ξεχωρίσουμε κάποια «καλύτερα» τραγούδια αφού εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα άψογο άλμπουμ. Θα επιχειρήσω να παραθέσω ορισμένα, σύμφωνα με το προσωπικό μου γούστο. Πρώτο και προσωπικό αγαπημένο, το I am The Law (πρώτο single του δίσκου), που αναφέρεται στον κόμικ ήρωα του βρετανικού περιοδικού 2000 AD, Δικαστή Ντρεντ (Judge Dredd) τον οποίο οι «γηραιότεροι» από εμάς τον πρωτογνωρίσαμε την δεκαετία του 1980 μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Αγόρι». Επικό κομμάτι, βαρύ και στιβαρό στις στροφές και γκαζωμένο στη γέφυρα και στο ρεφρέν, όπως ακριβώς αρμόζει στον χαρακτήρα που πραγματεύεται.
Ακολουθεί το τσιτωμένο και υπερηχητικό Caught in a Mosh, εμβληματικό thrash metal έπος, σχετικό με την πώρωση και το «βρωμόξυλο» που πέφτει (mosh pit) κατά τη διάρκεια μιας thrash συναυλίας αλλά και με μεταφορική αναφορά στον αγώνα της καθημερινότητας. Στο ίδιο βάθρο μπαίνει άλλο ένα all time classic, το Efilnikufesin (N.F.L.) , παρόμοιας πώρωσης με το Caught in a Mosh και στίχους για τον γνωστό κωμικό ηθοποιό John Belushi που πέθανε το 1982 από χρήση ναρκωτικών. Όπως όλοι πλέον γνωρίζουν, αν διαβαστεί ο τίτλος του ανάποδα δίνει τη φράση “nise fukin life” (nice fucking life), εξ’ ου και το N.F.L.
Συνέχεια με το Indians (δεύτερο single του άλμπουμ), αφιερωμένο στους Ινδιάνους και την διαχρονική κακομεταχείρισή τους από το αμερικανικό κράτος. Κορυφαίο κομμάτι και αυτό με ωραίο, «ινδιάνικο» μουσικό θεματάκι στην έναρξη αλλά και στο σόλο. Το Indians σίγουρα θα αγγίζει ιδιαίτερα και τον τραγουδιστή Joey Belladona, αφού η μητέρα του είναι ινδιάνα από το έθνος των Iroquois.
Τρία ακόμη τραγούδια που παίζουν στο ίδιο επίπεδο είναι το εναρκτήριο, ομώνυμο και σχετικά μεσαίας ταχύτητας, Among the Living, που μας εισάγει στο ύφος του άλμπουμ και τα Skeleton in the Closet και One World που κινούνται σε γρήγορο στυλ, με εντυπωσιακά σόλο και πιασάρικες γέφυρες και ρεφρέν. Στιχουργικά, τα δυο πρώτα αφορούν βιβλία του γνωστού συγγραφέα θρίλερ/τρόμου Stephen King. To Among the Living αναφέρεται στο The Strand (Το Κοράκι στα ελληνικά), που έχει γίνει και τηλεοπτική σειρά δυο φορές, και το Skeleton in the Closet στο Apt Pupil (Ο Καλός Μαθητής στα ελληνικά). Το One World από την άλλη, ασχολείται με τον κίνδυνο του πυρηνικού ολοκαυτώματος, θέμα που «έπαιζε» αρκετά την εποχή εκείνη στο metal λόγω και του «ψυχρού πολέμου» μεταξύ Δύσης και ΕΣΣΔ.
Τέλος, το άλμπουμ κλείνει με τα A.D.I./Horror of it All , αφιερωμένο στον μπασίστα των Metallica, Cliff Burton, που είχε σκοτωθεί ένα χρόνο πριν και το σπινταριστό, υπερντοπαρισμένο Imitation of Life, σχετικό με τις ψεύτικες και κατασκευασμένες προσωπικότητες του χώρου της μουσικής βιομηχανίας.
ΕΚΤΙΜΗΣΗ
Το Among the Living πήγε πολύ καλά εμπορικά, έφτασε στη θέση 62 του Billboard, χωρίς σχεδόν καθόλου air play και μέχρι το 1990 έγινε χρυσό. Με τα hardcore στοιχεία που πρωτοεισήγαγε στον χώρο, έσπασε τα στεγανά του thrash metal δημιουργώντας μια μικρή υποκατηγορία, αυτή του crossover thrash, μέσα από την οποία προέκυψε στην δεκαετία του 1990 το groove metal με μπάντες τύπου Pantera. Πειραματικό και πρωτοποριακό, κατάφερε να γίνει κλασικό, όρισε την μετέπειτα πορεία των Anthrax και δικαίως τους κατέταξε στους “Big Four” του thrash metal, μαζί με τα μεγαθήρια Metallica, Megadeth και Slayer.
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Τον επόμενο χρόνο (1988) κυκλοφόρησαν το State of Euphoria, ένα καλό άλμπουμ που κινήθηκε με ασφάλεια στα βήματα του Among the Living και το 1990 έβγαλαν το πέμπτο δίσκο τους, Persistence of Time που προέκυψε πιο σκοτεινό , προβληματίζοντας μια μερίδα των οπαδών τους
Το 1992, οι Anthrax απέλυσαν τον Joey Belladona λόγω μουσικών διαφορών καθώς ήθελαν να πειραματιστούν. Στην θέση του τραγουδιστή προσέλαβαν τον John Bush των Armored Saint και με αυτόν στα φωνητικά κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ την περίοδο 2003-2013 (Sound of White Noise – 1993, Stomp 442 – 1995, Volume 8: The threat is Real – 1998, We’ve Come for You All – 2003).
To 2010 o Joey Belladona επέστρεψε στην μπάντα και έκτοτε έχουν κυκλοφορήσει τα άλμπουμ Worship Music (2011) και For All Saints (2016) με την κλασική σύνθεση πλην του Dan Spitz.
TRIVIA
Το Among the Living δεν ήταν η παρθενική ενασχόληση των Anthrax με το hardcore thrash. Είχε προηγηθεί το 1985 η thrash/hardcore punk/crossover thrash χιουμοριστική μπάντα/project S.O.D. (Stormtroopers of Death) με το κλασικό άλμπουμ Speak English or Die, το οποίο έχει 21 τραγούδια, το μεγαλύτερο των οποίων είναι 2:32 λεπτά ενώ η πλειοψηφία τους μετά βίας αγγίζει το ένα λεπτό! Στο project αυτό συμμετείχαν οι Scott Ian και Charlie Benante από τους Anthrax σε κιθάρες και ντραμς, ο Billy Milano στα φωνητικά [μετέπειτα τραγουδιστής των crossover thrashers, M.O.D. (Method of Destruction)] – και ο Dan Lilker στο μπάσο (πρώτος μπασίστας των Anthrax στο ντεμπούτο τους Fistful of Metal - 1984 και συν-ιδρυτής και μπασίστας των thrashers/crossover thrashers Nuclear Assault).
ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΒΟΣ
23/7/25
Δημοσίευση σχολίου