Τον Απρίλιο του 1970, με τους Beatles φρεσκοδιαλυμένους, ο Paul McCartney κυκλοφορεί το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, με υλικό που είχε ήδη έτοιμο πριν οι Fab Four διαλύσουν. Ακολούθησε ακόμα ένα προσωπικό του, το Ram (1971) για να μάθουμε προς μεγάλη απογοήτευσή μας μας ότι ο πρώην Beatle, σχημάτισε ένα καινούργιο συγκρότημα, τους Wings. Μα ήταν δυνατόν, ο Paul McCartney να παίζε σε ΑΛΛΟ συγκρότημα; Χρειάστηκαν κάποια χρόνια να το καταπιώ και σε αυτό με βοήθησε το Band on the Run που ήταν ένα ευφυές άλμπουμ (Νο1 Μ.Βρετανία, Νο Αμερική), ο απόλυτος ορισμός του pop-rock, με το στιχουργικό περιεχόμενο των τραγουδιών του να αντανακλούν θέματα απόδρασης και ελευθερίας, εξ ου κι ο τίτλος.
ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΟΛΛΑΕΙ Η ΝΙΓΗΡΙΑ;
Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε κυρίως στο στούντιο της EMI στο Λάγος της Νιγηρίας, καθώς ο McCartney ήθελε να ηχογραφήσει σε studio έξω από τα συνηθισμένα του Λονδίνου. Και βρήκε τη Νιγηρία όπου την φανταζόταν σαν ένα ειδυλλιακό τοπίο! Λίγο πριν αναχωρήσουν για το Λάγος, ο Denny Seiwell ντρμς κι ο κιθαρίστας Henry McCullough έφυγαν κι ο McCartney μπήκε στο στούντιο μόνο με τη σύζυγό του Linda και τον κιθαρίστα/τραγουδιστή Denny Laine (συνιδρυτικό μέλος των Moddy Blues, έμεινε μέχρι το 1966).
 |
| Linda και Paul McCartney με τον Fella Kuti |
Έτσι, ο McCartney παίζει μπάσο, ντραμς, κρουστά και τα περισσότερα από τα κύρια μέρη της κιθάρας. Το στούντιο ήταν κακής ποιότητας και οι συνθήκες στη Νιγηρία ήταν τεταμένες και δύσκολες. Αντί των ειδυλλιακών τοπίων, συνάντησε μια χώρα που μόλις είχε βγει από έναν εμφυλίου, διοικούνταν από στρατιωτική κυβέρνηση, με τη διαφθορά και τις ασθένειες να είναι σε πρώτη ζήτηση. Αποκορύφωμα των συνθηκών, η ληστεία με την απειλή μαχαιριού, με την Linda McCartney να τους ικετεύει να τους αφήσουν να ζήσουν και με κόστος μια τσάντα με στίχους τραγουδιών και κασέτες demo. Η έκρυθμη κατάσταση αλλά και η ληστεία, τούς οδήγησαν στην απόφαση να επιστρέψουν στην Αγγλία για να τελειώσουν τα τραγούδια
Αν και οι πωλήσεις ήταν αρχικά μέτριες, η επιτυχία του άλμπουμ βοηθήθηκε από δύο επιτυχημένα singles, τα Jet και Band on the Run με τον Cartney να μην θέλει αρχικά να κυκλοφορήσουν μικροί δίσκοι, αλλά συμφώνησε λόγω των μέτριων πωλήσεων. Βοηθούμενο από την επιτυχία των singles, το Band on the Run έφτασε στην κορυφή των charts άλμπουμ στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ και έγινε το άλμπουμ στούντιο με τις περισσότερες πωλήσεις του 1974 στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία. Παραμένει το πιο επιτυχημένο άλμπουμ του McCartney.
ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Θα μού επιτρέψει ο Γιάννης Πετρίδης να χαρακτηρίσω το ομώνυμο κομμάτι σαν μια πεντάλεπτη μίνι όπερα, με τους στίχους να αναφέρονται στην ελευθερία. Το Jet, από τα rock κομμάτια του άλμπουμ, όπου πήραν το όνομά τους το ομώνυμο αυστραλέζικο συγκρότημα, πήρε το τίτλο του από ένα από τα κουτάβια Labrador Retriever του McCartney!
Το αεράτο Bluebird, γράφτηκε στην Τζαμάικα το 1971 και στιχουργικά αναφέρεται στην υπερβατική δύναμη της αγάπης και την απελευθέρωση του ανθρώπινου πνεύματος από το σώμα. Το συναυλιακό Mrs. Vandebilt, είναι το ξέγνοιαστο και αισιόδοξο τραγούδι του δίσκου, το Let Me Roll It είναι ένα ακόμα rock τραγούδι του δίσκου με πολύ καλό riff στην κιθάρα με τον McCartney να εξηγεί ότι «ακούγεται περισσότερο σαν τραγούδι του John Lennon παρά δικό μου». το Let Me Roll it» έχει ένα πολύ καλό rock riff ενώ με το Picasso's Last Words, γράφτηκε μετά από μια συζήτηση που είχε το ζεύγος McCartney με τον ηθοποιό Dustin Hoffman και τη σύζυγό του κι αναφέρεται στο κυβιστικό καλλιτεχνικό στυλ του Picasso!
Το Mamunia, γράφτηκε στις αρχές του 1973 κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στο Μαρακές κι ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από το ξενοδοχείο Mamounia, που σημαίνει "ασφαλές καταφύγιο" στα αραβικά και είναι το μοναδικό τραγούδι που βαριέμαι να ακούω. Το No Words, κοινή σύνθεση των McCartney και Laine, περιλαμβάνει φωνητικά από τους roadies, Ian Horne και Trevor Jones και οι στίχοι μιλούν για αγάπη. Το άλμπουμ τελειώνει με το Nineteen Hundred and Eighty-Five, ένα ακόμα rock κομμάτι που περιλαμβάνει Mellotron, κόρνο και μια πλήρη ορχήστρα, συνεχίζοντας το θέμα της απόδρασης, αυτή τη φορά έχοντας σαν κυρίως θέμα την ελευθερία που επιτυγχάνεται μέσω της αγάπης (σ.σ. πρέπει να ήταν πολύ ερωτευμένος ο McCartney όταν το έγραφε!)
Μουσικά και συνθετικά, το Band on the run είναι ΤΕΛΕΙΟ. Ξεπερνώντας τα όρια του pop αλλά και αυτά που μπορεί να έχουν εγκλωβίσει τον McCartney σαν πρώην μέλος των Beatles, το άλμπουμ διαθέτει μια σειρά από μελωδίες και ενορχηστρώσεις που αγγίζουν το τέλειο. 3 χρόνια μετά τη διάλυση των Beatles κι ο McCartney ηχογράφησε το άλμπουμ που περίμεναν οι fans του.
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Να ξεκινήσουμε από τη φωτογραφία που ανήκει στον Clive Arrowsmith που τραβήχτηκε σε ένας κτήριο του 15ου αιώνα, στο Osterley Park του δυτικού Λονδίνου. Στη φωτογραφία εικονίζονται 9 άνθρωποι ομοιόμορφα ντυμένοι στα μαύρα, σαν φυλακισμένοι που δραπετεύουν και τους »συλλαμβάνει» ο φακός της φυλακής. Οι τρεις είναι μέλη του συγκροτήματος, ο Paul McCartney, η γυναίκα του Linda κι ο κιθαρίστας Danny Laine και οι υπόλοιποι είναι οι Michael Parkinson (τηλεοπτικός παρουσιαστής, συγγραφέας), Kenny Lynch(τραγουδιστής, συνθέτης, ηθοποιός), James Coburn (Αμερικάνος ηθοποιός), Clement Freud (εγγονός του Sigmund Freud, ραδιοφωνικός παραγωγός), Christopher Lee(Άγγλος ηθοποιός) και ο John Conteh (επαγγελματίας Βρετανός μποξέρ). Ο Arrowsmith τράβηξε 24 φωτογραφίες της συγκεκριμένης στάσης και αυτή ήταν η μοναδική που ενέκριναν όλοι.
Το πρόβλημα στη φωτογράφιση ήταν η χαμηλή ισχύ του προβολέα και ότι έπρεπε να μείνουν ακίνητοι και οι 9, κάτι που ίσως ακούγεται εύκολο, αλλά δύσκολο να το κάνεις.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Κατόπιν αιτήματος της Capitol Records, του αμερικανικού διανομέα της Apple, το single Helen Wheels, που δεν περιλαμβανόταν σε άλμπουμ προστέθηκε στην αμερικανική έκδοση του άλμπουμ, για εμπορικούς λόγους.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ BAND ON THE RUN
Once a genius, always a genius! η αστείρευτη συνθετική δημιουργικότητα του Paul Mc Cartney συνεχίστηκε αμείωτη και στην μετα-Beatles εποχή. το 1973 κυκλοφορεί ένα σπουδαίο διαχρονικό άλμπουμ με τουs Wings, το Band on the Run, όπου κατά πολλούs θεωρείται ο πιό σημαντικόs δίσκοs τηs προσωπικήs καριέραs του! υποθέτω πωs έναs τέτοιοs μάγοs τηs μουσικήs σύνθεσηs θα μπορούσε να ξεπετάξει το άλμπουμ με μερικά εύπεπτα πιασάρικα radio friendly pop χιτάκια και να ξεμπερδεύει. όμωs η εξελιγμένη μουσική του κατάρτιση και η διανοητική του περιέργεια τον οδήγησε αλλού.. σε πιό αναπάντεχα μουσικά μονοπάτια απ όσο περιμένειs.. αρχήs γενομένηs απ το ομώνυμο Band on the run αρχίζουν απανωτέs οι εκπλήξειs.. εισαγωγή με κιθάρα ξυράφι, αλλαγή τέμπου, δεύτερη τρίτη και τέταρτη εισαγωγή μέχρι να ξεκινήσει το τραγούδι.. ε βέβαια, ο άνθρωποs που έχει γράψει Yesterday, Let it be, Hey Jude και δεκάδεs άλλα αριστουργήματα, δεν θα μπορούσε να περιοριστεί σε κάτι λιγότερο από αυτό.. τί να πει κανείs γι αυτό το υπερφορτωμένο από μελωδίεs μουσικό κεφάλι του.. αυτό που χαρακτηρίζει τον Mc Cartney είναι οτι με την ευκολία που φτιάχνουμε εμείs καφέ, μπορεί να γράψει μια δυναμική ροκιά όπωs το Jet και μετά να καταλαγιάσει νοσταλγικά με το πανέμορφο Bluebird! σφύζει ο εγκέφαλόs του από μουσικέs ιδέεs, και το απίστευτο είναι οτι όλα τα τραγούδια διαφέρουν μεταξύ τουs..δεν υπάρχει αυτή η προβλέψιμη συνέχεια, ναι ξέρω τί πρόκειται να ακούσω μετά.. Εναs φίλοs μουσικόs ο Νίκοs - ο ιθύνων νουs του The Beatles Live Tribute Band - μου είπε κάποτε πωs εκτόs απ την απαράμιλλη ευαισθησία που τον διακρίνει, αυτό που ξεχωρίζει στα τραγούδια του είναι η φωτεινή διάσταση και η αισιόδοξη ατμόσφαιρα που εκπέμπει! δεν υπάρχουν δυσάρεστα σκοτεινά δυσοίωνα ακούσματα..Το ύφοs του άλμπουμ είναι ένα κράμα από soft rock έωs μελωδικέs μπαλάντεs, και ακόμα πιό ιδιαίτερου ύφουs όπωs το Let me roll it! κι αυτό ακόμα το γνώριμο blues-rock ιδίωμα εδώ διαφοροποιείται απ τη πεπατημένη του κλασσικού μοτίβου, είναι Paul Mc Catrney signature! το υπόκωφο σφυροκόπημα του συλλεκτικού Hoffner μπάσου του σημείο αναφοράs κι αυτό. Δυστυχώs δεν είχαμε ποτέ την χαρά να τον δούμε στην Ελλάδα, (τώρα υποθέτω είναι αργά), αλλά εύχομαι να είναι καλά και να δημιουργεί τη φανταστική μουσική που δίδαξε στον πλανήτη.
9/10/26
Δημοσίευση σχολίου