Ποτέ δεν κατάλαβα, την μανία(!) των μουσικοκριτικών σε Αγγλία και Ελλάδα, να …κατατροπώσουν το Wishbone Four, ξεκινώντας με το βασικό λάθος να το συγκρίνουν με το προηγούμενο άλμπουμ των Wishbone Ash, το Argus, το οποίο από μόνο του είναι μια κατηγορία. Από το 1973 έως σήμερα έχουν περάσει 53 χρόνια κι εξακολουθώ να βρίσκω τα 9 τραγούδια του Wishbone Four, ενδιαφέροντα. Η στυλίστικη κιθαριστική ποικιλία τους συνεχίστηκε το ίδιο πετυχημένα όπως στα 3 προηγούμενα άλμπουμ τους, με τις εκτεταμένες αρμονίες των 2 κιθαριστών ( Ted Turner, Andy Powell) να ξεδιπλώνουν, εμπλουτισμένες με folk στοιχεία, σε τραγούδια σαν τα Ballad of the Beacon, Everybody Needs a Friend, Sorrel και Sing Out the Song, αφήνοντας για το τέλος τα με τα δύο επιθετικά και μελωδικά ξεκινήματα ανά πλευρά, τα So Many Things to Say και Doctor, να αποτελούν τις πιο δυνατές στιγμές του Wishbone Four. Δίπλα σε αυτά να προσθέσω το ιδιαίτερο No Easy Road, με το πιανάκι αλλά και τα πνευστά καθώς και το Rock and Roll Widow, με τους στίχους να αναφέρονται σε μια αληθινή ιστορία που συνέβη μπροστά στα μάτια τους το 1971 κατά τη διάρκεια της δεύτερης περιοδείας τους στην Αμερική. Κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους παρατήρησαν μια βίαιη μετακίνηση του κόσμου κι αργότερα έμαθαν ότι είχε υπάρξει ένας έντονος καυγάς ανάμεσα σε ένα πωλητή hot dog κι ενός οργισμένου πελάτη. Ο πελάτης τράβηξε όπλο και σκότωσε τον άτυχο πωλητή! Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Steve Upton νιώθοντας συμπόνια προς τη χήρα του άτυχου πωλητή! Εκείνο που μένει μετά τις ακροάσεις του Wishbone Four(No 12UK, No 44 USA), είναι τα εύθραυστα ακουστικά τραγούδια, με μελαγχολικά στοιχεία αλλά και η μοναδική πλέξη των 2 κιθάρων, κάτι που επηρέασε πάμπολλά συγκροτήματα της δεκαετίας του και 80 και δύο από αυτά είναι οι Iron Maiden και οι Thin Lizzy.
Θα κλείσω όπως άρχισα, γράφοντας για τους μουσικοκριτικούς που ποτέ δεν είναι ικανοποιημένοι. Αν οι Wishbone Ash ηχογραφούσαν το Argus 2, θα έπεφταν να τους φάνε. Τώρα τους φάγανε γιατί δεν το ηχογράφησαν!!! Οι Wishbone Ash είναι αληθινοί μάστορες των κιθάρων και η μουσική τους είναι η καλύτερη απόδειξη του γεγονότος και το Wishbone Four είναι ένα πολύ μελωδικό και αρμονικό άλμπουμ γεμάτο με ωραία riff και σόλο κιθάρας.
ΜΗΤΗΡ ΜΑΘΗΣΕΩΣ
Το Wishbone Four ήταν το πρώτο άλμπουμ τους που την παραγωγή δεν έκανε ο Derek Lawrence αλλά από το ίδιο το συγκρότημα. O χρυσόδετος κι ασήκωτος τόμος της ιστορίας του κλασικού rock μάς θυμίζει ότι εκείνος που σύστησε τους Wishbone Ash στον Derek Lawrence ήταν ο Ritchie Blackmore.
ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕΤΑ
Ακολούθησε το There's the Rub (1974)που ήταν το πέμπτο στούντιο άλμπουμ τους και το πρώτο με κιθαρίστα/τραγουδιστή τον Laurie Wisefield.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
11/9/26
Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΙΑΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟ WISHBONE FOUR
Ισωs φανεί κουραστικό να επαναλάβουμε οτι σε πολύ λίγεs περιπτώσειs στη ροκ μουσική μία μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία ακολουθείται από κάτι εξ ίσου συναρπαστικό.. μιλώνταs για τουs Wishbone Ash, αναφέρομαι στο μουσικό επίτευγμά τουs Argus! γιατί έκτοτε οι τέσσεριs σπουδαίοι άγγλοι μουσικοί δεν μπόρεσαν ποτέ να το ξεπεράσουν με κάτι αντίστοιχο και εφάμιλλο από όποια καλόπιστη κριτική ματιά και να το δούμε. Το τέταρτο άλμπουμ τουs, Wishbone Four που κυκλοφόρησε το 1973 προσπάθησε ασθμαίνονταs να ακολουθήσει τον προκάτοχό του, αλλά προφανώs έμεινε στην ιδρωμένη προσπάθεια, και λογικό είναι, γιατί τέτοιαs ευρηματικήs συνθετικήs επάρκειαs άλμπουμs είναι μετρημένα στα δάχτυλα! η φιλότιμη δημιουργική τουs συνεισφορά στο classic rock καλοδεχούμενη μεν αλλά δεν απέδωσε τα αναμενόμενα.. αν και υπάρχουν μερικά πολύ καλά τραγούδια που ξεχωρίζουν για την μελωδική τουs ευαισθησία, όπωs το Ballad of the beacon και Sing out the song που σίγουρα κινητοποιούν τα συγκινησιακά μαs κύτταρα..άλλωστε οι Wishbone Ash χαρακτηρίζονται για το ήπιο soft rock ύφοs τουs και ποτέ δεν μπήκαν σε hard rock φόρμεs. o δίσκοs είναι 50/50 μοιρασμένοs σε τέσσερα ρυθμικά και σε τέσσερα μελωδικά - ακουστικέs μπαλάντεs - κομμάτια με πρωταγωνιστή του δίσκου το σχεδόν εννιάλεπτο Everybody needs a friend, σχεδόν μελαγχολικό και συναισθηματικά φορτισμένο, αλλά οπωσδήποτε ένα πολύ όμορφο τραγούδι.. αν και θα προτιμούσα να είχε μικρότερη διάρκεια για να αποτυπώνεται πιό έντονα η επίγευση τηs ουσίαs! Το Four είναι ένα καλό άλμπουμ αλλά όχι κάτι φωτισμένο, διότι όπωs είπαμε η ατυχία των σίκουλεs είναι η "αναγκαστική" σύγκριση με τον προκάτοχο, οπότε μοιραία η πλάστιγγα γέρνει υπέρ του διαχρονικού αριστουργήματοs που λέγεται Argus! άλλωστε όσεs φορέs τουs είδαμε στην Ελλάδα (Martin Turner and band), το έποs τηs δισκογραφίαs τουs το παίζουν ολοκληρωμένο! Τελειώνονταs, αξίζει μια γενική επισήμανση και δεν μπορώ να μην τουs αποδώσω τα εύσημα για την καθοριστική επιρροή που άσκησε η μπάντα με τιs διπλέs κιθάρεs σε πολλά συγκροτήματα που ακολούθησαν το ίδιο ύφοs, με κύριουs εκφραστέs τουs Thin Lizzy και Iron Maiden.. κάτι που δεν έκρυψε ποτέ ο Steve Harris!
Δημοσίευση σχολίου