Έχει συμπληρωθεί ένας χρόνος από την ημέρα που ο Ozzy, "έφυγε". Ο Δημήτρης Σειρηνάκης κι ο Αλέξανδρος Ριχάρδος, κρατούν ζωντανή τη μνήμη του, γράφοντας για την επιδραστικότητα του αλλά και τις περίφημες τρέλες του που έμειναν στην ιστορία.
Υπήρχε πάντα μια απορία στο μυαλό μου, και μόνο κατόπιν του θανάτου του Ozzy, άρχισαν να δένουν τα κομμάτια του παζλ της απάντησης. Γιατί ο Ozzy έγινε ένας από τους πλέον αγαπητούς καλλιτέχνες της rock μουσικής; Για ποιο λόγο; Είναι δεδομένο πως υπάρχουν καλλιτέχνες που η θέση τους στην ιστορία της μουσικής μοιάζει εύκολο να εξηγηθεί. Σπουδαίοι τραγουδιστές με τις τεράστιες φωνές, οι βιρτουόζοι κιθαρίστες, οι μεγάλοι συνθέτες ή όλα αυτά μαζί σε ένα. Όλοι αγαπάμε κάποιους μουσικούς, για τις ικανότητες τους κατά βάση, είτε σε συνθετικό, είτε σε εκτελεστικό επίπεδο. Τους αγαπάμε ως καλλιτέχνες όμως. Προσέξτε την διαφορά. Και τελικά κατάλαβα ότι κάπου έκανα λάθος, ότι χρειάζεται μια αλλαγή στην ερώτηση που έκανα τόσα χρόνια στον εαυτό μου. Ίσως να χρειάζεται να αλλάξω μια λέξη για να δώσω απάντηση. Αν βγάλω την λέξη «καλλιτέχνης» και την αντικαταστήσω με την λέξη «άνθρωπος», ώστε η ερώτηση να αλλάξει σε: «Γιατί ο Ozzy έγινε ένας από τους πλέον αγαπητούς ανθρώπους της rock μουσικής;», τότε ναι, τότε μόνο άλλαξε η οπτική μου και μπόρεσα πολύ πιο εύκολα να βρω τις απαντήσεις. Γιατί νομίζω, ότι τον Ozzy δεν τον αγαπήσαμε τόσο για τις καλλιτεχνικές τους δυνατότητες, όσο για την ανθρώπινη, καθημερινή και τρωτή του διάσταση, την οποία δεν έκρυψε ποτέ και από κανέναν. Πιθανώς, αυτό να ήταν το μεγαλύτερο χάρισμά που του έδωσε ο Θεός. Να μην μπορεί να είναι τίποτα άλλο, παρά αυθεντικός, να αποδέχεται την τρωτότητα του, να την εξωτερικεύει και να πορευτεί μέχρι το τέλος με αυτή.
Ο Ozzy δεν χρειάστηκε ποτέ να έχει την πιο μεγάλη φωνή του heavy metal για να γίνει αναγνωρίσιμος. Η φωνή του ήταν απλώς η δική του και αυτό ήταν αρκετό. Μερικές λέξεις από το Black Sabbath, το War pigs ή το Crazy train και δεν χρειάζεται τίποτα άλλο, γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία ποιος βρίσκεται πίσω από το μικρόφωνο. Η χροιά του, ο τρόπος που έλεγε τις λέξεις, εκείνη η ελαφρώς παράξενη, σχεδόν μαγευτική αίσθηση που είχε η ερμηνεία του, έγιναν μέρος της ταυτότητας της μουσικής που αγαπήσαμε. Ο Ozzy ευτυχώς δεν ήταν ποτέ μόνος του, πίσω του υπήρχαν σπουδαίοι μουσικοί και δημιουργοί. Ο Tony Iommi, ο Geezer Butler, ο Bill Ward, ο Randy Rhoads, ο Bob Daisley, ο Jake E. Lee, ο Zakk Wylde και τόσοι άλλοι. Η μουσική που ερμήνευσε γράφτηκε στον μέγιστο βαθμό από ανθρώπους με τεράστιες ικανότητες. Όμως ένα τραγούδι χρειάζεται και κάποιον που θα του δώσει προσωπικότητα, και ο Ozzy είχε αυτή την ικανότητα και την πειστικότητα ομολογουμένως, σε βαθμό που ελάχιστοι διέθεταν. Ξέρουμε πως δεν ήταν εκείνος που έγραψε κάθε νότα, σχεδόν ούτε στίχους. Ήταν όμως εκείνος που μπορούσε να κάνει μια στροφή ενός τραγουδιού να ακούγεται δική του και μόνο δική του.
Γι’ αυτό και οι συνεργασίες του απέκτησαν τόσο μεγάλη σημασία. Ο Ozzy είχε επίσης ένα χάρισμα. Να αναγνωρίζει ανθρώπους με ταλέντο και να τους δίνει χώρο να δημιουργήσουν. Με τον Randy Rhoads και τον Don Airey, για παράδειγμα, δεν δημιουργήθηκε απλώς πετυχημένη ομάδα, αλλά δημιουργήθηκε κάτι που έμελλε να συνταράξει τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Το ίδιο, με διαφορετικό τρόπο, συνέβη αργότερα με τον Jake E. Lee και τον Zakk Wylde. Ακόμα και στα άγονα χρόνια του η επιλογή του Gus G. δεν ήταν καθόλου τυχαία. Ο Ozzy είχε την ικανότητα να βρίσκεται στο κέντρο σπουδαίων μουσικών δημιουργημάτων χωρίς να χρειάζεται να είναι ο άνθρωπος που θα τα έκανε όλα μόνος του. Και το πιο σημαντικό από όλα, υπήρχε αυτός ο τρελός, ο έξαλλος και ακαταμάχητος frontman πάνω στη σκηνή και ο γεμάτος πάθη, ευάλωτος και αδύναμος άνθρωπος κάτω από αυτή. Εκεί νομίζω για αυτές τις δυο αντικρουόμενες διαστάσεις του, καταλαβαίνουμε καλύτερα γιατί τον αγαπήσαμε.
Ο Ozzy δεν είχε ποτέ την απόσταση, ούτε την εικόνα ενός άψογου rock star. Ακόμη και όταν βρισκόταν μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, υπήρχε κάτι αμήχανο, αυθόρμητο και σχεδόν παιδικό πάνω του. Μπορούσε να γίνει ο Prince of darkness και την ίδια στιγμή να χαμογελάσει σαν παιδί που μόλις κατάλαβε ότι όλο αυτό είναι πραγματικά υπέροχο. Και αυτό το χαμόγελο θα το θυμόμαστε. Θυμόμαστε τις χειρονομίες του, το I love you all, το Let’s go fuckin’ crazy, το Let me see your fucking cigarette lighters! τον τρόπο που καλούσε το κοινό να φωνάξει, να σηκώσει τα χέρια, να συμμετάσχει, τον τρόπο που γελούσε όταν σε έκανε μούσκεμα είτε με τους κουβάδες με τα νερά, είτε με την μάνικα. Τον τρόπο που ο άτιμος με έκανε λούτσα, λες και μου την φυλούσε, ένα βράδυ στο Sweden Rock, καθώς ήμουν στο photo pit και με έκανε λούτσα από την κορυφή μέχρι τα νύχια! Οι συναυλίες του δεν ήταν απλώς παραστάσεις γιατί δεν στεκόταν απέναντι από το κοινό, ήταν μαζί του, ήταν μέρος του.
Έτσι ο Ozzy κέρδισε και κάτι άλλο εκτός από θαυμασμό. Την άδολη αγάπη του κόσμου. Θαυμάζεις κάποιον που βρίσκεται ψηλότερα από εσένα, δεν σημαίνει πως τον αγαπάς κιόλας. Όμως αγαπάς κάποιον που, παρά το που στέκεται, αισθάνεσαι ότι βρίσκεται δίπλα σου. Και η ζωή του, με όλες τις δυσκολίες της, έκανε αυτή την αίσθηση ακόμη πιο έντονη. Δεν προσπάθησε ποτέ να μας πείσει ότι ήταν τέλειος. Δεν έκρυψε τις καταχρήσεις του, τις αποτυχίες του, τις λάθος αποφάσεις του, τις στιγμές που έχασε τον έλεγχο. Δεν έκρυψε ούτε τις αδυναμίες του. Αντίθετα, πολλές φορές τις έκανε μέρος της δημόσιας εικόνας του. Κάπως έτσι ο άνθρωπος πίσω από τον μύθο έγινε πιο σημαντικός από αυτόν.
Όταν ήρθε το The Osbournes, εκατομμύρια άνθρωποι είδαν κάτι που ίσως δεν περίμεναν. Έναν Ozzy που μπορούσε να είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους rock stars του πλανήτη και ταυτόχρονα ένας άνθρωπος χαμένος μέσα στο ίδιο του το σπίτι, ένας δυσλειτουργικός πατέρας, ένας σύζυγος, ένας άνθρωπος που συχνά δεν καταλάβαινε τι ακριβώς συνέβαινε γύρω του. Η εικόνα αυτή δεν αφαίρεσε τίποτα από τον μύθο. Τον έκανε ακόμα πιο ανθρώπινο. Κι όμως, ακόμη και στις πιο σκοτεινές πλευρές της ζωής του, εκεί όπου η ανθρώπινη αδυναμία έφτανε στα όριά της, ο Ozzy παρέμενε ένας βαθιά αντιφατικός άνθρωπος.
Το περιστατικό με τη Sharon, όταν σε μια κατάσταση πλήρους σύγχυσης και θολούρας στράφηκε εναντίον της, δεν είναι κάτι που χρειάζεται ούτε να δικαιολογήσουμε ούτε να ωραιοποιήσουμε. Όταν απλά της είπε: «Πήραμε μια απόφαση, πρέπει να πεθάνεις» και επιχείρησε να την στραγγαλίσει.. Αργότερα, δεν θα θυμόταν απολύτως τίποτα από το συμβάν. Όταν ξύπνησε στο κρατητήριο και ο αστυνομικός του διάβασε την κατηγορία για απόπειρα ανθρωποκτονίας, έμεινε άναυδος… Είναι μία από τις πιο σκοτεινές σελίδες της ζωής του. Η Sharon όμως γνώριζε τον άνθρωπο πίσω από όλα αυτά, καλύτερα από οποιονδήποτε και επέλεξε να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Το γεγονός ότι εκείνη στάθηκε δίπλα του δεν σβήνει αυτό που συνέβη. Δείχνει όμως πόσο σύνθετη υπήρξε η σχέση τους και, ίσως, πόσο βαθιά γνώριζε εκείνη τον άνθρωπο που υπήρχε πίσω από τον Ozzy.
 |
Δεν αγαπήσαμε τον Ozzy επειδή ήταν τέλειος καλλιτέχνης ή άνθρωπος. Τον αγαπήσαμε ακριβώς επειδή ΔΕΝ ήταν. Δεν σημαίνει πως αγαπήσαμε ή δικαιολογήσαμε όλα όσα έκανε. Σημαίνει πως δεν χρειάστηκε να είναι αλάνθαστος για να αισθανθούμε κοντά του. Επειδή έπεσε και ξανασηκώθηκε, επειδή έκανε λάθη και συνέχισε, επειδή κάποιος του έδωσε συγχώρεση, επειδή κατάφερε να ξαναχτίσει την καριέρα του όταν πολλοί θεωρούσαν ότι είχε τελειώσει, επειδή, παρά όλα όσα συνέβησαν στη ζωή του, συνέχισε να ανεβαίνει στη σκηνή και να δίνει στον κόσμο αυτό που περίμενε από εκείνον μέχρι τέλους, στην κυριολεξία. Επειδή ως κοινός θνητός δεν έκρυψε ποτέ τελικά την εμπιστοσύνη του στην Sharon όσο και εάν, για τελικά δικό του καλό, τον έσουρνε από την μύτη, μα τον έσωσε από χίλια μύρια...
Νομίζω πως καταλαβαίνω ότι ακόμη και αυτό το κείμενο που γράφεται σήμερα για εκείνον είναι, με έναν τρόπο, μέρος της δικής του ιστορίας. Άνθρωποι σαν τον Ozzy έδωσαν λόγο ύπαρξης σε έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από τη rock και το heavy metal. Περιοδικά, fanzines, ραδιοφωνικές εκπομπές, δισκοπωλεία, συναυλίες, συλλογές, μουσικά sites, συζητήσεις... Ένας ολόκληρος κόσμος ανθρώπων που δεν αρκέστηκαν στο να ακούσουν μόνο αυτή τη μουσική, αλλά ήθελαν να μιλήσουν γι’ αυτήν, να τη μοιραστούν, να την κρατήσουν ζωντανή και να την μοιραστούν. Το Rockmachine.gr είναι κι αυτό ένα μικρό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Αυτό επίσης είναι ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που άφησαν πίσω τους άνθρωποι σαν τον Ozzy. Όχι μόνο τα τραγούδια τους, αλλά η υπέροχη ανάγκη που δημιούργησαν σε εμάς να συνεχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτά.
Ο Ozzy δεν ήταν απλώς ένας καλλιτέχνης που αγαπήσαμε, ήταν ένας από τους δικούς μας ανθρώπους. Και όταν ένας άνθρωπος γίνεται μέρος των αναμνήσεων τόσων πολλών ανθρώπων, δεν φεύγει πραγματικά ποτέ, μένει εκεί που πάντα ανήκε. Στη μουσική, στους δίσκους, στις φωνές μας όταν τραγουδάμε τα τραγούδια του και κυρίως τις ιστορίες που θα συνεχίσουμε να λέμε γι’ αυτόν. Και φυσικά, δεν χρειάζεται να ξεχάσουμε τα λάθη και τα πάθη του για να τον αγαπάμε. Μπορούμε να τα θυμόμαστε όλα όπως ήταν, ως κομμάτια μιας δύσκολης, αντιφατικής ζωής, από την οποία υπήρχαν πράγματα που θαυμάσαμε και άλλα που δεν θα θέλαμε ποτέ να μιμηθούμε.
Α, και αν καμία φορά πετύχετε την πανσέληνο σε κάνα ήσυχο μέρος και ακούστε το αλύχτισμα του λύκου, μην τρομάξετε ε; Ξέρετε ποιος είναι…
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΚΗΣ
Στις παραπάνω σκέψεις του Δημήτρη, στο μυαλό μου έρχονται όλες εκείνες οι «τρέλες» του, τρέλες που τον μυθοποίησαν. Και προσέξτε, αυτές που θα διαβάσετε πιο κάτω, είναι οι..γνωστές, φανταστείτε πόσα έχουν γίνει και δεν έχουν μαθευτεί.
Ας ξεκινήσουμε από τα νεανικά του χρόνια, όπου η αγάπη του για τις φασαρίες, ξεκινούν στα 18 του χρόνια όταν συνελήφθη για διάρρηξη και καταδικάστηκε σε τρεις μήνες φυλάκιση. Δεν γλύτωσε τη φυλακή επειδή ο πατέρας του αρνήθηκε να πληρώσει το πρόστιμο! Ενώ ήταν ακόμα στο μαθητής, ο καθηγητής του Κος Lane, τον τιμωρούσε χτυπώντας τον στον πισινό (σ.σ. συνηθισμένη τιμωρία στον 20ο αιώνα)με ένα μεγάλο κομμάτι ξύλου. Για να πάρει εκδίκηση, ο Ozzy ζεσταίνει ένα σεντ (σ.σ. νόμισμα) για τρία ή τέσσερα λεπτά και μετά το έβαζε στο γραφείο του κ. Lane. Κάποια στιγμή, ο κ. Lane, από περιέργεια, έπαιρνε το σεντ και καιγόταν!
Ενώ ήταν ακόμα έφηβος, εργάστηκε σε σφαγείο με τη βασική δουλειά του να σκοτώνει τις αγελάδες πυροβολώντας τες στο κεφάλι με ένα όπλο που εκτόξευε μια ατσάλινη καρφίτσα. Επόμενο ήταν να είναι καλυμμένος με αίματα και εντόσθια! Ο χρόνος γυρνάει στις πριν τους Black Sabbath εποχές, όταν τραγουδούσε με τους Earth, το συγκρότημα που εξελίχθηκε σε Black Sabbath. Ο Ozzy, έκανε τα πάντα για να τραβήξει την προσοχή του κοινού και σε μια από αυτές, έβαλε λίγη μωβ μπογιά στα παρασκήνια και κάλυψε τη μύτη του. Έλα όμως που η μπογιά ήταν ανεξίτηλη και δεν έφευγε για εβδομάδες;
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία με τους Black Sabbath, το ξενοδοχείο όπου έμεναν δέχτηκε εισβολή… από Σατανιστές, μερικοί από τους οποίους είχαν κατασκηνώσει μπροστά από το δωμάτιο του Ozzy. Για να απαλλαγεί από αυτούς, ο Ozzy έσβησε τα κεριά τους και τους τραγούδησε το Happy Birthday. Όταν η πρώτη σύζυγος του, η Thelma Reilly γέννησε το πρώτο παιδί τους, η Thelma επέμεινε να την πάει με το αυτοκίνητο στο νοσοκομείο (σ.σ. αμ, τι το ήθελε κι αυτή!) Το πρόβλημα ήταν ότι ο Ozzy ήταν μεθυσμένος (σ.σ. πράγμα σπάνιο) και δεν είχε δίπλωμα οδήγησης, αλλά την πήγε!
Εκείνες τις μέρες, ο Ozzy και η Thelma είχαν μια ολοκαίνουργια Mercedes η οποία απέκτησε ανεξήγητα …. Γρατσουνιές. Ο ντεντέκτιβ Ozzy αποφάσισε να διερευνήσει το θέμα και ανακάλυψε ότι αδέσποτες γάτες σκαρφάλωναν πάνω της ενώ βρισκόταν στο γκαράζ. Έτσι, ένα βράδυ, μπήκε κρυφά στο γκαράζ, έβγαλε το κυνηγετικό του όπλο και πυροβόλησε όσες περισσότερες γάτες μπορούσε (σ.σ. το δημοσίευμα δεν αναφέρει αν τις σκότωσε)
Δεν είναι δυνατόν να λείπει …εφημέριος από τις περιπέτειες του Ozzy, που τον θέλει πρωταγωνιστή στην επόμενη ιστορία. Ο εφημέριος επισκέφτηκε το σπίτι των Osbournes (ο Ozzy είναι μέλος της Εκκλησίας της Αγγλίας) και η πρώτη γυναίκα του Thelma, προσέφερε στον εφημέριο ένα μεγάλο κομμάτι κέικ που οOzzy είχε ανακατέψει με δυνατό αφγανικό χασίς. Σύντομα ο εφημέριος λιποθύμησε και οι Osbournes τον μετέφεραν στο αυτοκίνητο για να τον πάνε σπίτι. Για τρεις μέρες, ο εφημέριος ήταν …αλλού κι ευτυχώς για τους Osbournes όταν συνήλθε δεν θυμόταν τίποτε. Τα ναρκωτικά πρωταγωνιστούν και στην επόμενη ιστορία και το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια πτήσης όταν ο Ozzy μοιράστηκε κοκαΐνη με αεροσυνοδούς! Ο Ozzy είχε κρύψει 4 γραμ. κοκαΐνης στην κάλτσα του αλλά ανησυχούσε μήπως τη βρουν στο τελωνείο και τι πιο απλό, την έδωσε στις αεροσυνοδούς, οι οποίες την σνίφαραν ενώ ήταν σε υπηρεσία! Και σε αυτήν την ιστορία, συμπρωταγωνίστρια είναι η πρώτη σύζυγός του, Thelma η οποία σε μια προσπάθεια της να τον εμποδίσει να κάνει συνέχεια πάρτι, αγόρασε ένα κοτέτσι γεμάτο με κοτόπουλα (σ.σ. αδυνατώ να καταλάβω πως το κοτέτσι θα σταμάταγε τα πάρτι του). Ο Ozzy αντιπαθούσε τα κοτόπουλα, πόσο μάλλον να τα ταΐζει κι έτσι ένα βράδυ, ενώ ήταν μεθυσμένος, πήγε το κυνηγετικό του όπλο κι άρχισε να τις πυροβολεί. Στη συνέχεια έβαλε φωτιά στο κοτέτσι και στις φλόγες πέταξε φυσίγγια κυνηγετικού όπλου, με αποτέλεσμα να προκαλέσει μικρές εκρήξεις. Φαντάζομαι ότι θα έτρωγαν ψητό κοτόπουλο για ημέρες. Το striking ήταν ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια του κι μια γνωστή ιστορία είναι αυτή που συνέβη κατά τη διάρκεια της περιοδείας του Blizzard of Ozz στη Γερμανία. Ενώ δειπνούσε με φίλους, ανέβηκε στο τραπέζι και άρχισε να κάνει στριπτίζ. Δεν παρέλειψε να κατουρήσει μέσα στην καράφα κρασιού, με αποτέλεσμα να τον πετάξουν έξω από το μαγαζί και να κάνουν αρκετά χρόνια να τον ξανά καλέσουν στη Γερμανία.
Απ΄όλες τις ιστορίες του, 2 είναι πολύ γνωστές και ξεχωριστές, και οι 2 αφορούν δαγκώματα πουλιών! Η πρώτη συνέβη κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στα γραφεία της CBS Records, όπου σαν σόλο καλλιτέχνης πια ο Ozzy ο Όζι, για να εκφοβίσει(!) τους υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, έβγαλε ένα περιστέρι, του έκοψε το κεφάλι και το πέταξε σε ένα τραπέζι, όπου αυτό τρανταζόταν, χύνοντας αίμα και περιττώματα παντού. Όλοι σηκώθηκαν τρομαγμένοι για να βγάλουν το ετοιμοθάνατο περιστέρι αλλά και τον Ozzy έξω από το γραφείο. Η δεύτερη περίπτωση δαγκώματος πουλιού, αφορά το περιστατικό όπου κατά τη διάρκεια συναυλίας που έγινε στις 20 Ιανουαρίου 1982 στο Des Moines της Iowa, όπου κάποιος από το κοινό πέταξε κάτι στον Ozzy. Μέσα στην ένταση της συναυλίας, ο Ozzy νόμισε τι ήταν λαστιχένιο ρόπαλο, οπότε το σήκωσε και το μασούσε. Αμέσως κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, για να φτύσει ότι είχε στο στόμα του, που ήταν μια ζωντανή νυχτερίδα. Μετά τη συναυλία, μεταφέρθηκε στο Ιατρικό Κέντρο Broadlawns για εμβόλια κατά της λύσσας. (σ.σ. η νυχτερίδα!).
Πάντως η διεύθυνση του αμφιθεάτρου, προσέθεσαν ένα όρο στα συμβόλαιο με τους καλλιτέχνες, που τούς απαγόρευαν να χρησιμοποιούν, να παρουσιάζουν ή με οποιονδήποτε τρόπο να κάνουν ζωντανά ζώα μέρος ενός προγράμματος, χωρίς τη συγκατάθεση της διεύθυνσης. Ένα άλλο γνωστό περιστατικό, συνέβη στις 19 Φεβρουαρίου 1982 όταν κατούρησε στο μνημείο Alamo στο San Antonio του Texas. O Ozzy είχε πιεί κι ήθελε να κάνει την ανάγκη του και χωρίς να το γνωρίζει κατούρησε στο κενοτάφιο που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το μνημείο του Alamo.
Αντίθετα με αυτό που o κόσμος πιστεύει και μεταφέρθηκε από τα ΜΜΕ, ο Ozzy δεν κατούρησε στο ίδιο το μνημείο αλλά στο Alamo Plaza! Όταν η αστυνομία τον συνέβαλε δεν θυμόταν ούτε σε ποια πόλη βρισκόταν. Ο Ozzy πέρασε την νύχτα στο αστυνομικό τμήμα και την επομένη αφέθηκε ελεύθερος. Του απαγορεύτηκε η οποιαδήποτε εμφάνιση στην πόλη και μόλις 10 χρόνια αργότερα, το 1992 ζήτησε δημόσια συγνώμη προσφέροντας το ποσό των $10,000 σε ένα τοπικό ίδρυμα με την ονομασία The Daughters of the Republic of Texas. H δημοτική αρχή τον συγχώρησε και εμφανίστηκε για 2 νύχτες στο Freeman Coliseum. “Όλοι κάνουμε πράγματα για τα οποία μετά μετανιώνουμε» δήλωσε ο Ozzy. “Οι κάτοικοι του San Antonio βρήκαν αγάπη στις καρδιές τους και με συγχώρησαν».
Η έξις του Ozzy προς τις ουσίες και τη λευκή σκόνη είναι πασίγνωστη. Τα τελευταία χρόνια έγινε γνωστή η ιστορία όπου η γυναίκα του Sharon τον κλείδωσε στο δωμάτιο του ξενοδοχείο, έπαιρνε το κλειδί και έπαιρνε και τα ρούχα του για να μην μπορεί να βγει και να κυκλοφορήσει! Αυτός βέβαια δεν είχε κανένα πρόβλημα να ανοίξει την πόρτα και να βγει έξω φορώντας τα δικά της (γυναικεία) ρούχα, αρκεί να σνίφαρε ή να έπινε.
Ένα τέτοιο ακραίο περιστατικό περιγράφει ο μπασίστας των Motley Crue, Nikki Sixx στο βιβλίο The Dirt: Confessions of the World’s most notorious rock band. Κι αν είστε έστω και λίγο εξοικειωμένοι με τα κατορθώματα του Ozzy σχετικά με τα πουλιά, τα περιστέρια και τις νυχτερίδες, τότε η ιστορία που θα διαβάσετε πιο κάτω μάλλον δεν θα σας παραξενέψει!
Χρονικά βρισκόμαστε στο 1984, με τους Motley Crue να έχουν ήδη κυκλοφορήσει το Shout at the Devil και να ανοίγουν την Bark at the Moon tour του Ozzy. Βρισκόμαστε στην πισίνα ενός ξενοδοχείου στη Φλόριδα, με τον Ozzy να φοράει ένα κόκκινο γυναικείο φόρεμα το οποίο δεν ήταν της Sharon αλλά μιας ηλικιωμένης γυναίκας που έμενε στο διπλανό δωμάτιο τους! Οι Motley Crue ήταν στην πισίνα όταν αντιλαμβάνονται ότι έχουν ξεμείνει από κόκα και ο Ozzy στην απελπισία του (!), παίρνει ένα καλαμάκι από ένα ποτήρι και πηγαίνει σε μια φωλιά με μυρμήγκια που είχαν την κακή ιδέα να φτιάξουν τη φωλιά τους στον περιβάλλοντα χώρο της πισίνας, σκύβει και αρχίζει να ρουφά με το καλαμάκι τα άτυχα ζωάκια!
Η σκηνή είναι μοναδική, ο Ozzy φορώντας ένα κόκκινο γυναικείο φόρεμα, σκυμμένος πάνω από το χώμα, ρουφά με ένα καλαμάκι μερμήγκια με τον Nikki Sixx να είναι μπροστά του και να μην πιστεύει τη σκηνή που βλέπει. Το …κακό δεν τελειώνει εδώ. Αφού ρούφηξε από τη μύτη τα άτυχα ζωάκια, έβαλε το καλαμάκι στο στόμα του και ρούφηξε όσα είχαν μείνει μέσα, σήκωσε το φόρεμα που φορούσε και κατούρησε στον περιβάλλοντα χώρο της πισίνας.
Το περιστατικό έχει αναφερθεί στον Ozzy για να το επιβεβαιώσει αλλά δεν το θυμάται!!!
Κατά τη διάρκεια της περιοδείας του Diary of A Madman Madman, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, χρησιμοποιούσε έναν καταπέλτη(!) για να πετάει κομμάτια κρέατος στο κοινό. Υπήρχε κόσμος που έφερνε κομμάτια ζώων στις συναυλίες του για να τα πετάξει με αποκορύφωμα το κεφάλι ενός βοδιού! Μια άλλη τρέλα του ήταν αν ξυρίζει(!) τα φρύδια επισκεπτών του στο σπίτι του στο Outland Cottage στην Αγγλία. Κρυβόταν στα δωμάτιά τους και το βράδυ τους ξύριζε! Βέβαια αν το σκεφτείς, μάλλον υπερβολή μου ακούγεται όλο αυτό, αλλά με τον Ozzy ποτέ δεν ξέρεις! Εκτός από Alamo, o Ozzy κατούρησε κι σε ένα περιπολικό! Ένα βράδυ, στο Memphis, μεθυσμένος και ψάχνοντας για ένα μέρος για να κατουρήσει, επέλεξε ένα λευκό παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Σύντομα ανακάλυψε ότι επρόκειτο για ένα περιπολικό χωρίς διακριτικά και ο αστυνομικός που μάλλον δεν ήταν fan των Black Sabbath τον συνέλαβε και τον έβαλε φυλακή για το υπόλοιπο της νύχτας. Ενώ βρισκόταν στη Γερμανία, ο Ozzy μεθυσμένος (σ.σ., πρωτοφανές), είχε επισκεφτεί το στρατόπεδο συγκέντρωσης Dachau, είχε μεθύσει και οι φύλακες τον έβγαλαν έξω. Πρέπει να ήταν το μοναδικό άτομο που έδιωξαν από στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Ο φόβος του AIDS τον έκανε να σταματήσει να απατάει τη Sharon. Κατά τη διάρκεια των πρώτων χρόνων που το AIDS είχε γίνει ο φόβος κι ο τρόμος (στα μέσα της δεκαετίας του 1980), ο Ozzy συνειδητοποίησε ότι δεν χρειαζόταν να είσαι ομοφυλόφιλος για να κολλήσεις τη θανατηφόρα ασθένεια, ήταν τόσο φοβισμένος που ορκίστηκε να μην απατήσει ποτέ ξανά τη Sharon (σ.σ. λέμε τώρα). Κατά τη διάρκεια πτήσης, η γυναίκα που καθόταν μπροστά του τον ενοχλούσε συνεχώς, οπότε δεδομένης ευκαιρίας της έριξε μια δόση ένυδρης χλωράλης σε μορφή τζελ, στο ρόφημά της κι αποκοιμήθηκε για όλη την πτήση κι ακόμα παραπέρα. Η ένυδρη χλωράλη , είναι μια κρυσταλλική χημική ένωση με μοριακό τύπο C₂H₃Cl₃O₂ και λειτουργεί κυρίως ως ηρεμιστικό, υπνωτικό και αντισπασμωδικό φάρμακο (από την WIKIPEDIA). Σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας μπλέχτηκε τον Σεπτέμβριο του 1989 όταν προσπάθησε να στραγγαλίσει τη γυναίκα του, ίσως στη χειρότερη περίοδο της χρήσης ναρκωτικών από τον Ozzy, συνελήφθη και κατηγορήθηκε για απόπειρα δολοφονίας με στραγγαλισμό της συζύγου του, με την Sharon να αποσύρει τις κατηγορίες!
Κι όμως τον κάλεσαν στον Λευκό Οίκο για δείπνο! Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του George Bush Jr., είχε πει τόσο πολύ που άρχισε να ουρλιάζει μπροστά σε 1.800 καλεσμένους, με τον Bush να λέει: «Μπορεί να ήταν λάθος που τον καλέσαμε».
Κατά τη διάρκεια του 2002, όταν το The Osbournes, ένα από τα πρώτα reality show της τηλεόρασης με μεγάλη επιτυχία στο MTV, ο Ozzy έπαιρνε έως και 25 (!) χάπια Vicodin την ημέρα, και αυτό ήταν ανάμεσα σε έως και 42 διαφορετικά συνταγογραφούμενα φάρμακα που κατανάλωνε σε καθημερινή βάση. Γενικά με τις τηλεοράσεις δεν τα πάνε καλά οι rock stars. Ο Keith Moon, οι Led Zeppelin κι ο Ozzy, είναι μεταξύ των πιο γνωστών που έχουν πετάξει τηλεοράσεις από το παράθυρο. Ο συγκεκριμένος, μαζί με τον Zakk Wylde, εκπαραθύρωσαν μια τηλεόραση 50 ιντσών από το παράθυρο ενός δωματίου στον 9ο όροφο(!) ξενοδοχείου, με τη διεύθυνση να τους χρεώνει 38.000 $ (σ.σ. από τι υλικό ήταν;). Πάντως ο ήχος που θα έκανε η τηλεόραση όταν έπεσε στο πεζοδρόμιο θα πρέπει να ήταν καταπληκτικός!
 |
| 1985 Monsters of Rock |
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
Κλείνοντας, διαβάστε την ανοιχτή μακροσκελή επιστολή της κόρης του Kelly, που αξίζει να αφιερώσετε λίγο χρόνο να την διαβάσετε:
«Μπαμπά μου, πριν από έναν χρόνο τέτοια μέρα, ο κόσμος άλλαξε για πάντα. Σήμερα κάθομαι εδώ δίπλα σου με έναν τρόπο που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα ήταν δυνατό. Ξέρω ότι είσαι ακόμα μαζί μου. Σε νιώθω στη σιωπή, στον άνεμο, σε κάθε τραγούδι που με σταματάει απότομα, στο άρωμά σου και σε κάθε στιγμή που η αγάπη υπερνικά τη θλίψη. Είσαι παντού γύρω μου. Το πιο δύσκολο δεν είναι ότι έφυγες. Το πιο δύσκολο είναι ότι δεν μπορώ να σε αγγίξω. Δεν μπορώ να κρατήσω το χέρι σου. Δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω ή να νιώσω την ασφάλεια που μόνο εσύ μπορούσες να μου δώσεις. Πάντα πίστευα ότι η ζωή ήταν δύσκολη, αλλά η ζωή χωρίς εσένα είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω ζήσει. Είσαι τα πάντα για μένα. Ο προστάτης μου. Ο σπουδαιότερος δάσκαλός μου. Ο καλύτερός μου φίλος. Το φως των ματιών μου. Ο λόγος μου», έγραψε αρχικά. Τώρα το μόνο που έχω είναι οι αναμνήσεις. Θεέ μου, όμως, τι όμορφες αναμνήσεις. Ακόμα και μέσα στην τρέλα που ζήσαμε, κατά κάποιον τρόπο έκανες κάθε στιγμή να αξίζει. Με δίδαξες ότι μπορώ να υπάρχω μέσα στα πιο απλά πράγματα. Μια αγκαλιά στον καναπέ, να βλέπουμε το ίδιο τηλεοπτικό πρόγραμμα για εκατοστή φορά, τα απίστευτα αστεία σου, τα ατελείωτα παράπονά σου, και φυσικά το να μου ζητάς ένα φιλί με το στόμα γεμάτο φαγητό. Θα έδινα τα πάντα για να ζήσω αυτές τις μικρές στιγμές άλλη μία φορά. Θέλω απλώς να σε ακούσω να λες "Κέλι, μπορείς;" άλλη μία φορά. Και φυσικά, ό,τι κι αν ήθελες, θα το έκανα. Δεν έχω αγαπήσει ποτέ κανέναν ή τίποτα τόσο βαθιά και μοναδικά όσο εσένα. Και τώρα κουβαλάω όλη αυτή την αγάπη χωρίς να έχω πού να τη δώσω, παρά μόνο μέσα μου, στον γιο μου και στη μαμά. Πονάει κάθε μέρα, αλλά είναι και το μεγαλύτερο προνόμιο της ζωής μου. Να έχεις αγαπήσει κάποιον τόσο ολοκληρωτικά».
Όπως ανέφερε η Κέλι Όσμπορν, θα ήθελε ο Όζι Όσμπορν να έχει την ευκαιρία να δει τον γιο της να μεγαλώνει: «Μακάρι να μπορούσες να δεις τον εγγονό σου. Ω μπαμπά, θα λάτρευες τον μικρό άντρα που γίνεται. Κάθε μέρα βλέπω κομμάτια σου σε εκείνον, το χαμόγελό σου, το πνεύμα σου, τους τρόπους σου. Μερικές φορές με σταματάει απότομα, γιατί μοιάζει σαν να βρήκες τρόπο να μου θυμίζεις ότι η αγάπη δεν φεύγει ποτέ πραγματικά. Το να σε βλέπω να καθρεφτίζεσαι σε εκείνον είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που έχω λάβει».
«Δεν νομίζω ότι κατάλαβες ποτέ πραγματικά τον αντίκτυπο που είχες σε αυτόν τον κόσμο. Ούτε εγώ τον κατάλαβα, μέχρι που έφυγες. Ο ένας μετά τον άλλον μιλούσαν για τις ιστορίες ελπίδας που τους έδωσες, την καλοσύνη που τους έδειξες, τη δύναμη που τους ενέπνευσες. Άλλαξες ζωές απλώς με το να είσαι ο εαυτός σου και με τη διαχρονική, όμορφη μουσική που δημιούργησες. Ήσουν ένας αληθινός λαϊκός ήρωας που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Έκανες τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι η ζωή μπορεί να είναι καλύτερη εξαιτίας του τρόπου που έζησες. Με ειλικρίνεια, πίστη, θάρρος, χιούμορ και μια καρδιά μεγαλύτερη απ’ όσο φανταζόταν κανείς. Δεν θα υπάρξει ποτέ άλλος σαν εσένα. Κουβαλούσες κάτι εξαιρετικό μέσα σου, ένα είδος μαγείας που έμοιαζε θεόσταλτη, και θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου νιώθοντας ευγνωμοσύνη που σε αποκαλούσα μπαμπά μου».
Κλείνοντας, η Kelly Osbourne, δήλωσε πως η φωνή του πατέρα της θα συνεχίσει να την καθοδηγεί για το υπόλοιπο της ζωής της: «Αυτός ο τελευταίος χρόνος με έχει λυγίσει με τρόπους που δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Όλα όσα με προειδοποιούσες ότι θα συμβούν, συνέβησαν. Θέλω να ξέρεις ότι σε άκουσα. Έκανα ό,τι μου είπες να κάνω και θα συνεχίσω να ακολουθώ τα λόγια σου για το υπόλοιπο της ζωής μου. Η φωνή σου με καθοδηγεί ακόμα κάθε μέρα. Μέχρι τη μέρα που θα ξανασυναντηθούμε».
13/9/26
Δημοσίευση σχολίου