Πάγια τακτική μου, πριν γράψω ή ακόμα ακούσω τον καινούργιο δίσκο ενός παλιού συγκροτήματος, ξανά ακούω τον αμέσως προηγούμενό του, σχηματίζοντας έτσι μια καλύτερη ιδέα για το τι πρόκειται να ακούσω. Αυτό έκανα και στην περίπτωση του Foreigner Tongues (2026) που με την ακρόαση του Hackney Diamonds (2023), ξανά θυμήθηκα πόσο ζωντανοί κα γεμάτοι ενέργεια ακούγονται οι Rolling Stones, με τη δημιουργικότητά τους να παραμένει αμείωτη.
Την ίδια συνταγή ακολούθησαν και στο 25ο(!) studio άλμπουμ τους.12 καινούργια τραγούδια, με κοφτή κιθάρα, με τη δουλειά που κάνουν οι Richards και Wood να είναι τουλάχιστον εξαιρετική. Στα παραπάνω, να προσθέσω τη φωνή του Jagger (σ.σ. εντάξει, ξέρουμε τι κάνουν τα κουμπιά στην κονσόλα!) και την δουλειά του κιθαρίστα/παραγωγού Andrew που βγάζει αυτόν τον καθαρό ήχο. Έχοντας ακούσει τα πρώτα 2 singles (In the Stars και Jealous Lover), είχα ανεβάσει ψηλά τον πήχη των προσδοκιών και τελικά δεν απογοητεύτηκα. Όταν τελειώνει το άλμπουμ, η εικόνα που σχηματίζεται είναι καλύτερη από ό,τι θα περίμενε κανείς από αρχαίους rockers και προσέξτε- πολύ καλύτερο από οποιαδήποτε συγκρίσιμη με δίσκο άλλων δεινόσαυρων (εξαιρούνται οι Τιτανοτεράστιοι). Ανατρέχοντας στο χρόνο, το Blue and Lonesome (με τις blues διασκευές, δεν με τρέλανε αλλά οκ), αλλά το Hackney Diamonds ήταν πολύ καλό, πάντα τηρουμένων των αναλογιών.
Πανέμορφο το Jealous Lover, η soul διάθεσή του θυμίζει Stones εποχής Black and Blue(1976)με τον Jagger να αναδεικνύει την αιώνια φωνητική του δεινότητα με το φαλτσέτο, καλή αλλά έως εκεί η διασκευή τους στο You Know I'm No Good της Amy Winehouse (1983-2011), αποτίνοντας φόρο τιμής στη Μεγάλη ερμηνεύτρια. Κατά τη διάρκεια συνέντευξής τους στο αργεντίνικο ειδησεογραφικό κανάλι La Nación, ο Mick Jagger αποκάλυψε γιατί οι Stones επέλεξαν να το διασκευάσουν: “Σκεφτήκαμε να κάνουμε μια διασκευή, σκεφτόμασταν τις γυναίκες και ποιο τραγούδι που τραγουδούσε γυναίκα θα θέλαμε να διασκευάσουμε. Φτιάξαμε μια λίστα με ονόματα, περιλαμβάνοντας και την Aretha Franklin αλλά επειδή ήμαστε Άγγλοι, σκεφτήκαμε να διασκευάσουμε μια Αγγλίδα. Δουλέψαμε το You Know I'm No Good και καταλάβαμε ότι μπορούσαμε να βάλουμε τη σφραγίδα μας, χωρίς να το αλλάξουμε πολύ». Μπορεί να παρουσίασαν για πρώτα 2 τραγούδια, τα In the Stars και Rough and Twisted, αλλά η φτωχή άποψη μου λέει ότι το Mr.Charms έχει πιο πολύ ενέργεια. Γούστα είναι αυτά.
Για να μην ωραιοποιούμε τα πράγματα, υπάρχουν κάποια fillers (λίγα)τα οποία όμως δεν χαλούν τη γενική εικόνα του βγάζει το άλμπουμ!
Τους Richards, Jagger και Wood, πλαισιώνουν οι σταθεροί Steve Jordan ντραμς και Darryl Jones μπάσο με τους καλεσμένους Benmont Tench (από τους Tom Petty and the Heartbreakers) πλήκτρα, Steve Winwood πλήκτρα, Robert Smith (Cure), Bruno Mars cowbell(!), Paul McCartney μπάσο στο Covered in You και Chad Smith (Red Hot Chili Peppers) concert bass drum στο Beautiful Delilah, απλά να συμμετέχουν!
ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ
Το εξώφυλλο φιλοτεχνήθηκε από τον Αμερικανό καλλιτέχνη Nathaniel Mary Quinn. Ονομάζεται Trinity, αποτελείται από ένα σύνθετο, σουρεαλιστικό πορτρέτο των 3 προσώπων των μελών του συγκροτήματος και σε όλους θυμίζει το Hardwired... to Self-Destruct των Metallica που κι αυτό με τη σειρά του θύμιζε το Wasting Life των Foo Fighters (2011), που θύμιζε το Odd Fellows Rest(1998) των GrowBar που θύμιζε το Miracle(1989) των Queen που κι αυτό θύμιζε το, που κι αυτό θύμιζε το Forever Chances(1967) των Love. Ξέχασα κάποιο;
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΡΙΧΑΡΔΟΣ
29/7/26
Δημοσίευση σχολίου