Όλα τα συγκροτήματα κι όλοι οι καλλιτέχνες, από τους κορυφαίους έως και τους πιο νέους κι άπειρους, κάνουν λάθη. Κανείς δεν είναι τέλειος. Οι Metallica έχουν να επιδείξουν μια εξαιρετικά προσεκτική σχεδιασμένη καριέρα που εν μέρη οφειλόταν στον Zazula και στους πέριξ αυτόν συνεργάτες τους αλλά και στο ίδιο το συγκρότημα. Από την κυκλοφορία του Kill them all έως και το Master of Puppets, το Black Album και την τεράστια επιτυχία που προέκυψε, χωρίς κανείς να την μπορεί να την προβλέψει, το κούρεμα του 1996, την αποτυχία του St. Anger, την 5ετή δισκογραφική απουσία μέχρι το 2008, την ταινία Metallica Through the Never (2013) που ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι είδα, το καλό ντοκιμαντέρ Some kind of Monster κι όλα που επακολούθησαν. Κι όμως η κυκλοφορία του Lulu (2011), με τον Lou Reed (1942-2013) να απαγγέλλει ποιήματα πάνω σε μουσική των Metallica ήταν κάτι που δύσκολα καταπινόταν! Καθόλου τυχαίο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των fans τους, το απαρνήθηκαν(όσο κι αν προσπάθησαν να το καταπιούν!).
Το συγκρότημα μέσω του Lars Ulrich, υπερασπίστηκε ουκ ολίγες φορές (σ.σ και καλά έκανε), λέγοντας «Τι στο καλό έχει το Lulu που προκάλεσε τέτοια αντίδραση; Δεν μπορώ να το καταλάβω». Πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχουν fans αυτού του άλμπουμ και ποιο είναι το μουσικό τους υπόβαθρο (σ.σ. εννοώ αν είναι ακροατές των Metallica ή του Lou Reed, γιατί και των 2 αποκλείεται!) αλλά και πάλι μέσω συνέντευξης του Ulric, έμαθα ότι ο David Bowie χαρακτήρισε τον δίσκο ως έναν από τους αγαπημένους του που έχει ηχογραφήσει ποτέ ο Reed! Πάντως, ο γράφων ανήκει στην κατηγορία που με τίποτε έχει χωνέψει το δίσκο.
Υ.Γ
Ξεκινώντας να γράφω αυτό το κείμενο, σκέφτηκα τι ποιο ταιριαστό να ακούσω και το άλμπουμ (μετά από τόσα χρόνια!). Δεν το βρήκα στη θέση του μαζί με τα άλλα cd του συγκροτήματος και σκέφτηκα με τρόμο ότι θα το έχω πάρει σε κάποια special edition!΄Τελικά το βρήκα, ανάμεσα στα cd!
Α.Ρ.
29/7/26
Δημοσίευση σχολίου